12.1 * کلیات
12.2 هماهنگکننده نقص
12.3 سیستم برچسب نقص
12.4 برنامههای نقص پیشبینیشده
12.5 نقصهای اضطراری
12.6 بازگرداندن سیستمها به سرویس
12.1 * کلیات
12.2 هماهنگکننده نقص
12.3 سیستم برچسب نقص
12.4 برنامههای نقص پیشبینیشده
12.5 نقصهای اضطراری
12.6 بازگرداندن سیستمها به سرویس
۸-۱. انتخاب دتکتور گاز
تشخیص گاز میتواند بر اساس چند اصل مختلف انجام شود. انتخاب اصل تشخیص صحیح برای نوع گاز هدف، محیط و هدف مورد نظر ضروری است.
۱. چه گازی باید اندازهگیری شود؟
گاز قابل اشتعال (برای جلوگیری از انفجار)
پنج روش تشخیص اصلی به شرح زیر استفاده میشوند: روش احتراق کاتالیستی، روش سرامیک کاتالیستی جدید، روش نیمهرسانا، روش مادون قرمز غیرپاشنده و روش تداخلسنج.
دتکتورهای احتراق کاتالیستی معمولاً در محدوده %LEL استفاده میشوند. دتکتورهای سرامیک کاتالیستی جدید معمولاً برای تشخیص در محدوده ۱۰۰۰۰ تا چند هزار ppm استفاده میشوند. دتکتورهای نیمهرسانا برای اندازهگیری در محدوده چند هزار تا چند ده ppm استفاده میشوند.
دتکتورهای گاز قابل اشتعال مادون قرمز غیرپاشنده و تداخلسنج معمولاً گاز را در غلظتهای %LEL و %vol اندازهگیری میکنند. دتکتورهای مادون قرمز غیرپاشنده و تداخلسنج، دتکتورهای فیزیکی هستند که واکنش شیمیایی ندارند. آنها امکان تشخیص گاز را حتی در حضور موادی (مانند هالیدها، سولفیدها و سیلیکون) که دتکتورهای احتراق کاتالیستی و نیمهرسانا را مسموم میکنند، فراهم میسازند.
گاز سمی (برای جلوگیری از مسمومیت)
گازهای سمی معمولاً به دتکتورهای با حساسیت بالا نیاز دارند که قادر به تشخیص غلظتهای در محدوده چند صد ppm تا چند ppb باشند.
روشهای تشخیص شامل روش نیمهرسانا، روش الکترولیز پتانسیواستاتیک، روش تشخیص ذرات پیرولیز، روش نوار شیمیایی و روش PID است. اصل تشخیص معمولاً بر اساس محدودهای انتخاب میشود که امکان تشخیص در نقاط تنظیم هشدار یا مقادیر حد آستانه را فراهم کند.
دتکتورهای نیمهرسانا گاز را در غلظتهای حدود چند ده ppm تا چند هزار ppm تشخیص میدهند. دتکتورهای الکترولیز پتانسیواستاتیک گاز را در غلظتهای حدود چند ده ppm تا چند ده ppb تشخیص میدهند. دتکتورهای تشخیص ذرات پیرولیز بر اساس اصل حسگری طراحی شدهاند که بهطور خاص برای تشخیص ترکیبات فلزی آلی در گازهای مواد نیمهرسانا مانند TEOS استفاده میشود.
(تترااتوکسی سیلان). دتکتورهای گاز با نوار شیمیایی مزیت تشخیص گاز در غلظتهای فوقالعاده پایین در حد چند ppb را ارائه میدهند. این دتکتورها حداقل تأثیرپذیری را از گازهای مزاحم دارند و بنابراین برای استفاده در محیطهایی که سایر انواع دتکتورها دچار اختلال میشوند، ایدهآل هستند.
اکسیژن (برای جلوگیری از کماکسیژنی و اکسیژن اضافی)
دو اصل برای تشخیص اکسیژن استفاده میشود: روش سلول گالوانیکی غشایی و روش الکترولیز پتانسیواستاتیک. دتکتورهای سلول گالوانیکی غشایی پرکاربردترین نوع هستند که به دلیل پایداری بلندمدت و مقاومت در برابر تداخل مورد استفاده قرار میگیرند. با این حال، این دتکتورها به دلیل استفاده از سرب (Pb) احتمالاً در آینده تحت مقررات RoHS قرار خواهند گرفت. (در حال حاضر معاف هستند.) مجموعهای از دتکتورهای الکترولیز پتانسیواستاتیک بدون سرب با توجه به روندهای قانونی در حال ظهور هستند.
۲. نوع ثابت یا قابل حمل؟
اگر دتکتورها توسط کارگران حمل یا پوشیده میشوند، دتکتورهای گاز قابل حمل را انتخاب کنید. برای نظارت بر نشت گاز در یک مکان ثابت، دتکتورهای گاز ثابت را انتخاب نمایید.
۳. نوع انتشار یا مکشی؟
دتکتورهای گاز عموماً بر اساس روش تشخیص به دو نوع تقسیم میشوند: نوع انتشار و نوع مکشی. دتکتورهای گاز نوع مکشی دارای یک پمپ داخلی هستند که گاز را از نقاط احتمالی نشت (مثلاً روی خطوط یا داخل محفظهها) به سمت دتکتور میکشند. دتکتورهای گاز نوع انتشار، دتکتورهای غیرفعالی هستند که گازهای شناور در محیط را هنگام رسیدن به دتکتور تشخیص میدهند.
۴. تشخیص چندگانه یا تکگاز؟
علاوه بر دتکتورهای گاز قابل حمل که یک جزء گازی را تشخیص میدهند، دتکتورهایی وجود دارند که میتوانند چندین گاز را به طور همزمان تشخیص دهند. ترکیب پایهای گازها در دتکتورهای چندگانه معمولاً شامل چهار جزء است: گاز قابل اشتعال، گاز سمی (H2S یا CO) و اکسیژن. بسته به محصول خاص، دتکتورهای
۷.۱ enclosure
۷.۱.۱ در طراحی سیستم اطفاء حریق به روش سیلاب کامل، ویژگیهایenclosure محافظتشده باید مورد توجه قرار گیرد.
۷.۱.۲ مساحت منافذی که قابل بسته شدن نیستند در enclosure محافظتشده باید به حداقل برسد.
۷.۱.۳ مرجع ذیصلاح میتواند برای اطمینان از عملکرد سیستم مطابق با الزامات این استاندارد، از سیستمهای فشردهسازی/افزایش فشار یا آزمایشهای دیگر استفاده کند. (برای اطلاعات بیشتر به پیوست D مراجعه کنید.)
۷.۱.۴ برای جلوگیری از از دست رفتن عامل از طریق منافذ به خطرات یا مناطق کاری مجاور، منافذ باید به طور دائمی مهر و موم شده یا مجهز به بستهکنندههای خودکار باشند.
۷.۱.۵ در صورتی که محدود کردن عامل عملی نباشد، یکی از موارد زیر باید اعمال شود:
(۱) حفاظت باید گسترش یابد تا شامل خطرات یا مناطق کاری متصل مجاور شود.
(۲) عامل اضافی باید از طریق پیکربندی تخلیه گسترشیافته به enclosure محافظتشده وارد شود.
۷.۱.۶ در صورتی که یک سیستم اطفاء حریق به روش سیلاب کامل با عامل پاک برای حفاظت از یک اتاق با کف بلند یا فرورفته در نظر گرفته شده باشد، اتاق و کف بلند یا فرورفته باید به طور همزمان محافظت شوند.
۷.۱.۶.۱ اگر فقط فضای زیر کف بلند قرار است توسط سیستم سیلاب کامل محافظت شود، باید از گاز بیاثر برای محافظت از آن فضا استفاده شود.
۷.۱.۶.۲ هر حجم، اتاق و کف بلند یا فرورفته که باید محافظت شود باید دارای دتکتورها، شبکه لولهکشی و نازلها باشد.
۷.۱.۷ به جز سیستمهای تهویه شناسایی شده در بند ۷.۱.۷.۲، سیستمهای تهویه هوای فشرده، شامل سیستمهای تهویه بازگشتی مستقل، باید به طور خودکار خاموش یا بسته شوند در صورتی که ادامه کار آنها عملکرد سیستم اطفاء حریق را تحت تأثیر منفی قرار دهد یا منجر به گسترش آتش شود.
۷.۱.۷.۱ در صورتی که سیستم تهویه هوای فشرده یا بازگشتی مستقل به طور خودکار خاموش یا بسته نشود، حجم کانالهای سیستم تهویه بازگشتی خود-contained که در زیر ارتفاع سقف فضای محافظتشده نصب شدهاند باید به عنوان بخشی از حجم کل خطر هنگام تعیین مقدار عامل در نظر گرفته شود.
۷.۱.۷.۲ سیستمهای تهویهای که برای تأمین ایمنی ضروری هستند نیازی به خاموش شدن هنگام فعالسازی سیستم اطفاء حریق ندارند.
۷.۱.۷.۳ در صورتی که سیستم تهویه مجاز به ادامه کار طبق بند ۷.۱.۷.۲باشد، باید تخلیه گسترشیافته عامل فراهم شود تا غلظت طراحی برای مدت زمان مورد نیاز حفاظت حفظ شود.
۷.۱.۸ enclosure محافظتشده باید دارای استحکام ساختاری و یکپارچگی لازم برای نگهداری تخلیه عامل باشد.
۷.۱.۸.۱ اگر فشارهای ایجادشده تهدیدی برای استحکام ساختاریenclosure ایجاد کند، باید تهویه فراهم شود تا از فشارهای زیاد جلوگیری شود.
۷.۱.۸.۲ طراحان باید به دستورالعملهای سازنده سیستم در خصوص تهویهenclosure مشورت کنند. (برای منطقه تهویه relief فشار یا مساحت معادل نشت، به بند ۶.۱.۲.۵(۲۸) مراجعه کنید.)
۷.۲ الزامات غلظت طراحی
۷.۲.۱ عمومی
۷.۲.۱.۱ غلظت حداقل اطفاء حریق یا غلظت بیاثر باید برای تعیین غلظت طراحی حداقل برای سوخت خاص استفاده شود.
۷.۲.۱.۲ برای ترکیبهای سوختی، باید از غلظت حداقل اطفاء حریق یا غلظت بیاثر برای سوختی که نیاز به بالاترین غلظت دارد استفاده شود مگر اینکه آزمایشهایی روی ترکیب واقعی انجام شده باشد.
۷.۲.۲ خاموش کردن شعله
۷.۲.۲.۱ خطرات کلاس A
۷.۲.۲.۱.۱ غلظت حداقل اطفاء حریق برای سوختهای کلاس A باید از طریق آزمایش به عنوان بخشی از برنامه فهرستبندی مطابق با بند ۷.۲.۲.۳تعیین شود.
۷.۲.۲.۱.۲ غلظت حداقل طراحی برای یک خطر سطحی کلاس A باید از طریق بزرگترین مورد از موارد زیر تعیین شود:
(۱) غلظت اطفاء حریق، همانطور که در بند ۷.۲.۲.۱.۱ تعیین شده است، ضرب در یک عامل ایمنی ۱.۲ برای سیستمهایی با شناسایی و فعالسازی خودکار (به بند ۹.۱.۲ مراجعه کنید) یا ۱.۳ برای سیستمهایی با فعالسازی دستی فقط (به بند ۹.۱.۱.۱ مراجعه کنید).
(۲) برابر با حداقل غلظت اطفاء حریق برای هپتان همانطور که از بند ۷.۲.۲.۲.۱ (۲) تعیین شده است.
۷.۲.۲.۱.۳ غلظت حداقل طراحی برای آتشهای عمیق باید از طریق آزمایش خاص کاربردی تعیین شود.
۷.۲.۲.۲ خطرات کلاس B
۷.۲.۲.۲.۱ غلظت اطفاء حریق برای سوختهای کلاس B باید از طریق بزرگترین مورد از موارد زیر تعیین شود:
(۱) غلظت کلاس B همانطور که از طریق یک برنامه فهرستبندی مطابق با بند ۷.۲.۲.۳ تعیین شده است.
(۲) غلظت اطفاء حریق برای سوخت خاص، همانطور که از طریق روش فنجان برنر (به پیوست B مراجعه کنید) تعیین شده است.
هشدار: در شرایط خاص، ممکن است خاموش کردن یک جت گاز در حال سوخت خطرناک باشد. به عنوان اولین اقدام، تأمین گاز را قطع کنید.
۷.۲.۲.۲.۲ تجهیزات اندازهگیری که در استفاده از روش فنجان برنر به کار میروند باید کالیبره شده باشند.
۷.۲.۲.۲.۳ غلظت حداقل طراحی برای یک خطر سوخت کلاس B باید غلظت اطفاء حریق، همانطور که در بند ۷.۲.۲.۲.۱ تعیین شده است، ضرب در یک عامل ایمنی ۱.۳ باشد.
۷.۲.۲.۳ برنامه فهرستبندی
به حداقل، برنامه فهرستبندی باید مطابق با UL 2127، سیستمهای اطفاء حریق با گاز بیاثر تمیز، یا UL 2166، سیستمهای اطفاء حریق با گاز هالوکربن تمیز، یا معادل آن باشد.
۷.۲.۲.۴ خطرات کلاس C
۷.۲.۲.۴.۱ غلظت حداقل طراحی برای یک خطر کلاس C باید غلظت حداقل اطفاء حریق کلاس A باشد، همانطور که در بند ۷.۲.۲.۱.۱ تعیین شده است، ضرب در یک عامل ایمنی ۱.۳۵.
۷.۲.۲.۴.۲ غلظت حداقل طراحی برای فضاهایی که حاوی خطرات الکتریکی انرژیدار با ولتاژ بالاتر از ۴۸۰ ولت هستند و در حین و بعد از تخلیه برق دارند، باید از طریق تحلیل خطر و آزمایشات لازم تعیین شود.
۷.۲.۳ بیاثر کردن
۷.۲.۳.۱ غلظت بیاثر باید از طریق آزمایش تعیین شود.
۷.۲.۳.۲ غلظت بیاثر باید در تعیین غلظت طراحی عامل استفاده شود زمانی که شرایطی برای بازگشت مجدد یا انفجار وجود دارد.
۷.۲.۳.۳ غلظت حداقل طراحی برای بیاثر کردن جو یک enclosure که خطر آن یک مایع یا گاز قابل اشتعال است، باید غلظت بیاثر ضرب در یک عامل ایمنی ۱.۱ باشد.
۷.۳ مقدار سیستم سیلاب کامل
۷.۳.۱ مقدار عامل هالوکربنی که برای دستیابی به غلظت طراحی مورد نیاز است، باید از طریق معادله زیر محاسبه شود:
مقادیر پارامترها عبارتند از:
W = مقدار عامل پاک کننده [پوند (کیلوگرم)]
V = حجم خالص خطر، که بهصورت حجم ناخالص منهای حجم ساختارهای ثابت غیر قابل نفوذ به بخار عامل پاک کننده محاسبه میشود [فوتمکعب (مترمکعب)]
C = غلظت طراحی عامل (درصد حجم)
s = حجم ویژه بخار عامل فوقگرم در فشار 1 اتمسفر و دمای حداقل پیشبینی شده [درجه فارنهایت (درجه سلسیوس)] از حجم حفاظتشده [فوتمکعب/پوند (مترمکعب/کیلوگرم)]
7.3.1.1 غلظت عامل هالوکربنی که در محفظه حفاظتشده توسعه خواهد یافت، باید در دمای حداقل و حداکثر طراحی با استفاده از معادله زیر محاسبه شود:
مقادیر پارامترها عبارتند از:
C = غلظت عامل [درصد حجم]
W = مقدار نصبشده عامل [پوند (کیلوگرم)]
s = حجم ویژه گاز عامل در دمای حداقل/حداکثر طراحی خطر [فوتمکعب/پوند (مترمکعب/کیلوگرم)]
V = حجم محفظه ساختهشده [فوتمکعب (مترمکعب)]
7.3.1.2 غلظتهای عامل محاسبهشده بر اساس دادههای ساختهشده و نصبشده و دماهای حداقل و حداکثر طراحی فضای حفاظتشده باید طبق الزامات 6.1.2.7 و 6.2.4 ثبت شوند.
7.3.2* مقدار عامل گاز بیاثر مورد نیاز برای دستیابی به غلظت طراحی باید با استفاده از معادله 7.3.2، 7.3.2.1a یا 7.3.2.1b محاسبه شود:
مقادیر پارامترها عبارتند از:
X = حجم گاز بیاثر اضافهشده در شرایط استاندارد 14.7 psi مطلق، 70°F (1.013 بار مطلق، 21 درجه سلسیوس) به ازای حجم فضای خطر [فوتمکعب/فوتمکعب (مترمکعب/مترمکعب)]
sJ = حجم ویژه گاز بیاثر در 70°F (21 درجه سلسیوس) و 14.7 psi مطلق (1.013 بار مطلق)
s = حجم ویژه گاز بیاثر در 14.7 psi مطلق و دمای حداقل طراحی [درجه فارنهایت (درجه سلسیوس)] از حجم حفاظتشده [فوتمکعب/پوند (مترمکعب/کیلوگرم)]
C = غلظت طراحی گاز بیاثر (درصد حجم)
7.3.2.1* معادله جایگزینی برای محاسبه غلظتهای عامل گاز بیاثرمجاز است، بهشرح زیر:
t = حداقل دمای پیشبینی شده در حجم محافظتشده (در فارنهایت)
جایی که:
t = حداقل دمای پیشبینی شده در حجم محافظتشده (در سلسیوس)
7.3.2.2 مقدار طراحی شده گاز بیاثر در واحدهای جرم باید به صورت زیر محاسبه شود:
جایی که:
W = مقدار گاز بیاثر [پوند (کیلوگرم)]
V = حجم خطر [پای³ (متر³)]
[7.3.2.2a]
[7.3.2.2b]
s = حجم ویژه گاز در دمای خطر [پای³ /پوند (متر³ /کیلوگرم)]
C = غلظت گاز بیاثر [% حجم]
7.3.2.3 غلظت گاز بیاثر تمیز که در محفظه محافظتشده تولید خواهد شد، باید در دمای طراحی حداقل و حداکثر محاسبه شود، با استفاده از یکی از معادلات زیر:
جایی که:
C = غلظت گاز [٪ حجم]
W = مقدار نصبشده گاز [پوند (کیلوگرم)]
s = حجم ویژه گاز در دمای طراحی حداقل/حداکثر خطر [پای³ /پوند (متر³ /کیلوگرم)]
V = حجم محفظه ساختهشده [پای³ (متر³)]
7.3.3* عوامل طراحی. در صورتی که شرایط خاصی بر کارایی اطفاء حریق تأثیر بگذارد، حداقل مقدار گاز باید از طریق استفاده از عوامل طراحی افزایش یابد.
7.3.3.1 * عامل طراحی تی. غیر از موارد شناساییشده در 7.3.3.1.3، هنگامی که یک منبع گاز واحد برای محافظت از چندین خطر استفاده میشود، باید از عامل طراحی جدول 7.3.3.1 استفاده شود.
7.3.3.1.1 برای کاربرد جدول 7.3.3.1، تعداد عامل طراحی تی باید برای هر خطری که سیستم از آن محافظت میکند، با استفاده از راهنماهای زیر تعیین شود:
(1) از نقطهای که سیستم لولهکشی وارد خطر میشود، تعداد تیهای موجود در مسیر جریان که به منبع گاز برمیگردند باید در تعداد عامل طراحی تی برای آن خطر گنجانده شود (تیهای استفادهشده در یک منیفولد را شامل نشوید).
(2) هر تی که در داخل خطر گاز را به خطر دیگری میرساند، باید در تعداد عامل طراحی تی برای آن خطر گنجانده شود.
7.3.3.1.2 خطر با بزرگترین تعداد عامل طراحی تی باید در جدول 7.3.3.1 برای تعیین عامل طراحی استفاده شود.
7.3.3.1.3 برای سیستمهایی که آزمون تخلیه را با موفقیت پشت سر میگذارند، این عامل طراحی اعمال نخواهد شد.
7.3.3.2* عوامل طراحی اضافی. طراح باید عوامل طراحی اضافی را برای هر یک از موارد زیر تعیین و مستند کند:
(1) دهانههای غیرقابل بستن و تأثیر آنها بر توزیع و غلظت (برای جزئیات بیشتر به 7.6.3 مراجعه کنید).
(2) کنترل گازهای اسیدی
(3) بازآتشسوزی از سطوح گرمشده
(4) نوع سوخت، پیکربندیها، سناریوهایی که به طور کامل در غلظت اطفاء حریق، هندسه محفظه و موانع در نظر گرفته نشدهاند و تأثیر آنها بر توزیع.
7.3.3.3* عامل طراحی برای فشار محفظه. مقدار طراحی گاز تمیز باید طبق جدول 7.3.3.3 تنظیم شود تا فشارهای محیطی که بیشتر از 11 درصد (معادل تقریباً 3000 فوت (915 متر) تغییر ارتفاع) از فشارهای استاندارد سطح دریا [29.92 اینچ جیوه در 70°F (760 میلیمتر جیوه در 0°C)] متفاوت است، جبران شود.
7.4* مدت زمان حفاظت.
7.4.1 برای سیستمهای اطفاء حریق شعلهای، حداقل غلظت 85 درصد از حداقل غلظت طراحی باید در بالاترین ارتفاع محتوای محافظتشده در داخل خطر برای مدت زمان 10 دقیقه یا مدت زمانی کافی برای پاسخگویی پرسنل آموزشدیده حفظ شود.
7.4.2 برای سیستمهای بیاثر کننده، حداقل غلظت نباید کمتر از غلظت بیاثر کننده تعیینشده مطابق با 7.2.3.1 باشد و باید در طول فضای محافظتشده برای مدت زمانی کافی برای پاسخگویی پرسنل آموزشدیده حفظ شود.
7.5 سیستم توزیع.
7.5.1 * زمان تخلیه اولیه.
7.5.1.1* برای گازهای هالوکربنی، زمان تخلیه نباید بیشتر از 10 ثانیه باشد یا طبق الزامات مقامات مسئول.
7.5.1.2 برای گازهای بیاثر، زمان تخلیه نباید بیشتر از 60 ثانیه برای خطرات سوخت کلاس B، 120 ثانیه برای خطرات آتشسوزی سطحی کلاسA یا خطرات کلاس C باشد یا طبق الزامات مقامات مسئول. (برای جزئیات بیشتر به A.7.5.1.1 مراجعه کنید.)
7.5.1.3* محاسبات جریان انجام شده طبق بخش 6.2 یا طبق دستورالعملهای سیستمهای پیشمهندسیشده فهرستشده باید برای اثبات انطباق با 7.5.1.1 یا 7.5.1.2 استفاده شود.
7.5.1.4 برای سیستمهای پیشگیری از انفجار، زمان تخلیه گازها باید به گونهای باشد که غلظت حداقل طراحی بیاثر قبل از رسیدن غلظت بخارات قابل اشتعال به محدوده قابل اشتعال بدست آید.
7.5.2* تخلیه طولانی. در صورتی که تخلیه طولانی برای حفظ غلظت طراحی برای مدت زمان مشخص ضروری باشد، مقادیر اضافی گاز باید با نرخ کاهش یافته به کار گرفته شوند.
7.5.2.1 تخلیه اولیه باید در محدودیتهای مشخص شده در 7.5.1.1 تکمیل شود.
7.5.2.2 عملکرد سیستم تخلیه طولانی باید با آزمایش تأیید شود.
7.6 انتخاب و مکانیابی نازلها.
7.6.1 نازلها باید از نوع فهرستشده برای هدف مورد نظر باشند.
7.6.2 نازلها باید در داخل محفظه محافظتشده مطابق با محدودیتهای فهرستشده از نظر فاصله، پوشش کف و همراستایی قرار گیرند.
7.6.3 نوع نازلهای انتخابشده، تعداد آنها و مکانیابی آنها باید به گونهای باشد که غلظت طراحی در تمام قسمتهای محفظه خطر ایجاد شود و به گونهای باشد که تخلیه موجب پاشیدن مایعات قابل اشتعال یا ایجاد ابرهای گرد و غبار نشود که بتوانند آتش را گسترش دهند، انفجار ایجاد کنند یا به طور دیگری بر محتویات یا یکپارچگی محفظه تأثیر منفی بگذارند.
بیم دتکتور دودی اعلام حریق پروجکتوری از یک فرستنده تشکیل شده است که یک پرتو مادون قرمز را در سراسر ناحیه محافظتشده به سمت یک گیرنده که شامل یک سلول حساس به نور است ارسال میکند، سلولی که قدرت سیگنال پرتو نوری را پایش میکند.

این دتکتور بر اساس اswsصل انسداد نور عمل میکند. عنصر حساس به نور در بیم دتکتور دودی اعلام حریق در شرایط عادی نوری را که توسط گیرنده تولید میشود مشاهده میکند. گیرنده بر اساس درصدی از انسداد کلی به یک سطح حساسیت از پیش تعیینشده کالیبره میشود. این سطح حساسیت توسط سازنده و بر اساس طول بیم (فاصله بین فرستنده و گیرنده) مشخص میشود. معمولاً بیش از یک تنظیم برای انتخاب توسط نصاب بر اساس طول بیم در کاربرد موردنظر وجود دارد. برای دتکتورهایی که لیست UL دارند، تنظیم حساسیت باید مطابق با استاندارد UL 268 «دتکتورهای دود برای سیستمهای اعلام حریق حفاظتی» باشد.
فرستنده در برخی واحدها ممکن است مستقل از گیرنده تغذیه شود که میتواند به میزان زیادی سیمکشی و در نتیجه هزینه نصب را کاهش دهد. از آنجا که پشتیبان باتری برای سیستمهای اعلام حریق الزامی است، پشتیبان باتری برای فرستنده نیز موردنیاز خواهد بود، چه از پنل تغذیه شود و چه به صورت مستقل.
بر خلاف دتکتورهای دودی فوتوالکترونیک نقطهای، بیم دتکتور دودی اعلام حریق به طور کلی نسبت به رنگ دود حساسیت کمتری دارد. بنابراین، بیم دتکتور دودی اعلام حریق ممکن است برای کاربردهایی که مناسب دتکتورهای فوتوالکترونیک نقطهای نیستند، مناسب باشد، مانند کاربردهایی که انتظار میرود آتش دود سیاه تولید کند. بیم دتکتور دودی اعلام حریق نیاز به دود قابل مشاهده دارد و بنابراین ممکن است در برخی کاربردها به اندازه دتکتورهای یونی حساس نباشد.

بیم دتکتور دودی اعلام حریق نسبت به انسداد تجمعی ایجادشده توسط یک میدان دود حساس است. این انسداد تجمعی توسط ترکیبی از چگالی دود و فاصله خطی میدان دود در طول پرتو نوری پروجکتشده ایجاد میشود. انسداد تجمعی در واقع اندازهگیری درصد انسداد نور است.
از آنجا که انسداد ناگهانی و کامل پرتو نور یک نشانه معمول دود نیست، دتکتور این حالت را به عنوان وضعیت خطا در نظر میگیرد، نه هشدار. این آستانه معمولاً توسط سازنده در سطح حساسیتی که بیش از ۹۰ تا ۹۵ درصد انسداد کلی است تنظیم میشود. این موضوع احتمال هشدار ناخواسته ناشی از انسداد پرتو توسط یک جسم جامد، مانند یک تابلو یا نردبان که به طور تصادفی در مسیر پرتو قرار گرفته، را به حداقل میرساند.

تغییرات بسیار کوچک و آهسته در کیفیت منبع نور نیز یک نشانه معمول دود نیست. این تغییرات ممکن است به دلیل شرایط محیطی مانند تجمع گردوغبار و آلودگی روی مجموعههای نوری فرستنده و/یا گیرنده ایجاد شوند. این تغییرات معمولاً توسط یک کنترل خودکار بهره (AGC) جبران میشوند. زمانی که دتکتور برای اولین بار روشن شده و وارد برنامه راهاندازی خود میشود، سطح سیگنال نوری آن زمان را به عنوان نقطه مرجع شرایط عادی در نظر میگیرد. با کاهش کیفیت سیگنال نوری در طول زمان، مثلاً به دلیل گردوغبار، AGC این تغییر را جبران میکند. نرخ جبران محدود است تا اطمینان حاصل شود که دتکتور همچنان نسبت به آتشهای آهسته یا دودزا حساس باقی بماند. هنگامی که AGC دیگر نتواند کاهش سیگنال را جبران کند (مانند تجمع بیش از حد آلودگی) دتکتور وضعیت خطا را اعلام خواهد کرد.
لوازم جانبی بیم دتکتور دودی اعلام حریق
لوازم جانبی برای بیم دتکتور دودی اعلام حریق ممکن است شامل پنلهای اعلام از راه دور، ایستگاههای تست از راه دور که امکان آزمایش الکترونیکی دورهای دتکتور را فراهم میکنند، و فیلترهایی باشند که بهعنوان تست «مجاز/غیرمجاز» برای کالیبراسیون صحیح دتکتور استفاده میشوند. برخی سازندگان استفاده از آینه برای هدایت پرتو را فراهم میکنند. سیستمهای اعلام حریق هوشمند میتوانند یک آدرس مجزا به بیم دتکتور دودی اعلام حریق اختصاص دهند تا اعلام محل آتش بهتر صورت گیرد. سیستمهای متعارف نیز ممکن است از طریق رلهها اعلام از راه دور داشته باشند.
ویژگی تشخیص حرارت بیم دتکتور دودی اعلام حریق
برخی بیم دتکتور دودی اعلام حریق یک عنصر حساس به حرارت را در گیرنده خود جای دادهاند که فرکانس پالس پرتو را پایش میکند. حرارت پرتو پالسی را تضعیف یا منحرف میکند که میتواند توسط گیرنده دریافت شود و باعث ایجاد هشدار گردد. این انحراف معمولاً زمانی بیشتر است که آتش به فرستنده نزدیکتر باشد تا به گیرنده. باید توجه داشت که مدولاسیون فرکانسی ناشی از چراغهای فلورسنت با این ویژگی تشخیص حرارت تداخل نداشته باشد. توصیههای سازنده باید دنبال شوند.
کاربرد صحیح بیم دتکتور دودی اعلام حریق
مانند دتکتورهای دودی نقطهای، بیم دتکتور دودی اعلام حریق برای کاربردهای فضای باز نامناسب هستند. شرایط محیطی مانند دماهای بسیار بالا یا پایین، باران، برف، یخ، مه و شبنم میتوانند با عملکرد صحیح دتکتور تداخل داشته باشند. شرایط محیط بیرونی رفتار دود را غیرقابل پیشبینی میسازد.
اگرچه بیم دتکتور دودی اعلام حریق و دتکتورهای دودی نقطهای تحت استانداردهای یکسان UL و NFPA قرار دارند، الزامات این استانداردها متفاوت است زیرا اصل عملکرد آنها با یکدیگر فرق دارد. مهم است که طراح این تفاوتها را درک کرده و هنگام انتخاب و بهکارگیری دتکتورهای دود در سیستمهای اعلام حریق بهطور کامل در نظر بگیرد.
دتکتورهای دودی نقطهای حداکثر پوششی معادل ۹۰۰ فوت مربع یا ۳۰×۳۰ فوت دارند. حداکثر فاصله بین دتکتورها ۴۱ فوت است زمانی که عرض ناحیه تحت حفاظت از ۱۰ فوت تجاوز نکند، مانند یک راهرو.
بیم دتکتور دودی اعلام حریق به طور معمول دارای حداکثر برد ۳۳۰ فوت و حداکثر فاصله بین دتکتورها ۶۰ فوت است. این به بیم دتکتور دودی اعلام حریق پوشش نظری معادل ۱۹,۸۰۰ فوت مربع میدهد. توصیههای سازنده و عوامل دیگر مانند هندسه اتاق میتوانند باعث کاهش عملی این پوشش حداکثری شوند. حتی با وجود این کاهشها، بیم دتکتور دودی اعلام حریق میتواند ناحیهای را پوشش دهد که نیازمند چندین دتکتور نقطهای خواهد بود. تعداد کمتر دستگاهها به معنای هزینه نصب و نگهداری پایینتر است.
ارتفاع سقف در بیم دتکتور دودی اعلام حریق
حساسیت پاسخ دتکتور دودی نقطهای معمولاً با افزایش فاصله آن از آتش کاهش مییابد. هنگامی که ارتفاع سقف بیش از ۱۶ فوت باشد، طراح باید در نظر بگیرد که آیا فاصلهگذاری دتکتورهای نقطهای باید کاهش یابد یا خیر. این موضوع الزاماً در مورد بیم دتکتور دودی اعلام حریق صدق نمیکند، چرا که آنها برای کاربردهای با سقفهای بلند ایدهآل هستند. برخی سازندگان اجازه افزایش پوشش با افزایش ارتفاع سقف را میدهند. این امر به دلیل رفتار مورد انتظار ستون دود است.
اگرچه همه آتشها از پایینترین نقاط خطر یا نزدیک سطح زمین شروع نمیشوند، این یک سناریوی معمولی آتش است. در چنین حالتی دود تولیدشده توسط آتش به سمت سقف بالا میرود. معمولاً ستون دود هنگام حرکت از نقطه آغاز به سمت بالا شروع به گسترش میکند و یک میدان دود به شکل مخروط وارونه تشکیل میدهد. چگالی این میدان دود میتواند تحت تأثیر نرخ رشد آتش قرار گیرد. آتشهای سریع تمایل دارند چگالی یکنواختتری در سراسر میدان دود تولید کنند در حالی که در آتشهای کندتر ممکن است در بخشهای بالاتر میدان دود رقیقسازی رخ دهد.
در برخی کاربردها، بهویژه در مکانهایی با سقفهای بلند، بیم دتکتور دودی اعلام حریق ممکن است نسبت به آتشهای آهسته یا دودزا پاسخدهی بیشتری داشته باشد زیرا پرتو از میان کل میدان دود عبور میکند. دتکتورهای نقطهای تنها میتوانند دود را در نقطه خود نمونهبرداری کنند. دودی که وارد محفظه آنها میشود ممکن است به زیر آستانه هشدار (سطح دود موردنیاز برای آلارم) رقیق شده باشد.
محدودیت اصلی بیم دتکتور دودی اعلام حریق این است که یک دستگاه خط دید است و بنابراین در معرض تداخل ناشی از هر جسم یا فردی قرار دارد که ممکن است وارد مسیر پرتو شود. این موضوع استفاده از آن را در بیشتر فضاهای اشغالشده با سقفهای معمولی غیرعملی میسازد.
با این حال، بسیاری از تأسیسات دارای فضاهایی هستند که بیم دتکتور دودی اعلام حریق نه تنها قابل قبول، بلکه دتکتور منتخب محسوب میشود. فضاهایی با سقفهای بلند مانند آتریومها، لابیها، سالنهای ورزشی، ورزشگاهها، موزهها، شبستان کلیساها، همچنین کارخانهها و انبارها میتوانند گزینههای مناسبی برای بیم دتکتور دودی اعلام حریق باشند. بسیاری از این کاربردها مشکلات ویژهای را برای نصب دتکتورهای نقطهای و مشکلات بیشتری را برای نگهداری صحیح آنها ایجاد میکنند. استفاده از بیم دتکتور دودی اعلام حریق در بسیاری از این فضاها میتواند این مشکلات را کاهش دهد زیرا به دستگاههای کمتری نیاز خواهد بود و این دستگاهها میتوانند روی دیوارها نصب شوند که دسترسی به آنها آسانتر از سقفها است.
تاثیر سرعت بالای جریان هوا بر عملکرد بیم دتکتور دودی اعلام حریق
مناطق با حرکت زیاد هوا یک مشکل خاص برای تشخیص دود توسط هر دو نوع دتکتور دودی نقطهای و بیم دتکتور دودی اعلام حریق ایجاد میکنند، زیرا انتشار دود که تحت شرایط عادی اتفاق میافتد ممکن است رخ ندهد. سرعت بالای هوا ممکن است دود را از محفظه آشکارسازی دتکتور دودی نقطهای خارج کند. باید به عملکرد دتکتور دودی نقطهای در مکانهایی که سرعت هوا بیش از ۳۰۰ فوت در دقیقه (fpm) است یا زمانی که تغییرات هوا در ناحیه تحت حفاظت بیش از ۷.۵ بار در ساعت است توجه ویژهای شود. (رجوع شود به NFPA 72-1999, 2-3.6.6.3)
بیم دتکتور دودی اعلام حریق برای پایداری در جریانهای هوای زیاد به منظور درج در فهرست آزمایش نمیشود، زیرا حرکت زیاد هوا تأثیر زیادی بر بیم دتکتور دودی اعلام حریق ندارد. محدوده آشکارسازی بیم دتکتور دودی اعلام حریق میتواند به اندازه یک زمین فوتبال باشد (برد حداکثری بیم معمولاً ۳۳۰ فوت است) نه یک یا دو اینچ مانند محفظه آشکارسازی دتکتور نقطهای. بنابراین احتمال اینکه دود از محدوده آشکارسازی بیم دتکتور دودی اعلام حریق خارج شود بسیار کمتر است. هرچند کاهش فاصلهگذاری در مناطق با جریان هوای زیاد الزامی نیست، اما باید به رفتار مورد انتظار دود در این کاربردها توجه شود.
استراتیفیکیشن در بیم دتکتور دودی اعلام حریق

استراتیفیکیشن زمانی رخ میدهد که دود ناشی از سوختن یا مواد در حال سوختن توسط حرارت گرم شده و از هوای خنک اطراف رقیقتر میشود. دود تا زمانی بالا میرود که دیگر تفاوت دمایی بین دود و هوای اطراف وجود نداشته باشد. (رجوع شود به NFPA 72-1999, A-2-3.6.1.4) بنابراین، استراتیفیکیشن ممکن است در مناطقی که دمای هوا در سطح سقف بالا است رخ دهد، بهویژه در مکانهایی که تهویه وجود ندارد. بر روی سقفهای صاف (جایی که تیرها یا بیمها کمتر از ۴ اینچ عمق دارند) بیم دتکتور دودی اعلام حریق معمولاً یک فوت پایینتر از سقفهایی تا ارتفاع ۳۰ فوت و ۱.۵ فوت پایینتر از سقفهایی تا ارتفاع ۶۰ فوت نصب میشود. این موقعیتیابی به جبران احتمال استراتیفیکیشن کمک میکند.

محیطهای نامساعد برای نصب بیم دتکتور دودی اعلام حریق
یکی از محدودیتهای اصلی دتکتورهای دودی نقطهای ناتوانی آنها در دوام آوردن در محیطهای نامساعد مانند دماهای بسیار بالا یا پایین، آلودگی، رطوبت و گازهای خورنده است. بیم دتکتور دودی اعلام حریق نیز ممکن است در معرض برخی از این عوامل تضعیفکننده قرار گیرد. از آنجا که بیم دتکتور دودی اعلام حریق میتواند در برخی کاربردها پشت پنجرههای شیشهای شفاف و خارج از محیط خطر نصب شود، میتواند بر این اثرات غلبه کند. با این حال، پنجرهها باید تمیز و عاری از هرگونه مانع نگه داشته شوند. این ویژگی همچنین میتواند اجازه دهد از آنها در کاربردهایی که حفاظت در برابر انفجار موردنیاز است استفاده شود.

اصطبلها و مکانهای نگهداری دام یا تجهیزات نمونههای خوبی هستند که در آنها هشدار زودهنگام موردنیاز است، اما دتکتورهای دودی نقطهای به دلیل دماهای متغیر و شرایط پرگردوغبار و آلوده مناسب نیستند. بیم دتکتور دودی اعلام حریق میتواند جایگزین مناسبی باشد، زیرا اپتیک آنها میتواند پشت پنجرههایی قرار گیرد که به راحتی و به صورت منظم تمیز میشوند. آنها همچنین ممکن است محدوده دمای کاری بسیار وسیعتری نسبت به دتکتورهای دودی نقطهای داشته باشند.

عوامل بسیاری بر عملکرد انواع دتکتورهای دود تأثیر میگذارند. نوع و مقدار مواد قابلاحتراق، نرخ رشد آتش، نزدیکی دتکتور به آتش و عوامل تهویه همگی ملاحظات مهمی هستند. بیم دتکتور دودی اعلام حریق لیست شده توسط UL با استفاده از استاندارد 268 «دتکتورهای دود برای سیستمهای اعلام حریق حفاظتی» آزمایش میشوند و باید مطابق با NFPA 72، کد ملی اعلام حریق نصب و نگهداری گردند.
حساسیت (Sensitivity) بیم دتکتور دودی اعلام حریق

هر تولیدکننده الزام میکند که حساسیت دتکتور بر اساس طول بیم در هر کاربرد تنظیم شود. دتکتور باید در محدوده حداقل و حداکثر طول بیم تعیینشده در دستورالعملهای سازنده نصب گردد؛ این مقادیر محدود به الزامات لیستینگ UL هستند.
مکان و فاصلهگذاری (Location and Spacing) بیم دتکتور دودی اعلام حریق
استاندارد NFPA 72 مرجع اصلی در تعیین مکان و فاصلهگذاری دتکتورها است. برخی معیارهای طراحی طبق این استاندارد:
نصب بیم دتکتور دودی اعلام حریق
بیم دتکتور دودی باید روی سطوح ثابت و پایدار نصب شود تا از حرکت و در نتیجه خارج شدن از همترازی جلوگیری گردد.
از آنجا که بیم دتکتور دودی دستگاهی line-of-sight است و در صورت از دست رفتن ناگهانی یا کامل سیگنال وارد حالت خطا میشود، باید اطمینان حاصل کرد که هیچ مانع کدر در مسیر بیم وجود نداشته باشد. (NFPA 72-1999, 2-3.6.3)
این الزام میتواند کاربرد بیم دتکتور دودی را در محیطهایی مانند کارخانهها (با وجود جرثقیلهای سقفی) یا انبارها (با لیفتراکهای مرتفع) غیرعملی کند. این موضوع همچنین در فضاهای اشغالشده با سقفهای معمولی باید مورد توجه قرار گیرد.
فاصلهگذاری روی سقف صاف در بیم دتکتور دودی اعلام حریق
با این حال، بسته به ارتفاع سقف، ویژگیهای جریان هوا و نیاز به سرعت واکنش، فاصلهگذاری میتواند تغییر کند.
در برخی موارد، پروژکتور بیم روی یک دیوار انتهایی و گیرنده روی دیوار مقابل نصب میشود. همچنین میتوان هر دو دستگاه را از سقف آویزان کرد، به شرطی که فاصله آنها از دیوار انتهایی حداکثر یکچهارم فاصله انتخابی باشد. (NFPA 72-1999, A-2-3.4.5.2)
توجه: دود تولیدشده در پشت فرستنده یا گیرنده تا زمانی که وارد مسیر بیم نشود، قابل آشکارسازی نیست. بنابراین باید این فاصله به حداقل ممکن کاهش یابد.
سایر ملاحظات طراحی بیم دتکتور دودی اعلام حریق
در نتیجه: اگرچه بیم دتکتور دودی برای همه کاربردها مناسب نیست، اما در بسیاری از فضاها که دتکتور نقطهای کارایی ندارد، میتواند انتخابی ایدهآل باشد. شناخت دقیق تواناییها و محدودیتهای همه انواع دتکتور دودی برای طراحی صحیح سیستم اعلام حریق خودکار حیاتی است.
پایهها و آویزهای نگهدارنده
شبکه لولهکشی با استفاده از پایههای نصب لوله، همانطور که در شکل ۶ در سمت چپ نشان داده شده است، به سقف یا اجزای سازهای محکم نصب میشود. همچنین میتوان آن را با استفاده از بستهای ساده لوله، آویزهای یو (Clevis)، بستهای قابل تنظیم، گیرههای C شکل و میلگردهای رزوهشده از سقف بتنی آویزان کرد. انواع مختلفی از پایهها نیز موجود است، از جمله کلیپسها، بستهای زینی یا بستهای کمربندی، همانطور که در شکل ۷ در بالا نشان داده شده است. انتخاب ابزار نصب بستگی به نوع مصالح نصب، شرایط محیطی و کدها و مقررات محلی دارد.
فواصل نصب بستها و نگهدارندههای لوله نمونهبرداری بر اساس دما و قطر لوله تعیین میشود، همانطور که در جدول ۱ زیر نشان داده شده است.
نصب بستها و آویزهای نگهدارنده با فواصل مشخصشده بسیار حائز اهمیت است تا از خم شدن لوله و ایجاد فشار در محل اتصالات، زانوییها و رابطها جلوگیری شود؛ چراکه این فشار ممکن است باعث ترکخوردگی یا شکستگی لوله گردد.

کلیپسهای نصب باز نباید بهصورت وارونه استفاده شوند، بهطوریکه قسمت باز آنها رو به پایین قرار گیرد، زیرا ممکن است لوله بهصورت ناگهانی از کلیپس خارج شود.
در کاربردهایی که لوله نمونهبرداری زیر کف کاذب نصب میشود، میتوان لوله را مستقیماً به پایههای کف کاذب با استفاده از بستهای سیمی، بستهای کانال یا سایر تجهیزات نصب، متصل کرد.
برچسبگذاری لولهها
طبق استانداردهای شناختهشدهای مانند NFPA 72، FIA و سایر کدها و مقررات، لازم است لولههای سیستم اسپیراتینگ برچسبگذاری شوند تا از سایر لولهها متمایز شده و بهطور مشخص بهعنوان بخشی از سیستم تشخیص حریق شناسایی گردند.
هم شبکه لولهکشی نمونهبرداری و هم هر سوراخ نمونهبرداری باید مشخص شوند. لوله و سوراخهای نمونهبرداری باید در محلهای زیر برچسبگذاری شوند:
۱. در محل تغییر جهت یا انشعاب لولهکشی
۲. در هر دو طرف نفوذ از دیوارها، کفها یا سایر موانع
۳. در فواصل مناسب روی لولهها بهگونهای که در فضا قابل مشاهده باشند، اما فاصله بین آنها بیشتر از ۶۱ متر (۲۰ فوت) نباشد
۴. در محل هر سوراخ نمونهبرداری
لوله باید با عبارتی مشابه این برچسبگذاری شود:
«لوله نمونهبرداری آشکارساز دود – از جابهجایی خودداری شود»
برای مشاهده نمونه برچسب لوله و سوراخ نمونهبرداری به شکل ۸مراجعه کنید.

اجزاء نگهداری
پیشنهاد میشود که یک شیر توپی ایزوله و یک اتصالات T-joint همراه با درپوش انتهایی روی لوله نمونهبرداری نصب شود، تقریبا ۵ تا ۳۰ سانتیمتر (۶ اینچ تا ۱ فوت) از ورودی لوله آشکارسازدتکتور دودی مکشی. این شیر در طول نگهداری مکرر استفاده خواهد شد. این موضوع بهویژه برای سیستمهای دتکتور دودی مکشی که از محیطهای کثیف محافظت میکنند یا در مکانهایی که نیاز به نگهداری مکرر است، اهمیت دارد. شکل ۹ را در زیر سمت چپ مشاهده کنید.
این مقاله به بررسی راهکارهای کاربرد سیستمهای دتکتور شعلهای نوری فوقسریع و آزادسازی در کارخانههای تولید مهمات و سایر تأسیساتی که نیاز به سیستم مهار آتش آبپاشی (Deluge) با سرعت بالا دارند میپردازد. همچنین فناوری دتکتور شعلهای نوری و پیشرفتهای اخیر در سیستمی که به کاربران در دستیابی به انطباق با کدها و استانداردهای صنعتی کمک میکند، مرور خواهد شد.
۱.۰ مقدمه
برای برآوردهکردن الزامات زمانی پاسخدهی کل سیستم طبق کدها و استانداردهای صنعتی فوقسریع، سیستم دتکتور شعلهای و آزادسازی باید قادر باشد رویداد را شناسایی کرده و سیگنالی به سیستم آبپاشی ارسال کند که این سیستم باید ظرف ۱۰۰ میلیثانیه یا کمتر از لحظه حضور منبع انرژی در مقابل دتکتور تا شروع جریان آب از نازل آبپاش واکنش نشان دهد.

برای اینکه یک سیستم بهعنوان «سریع» شناخته شود، باید ظرف ۵۰۰ میلیثانیه یا کمتر عمل کند (ارجاع به استاندارد NFPA 15)در کاربردهایی که به این سیستمها نیاز دارند، آتش بسیار سریعتر از آن رشد میکند که بتوان از دتکتورهای حرارتی یا دتکتورهای دود استفاده کرد، زیرا این دتکتورها ممکن است چندین ثانیه طول بکشند تا آتش را شناسایی کنند.


برای درک روشهای بهکارگیری دتکتور شعلهای نوری فوقسریع در کارخانههای پردازش مهمات، مرور مختصری بر اصول پایه عملکرد فناوری دتکتور شعلهای ضروری است.
۲.۰ مروری بر دتکتور شعلهای نوری
دتکتورهای شعلهای تشخیص انرژی تابشی، آتش را از طریق حس و تحلیل تابش الکترومغناطیسی منتشر شده از آتش شناسایی میکنند. انواع مختلف آتش طیفهای نوری متفاوتی منتشر میکنند که امکان شناسایی آنها را فراهم میکند.
بازه طیفی انتشار که دتکتور به آن حساس است باید بهطور دقیق کنترل شود تا اثر تابش طیفی ناشی از نور خورشید، نور محیط، ماشینآلات و تجهیزات پردازش به حداقل برسد. شکل ۱ نمای کلی از طیف الکترومغناطیسی و نواحی فروسرخ (IR) و فرابنفش (UV) مطلوب برای تشخیص شعله را نشان میدهد.
در ادامه شرح مختصری از هر فناوری مناسب برای تشخیص شعله فوقسریع (UV، IR و UV/IR) آمده است.
۲.۱ فناوریهای دتکتور شعلهای نوری
۲.۱.۱ فرابنفش (UV)
دتکتورهای شعلهای UV از یک دتکتور تشکیل شدهاند که شامل لوله خلأ از نوع Geiger-Mueller است. این دتکتور معمولاً بهگونهای طراحی میشود که به یک باند بسیار باریک از انرژی نوری در محدوده ۱۸۵۰ تا ۲۴۵۰ آنگستروم (Å) پاسخ دهد و مدلهای خاصی نیز وجود دارند که این محدوده را تا ۲۶۵۰Å گسترش میدهند. همانطور که در شکل ۲ نشان داده شده، محدوده حساسیت UV خارج از محدوده دید انسان است و تحت تأثیر نور خورشید قرار نمیگیرد.
وقتی تابش UV منتشر شده از آتش با دتکتور تماس پیدا میکند، پالسهای ولتاژی تولید میشود که فرکانس آنها متناسب با شدت تابش UV است. این پالسها توسط یک میکروپروسسور پردازش شده و با پارامترهای برنامهریزیشده مقایسه میشوند. اگر میزان پالسهای پردازششده از آستانه تعیینشده فراتر رود، آلارم فعال میشود.


این دتکتورها قادر به تشخیص هر نوع آتش بوده و در شرایط ایدهآل میتوانند زمان پاسخ کمتر از ۱۵ میلیثانیه داشته باشند.
از آنجا که دتکتورهای UV میتوانند بهصورت ضدنور خورشید طراحی شوند و تحت تأثیر تابش حرارتی قرار نگیرند، میتوان آنها را در بسیاری از کاربردها با موفقیت بهکار برد.
همانند هر فناوری دتکتور دیگری، مزایا و معایبی وجود دارد. دتکتورهای شعلهای UV نسبت به رعد و برق، جوشکاری و پرتوهای ایکس حساس هستند. انسداد فیزیکی جزئی شعله یا وجود دود و/یا بخارات جاذب UV ممکن است باعث تأخیر یا حتی جلوگیری از شناسایی شود. شکل ۴ را ببینید.

۲.۱.۲ فروسرخ (IR)

دتکتورهای شعلهای IR از یک دتکتور پیرولکتریک تشکیل شدهاند. درون دتکتور پیرولکتریک، یک فیلتر تداخلی نوری استفاده میشود تا یک ناحیه عبور باند ایجاد کند که برای تشخیص اختصاصی آتش مناسب باشد. این فیلترها بر اساس طول موج مورد نظر انتخاب میشوند که معمولاً بین ۴٫۲ تا ۴٫۸ میکرومتر (μm) در باند انتشار CO₂ قرار دارد. همانطور که در شکل ۵ نشان داده شده، محدوده حساسیت IR خارج از محدوده دید انسان است و تحت تأثیر نور خورشید قرار نمیگیرد
.



دتکتورهای شعلهای IR (شکل ۶) میتوانند آتشهایی را که پیش از آن دود ایجاد میکنند یا حاوی بخارات هستند، راحتتر از دتکتورهای مبتنی بر فناوری UV شناسایی کنند. زمان پاسخ در شرایط ایدهآل میتواند کمتر از ۱۵ میلیثانیه باشد. از آنجا که دتکتورهای IR میتوانند مقاوم در برابر نور خورشید ساخته شوند و تحت تأثیر تابش UV قرار نمیگیرند، میتوان آنها را در بسیاری از کاربردهایی که برای دتکتورهای UV چالشبرانگیز است، با موفقیت به کار برد.
اگر انرژی الکترومغناطیسی منتشرشده شامل طول موجهایی باشد که از فیلتر تداخلی عبور میکنند، نور با یک عنصر تکبلوری برخورد میکند. این عنصر سیگنال کوچکی تولید میکند که دامنه و فرکانس آن متناسب با تابش الکترومغناطیسی منتشرشده از آتش است. این سیگنال سپس توسط یک میکروپروسسور پردازش شده و با آستانههای از پیش تعیینشده مقایسه میشود و در صورت احراز شرایط، آلارم آتش فعال میگردد.
دتکتورهای شعلهای IR ممکن است به اجسام داغ مدولهشده و منابع نوری حساس باشند. وجود آب، برف یا یخ بر روی لنز دتکتور نیز ممکن است باعث تأخیر یا حتی جلوگیری از شناسایی آتش شود (شکل ۷ را ببینید).
۲.۱.۳ فرابنفش-فروسرخ (UVIR)
دتکتورهای شعلهای UVIR ترکیبی از فناوریهای UV و IR را در یک دتکتور شعلهای به کار میگیرند (شکل ۸). برای فعالشدن آلارم آتش، هر دو دتکتور UV و IR باید تابش الکترومغناطیسی منتشرشده را شناسایی کرده و هر دو سیگنال پردازش شده و با آستانههای از پیش تعیینشده مقایسه شوند. شکل ۹ نواحی حساسیت الکترومغناطیسی یک دتکتور UVIR را نشان میدهد.
فناوری UVIR میتواند عملکرد مناسب در تشخیص آتش را در حالی فراهم کند که در مقایسه با فناوری UV یا IR بهتنهایی مقاومت بیشتری در برابر فعالسازی کاذب دارد. تمام مزایا و محدودیتهای فناوریهای UV و IR در مورد یک دتکتور شعلهای UVIR نیز صدق میکند. این ویژگیها باعث شده که فناوری UVIR بهطور گسترده پذیرفته شود.
علاوه بر رله آلارم آتش که زمانی عمل میکند که هر دو دتکتور UV و IR آتش را تشخیص دهند، دتکتورهای شعلهای UVIR شرکتهای معتبر تولیدی دارای یک رله کمکی قابل برنامهریزی داخلی نیز هستند. این رله کمکی میتواند طوری پیکربندی شود که در شرایط آلارم فقط UV، فقط IR یا پیشآلارم UVIR تغییر وضعیت دهد و انعطافپذیری بیشتری را برای دتکتور شعلهای در مکانهایی که ویژگیهای طیفی ماده مورد نظر ممکن است متغیر باشد، فراهم کند.
۲.۲ حفظ عملکرد تشخیص
در اکثر کاربردها، این احتمال وجود دارد که لنز دتکتور بهوسیله مواد خارجی مسدود شود. آلودگی لنز دتکتور ممکن است باعث تأخیر یا حتی جلوگیری از رسیدن تابش طیفی آتش به دتکتور(های) موجود در دتکتور شعلهای گردد. بنابراین بسیار مهم است که دتکتور قادر به بررسی خودکار تمام سطوح نوری، دتکتورها و مدارهای داخلی خود باشد.
دتکتور باید قادر باشد بهطور خودکار اپراتور را در صورت تأثیر بر عملکرد آن آگاه سازد. در صورت بروز این وضعیت خطا، میتوان یک فرآیند مشخص را متوقف کرد یا اقدامات دیگری را بر اساس نیاز انجام داد.

برخی دتکتورهای شعلهای نوری دارای قابلیت یکپارچگی نوری خودکار (oiR) هستند که یک تست عملکرد کالیبرهشده را هر یک دقیقه یکبار برای اطمینان از توانایی عملیاتی کامل دتکتور انجام میدهند (شکل ۱۰). برای انجام تست یکپارچگی نوری، منابع داخلی IR و UV کالیبرهشده و کنترلشده توسط میکروپروسسور برای هر سنسور موجود در دتکتور، سیگنالهای تست را فراهم میکنند. اگر دتکتور دچار آلودگی نوری یا هرگونه مشکل عملکرد داخلی شود، زمانی که کمتر از نصف محدوده تشخیص اولیه باقی مانده باشد، وضعیت خطای یکپارچگی نوری را گزارش خواهد کرد. معمولاً این خطا ناشی از کثیف بودن لنز است و با تمیز کردن، عملکرد کامل دتکتور بازگردانده میشود.
برخی نواحی کارخانه مستعد گرد و غبار و آلایندههای معلق در هوا هستند که ممکن است باعث تجمع رسوبات روی لنز دتکتور شوند. برای این محیطها، شرکت شرکت های تولیدی پیشرفته شیلدهای هوایی ارائه میدهد که با ایجاد جریان مداوم هوای پاک بر سطح بیرونی لنز دتکتور، تجمع آلایندهها را کاهش داده و به افزایش فاصله زمانی بین سرویسهای نگهداری کمک میکنند. این شیلدهای هوایی هیچگونه اختلالی در نصب دتکتور، زاویه دید آن یا تست یکپارچگی نوری ایجاد نمیکنند.
۲.۳ ثبت رویدادها
هنگام وقوع یک رویداد یا وضعیت خطا، ضروری است که اطلاعات دقیق بهسرعت گردآوری شود. واحد کنترل اعلام حریق سرویس اطفاء، باید توانایی ارائه اطلاعات سطح بالا شامل ورودیهای فعالشده یا نوع خطای رخداده را داشته باشد. علاوه بر این، برای بررسی رویدادها، بهدست آوردن جزئیات بیشتر مفید است. هر دتکتور شعلهای شرکت های تولیدی پیشرفته دارای قابلیت ثبت رویداد داخلی است که بهطور خودکار برای هر رویداد یا خطای رخداده، زمان و تاریخ را ثبت میکند. رویدادهایی مانند روشن یا خاموش شدن دستگاه، شرایط خطا، پیشآلارم و آلارم آتش به همراه دمای محیط و ولتاژ ورودی در زمان وقوع رویداد ذخیره میشوند.
۲.۴ انتخاب فناوری
هنگام انتخاب فناوری برای حفاظت از افراد، فرآیندها، داراییها و ساختمانها، باید نهایت دقت در طراحی سیستم بهکار گرفته شود تا در شرایط پیشبینیشده بهدرستی عمل کند. نوع فناوری دتکتور شعلهای انتخابی برای یک ناحیه باید بر اساس یک ارزیابی طراحی مبتنی بر عملکرد انتخاب شود. لازم است درک کامل از اهداف عملکردی مورد انتظار برای هر دتکتور در سیستم بهدست آید.
برخی موارد قابل بررسی در ارزیابی طراحی مبتنی بر عملکرد شامل:
دتکتورهای شعلهای نوری ممکن است بسته به مدل و سازنده عملکرد متفاوتی داشته باشند. تنها روش قابل اعتماد برای سنجش حساسیت دتکتور شعلهای نسبت به یک ماده خاص، قرار دادن آن در معرض یک رویداد کنترلشده واقعی است. با این حال، تولید آتشهای آزمایشی تکرارپذیر و کاملاً یکسان دشوار است. بنابراین، معمولاً لازم است چندین بار یک ماده خاص در معرض دتکتور قرار گیرد تا دادههای آزمایشی معتبر بهدست آید.
علاوه بر این، باید بین حساسیت مطلوب دتکتور به ماده مورد نظر و حساسیت آن به منابع تابش غیردر اثر آتش، تعادل برقرار شود. دتکتوری که بیش از حد به محیط اطراف حساس باشد و باعث آلارمهای مزاحم شود، قطعاً نامطلوب است. بنابراین، دتکتور باید در معرض منابع رایج موجود در ناحیه مورد پایش قرار گیرد تا ارزیابی دقیقی از عملکرد کلی دتکتور شعلهای انجام شود.
این جنبهها ممکن است چالشهای متعددی را برای مهندس مسئول اجرای ارزیابی مبتنی بر عملکرد ایجاد کنند. برنامهریزی و کنترل مؤثر توسط مهندس آزمون، دقت هر اندازهگیری مبتنی بر عملکرد را به حداکثر میرساند.
۲.۵ ملاحظات برای ارزیابی طراحی مبتنی بر عملکرد آشکارسازی شعله نوری
۲.۵.۱ محل آزمون

۲.۵.۲ فرآیند آزمون
۲.۵.۳ سوختهای آزمون
هر آزمون باید با استفاده از مواد جدید انجام شود و هرگز سوختها بیش از یک بار سوزانده نشوند، زیرا احتمال دارد ماده در صورت اشتعال مجدد ویژگیهای متفاوتی نشان دهد.
۲.۶ توصیههای آزمون منابع هشدار مزاحم
منابع معمول هشدار مزاحم دتکتور شعلهای در زیر فهرست شدهاند. نباید هیچ واکنش هشدار حریق دتکتور شعلهای در اثر قرار گرفتن در معرض این منابع رخ دهد:
۳.۰ رعایت کدها و استانداردها
کدها و استانداردها، مانند آنهایی که توسط انجمن ملی حفاظت از آتش (NFPA) و دولت ایالات متحده تدوین شدهاند، دانش و اطلاعات لازم برای به حداقل رساندن خطر و اثرات آتش را فراهم میکنند. کدهایی مانند NFPA 101 «کد ایمنی حیات»، NFPA 72 «کد ملی هشدار و اعلام حریق»، NFPA 15 «استاندارد سیستمهای ثابت آبپاش برای حفاظت در برابر آتش» و معیارهای یکپارچه تسهیلات (UFC) UFC 3-600-01 از این نمونهها هستند.
همچنین مهم است که هر سیستمی که هدف آن آشکارسازی و اطفای حریق است، بهطور کامل با تمام کدها و استانداردهای قابل اجرا مطابقت داشته باشد. بنابراین، انتخاب دتکتورهای شعلهای و سیستمهای کنترلی که دارای تأییدیه از سازمانهای شخص ثالث باشند، اهمیت دارد. انتخاب محصولات مناسب در نهایت به کاربر کمک میکند تا انطباق را به دست آورد.
۳.۱
برای رعایت کدها و استانداردهای فعلی، خروجیهای دتکتورهای شعلهای فوقسریع باید به یک واحد کنترل هشدار حریق خدمات آزادسازی که بهطور خاص برای این خدمات فهرست شده باشد، متصل شوند و دتکتورها نیز باید برای استفاده با همان واحد کنترل فهرست شده باشند. این واحد کنترل عملکردهای مهمی مانند نظارت بر ورودیها و خروجیها را انجام میدهد تا اطمینان حاصل شود سیستم در زمان نیاز بهدرستی عمل میکند.
HSDM برای داشتن زمان واکنش مستقل ۲ میلیثانیه طراحی شده است و هنگامی که با دتکتور شعلهای UV، UV/IR یا IR شرکت Det-Tronics ترکیب میشود، سیستم ترکیبی میتواند در شرایط ایدهآل پاسخی کمتر از ۱۵ میلیثانیه ارائه دهد.
HSDM با نظارت پیوسته بر تمام ورودیها و خروجیها، عملکرد سیستم را تضمین میکند و از یک شبکه محلی/مدار خط سیگنال (LON/SLC) استفاده میکند که نظارت کلاس X را برای اتصال بین HSDM و کنترلر سیستم ایمنی EQP فراهم میآورد.
ماژول HSDM دارای شش کانال ورودی و شش کانال خروجی قابل پیکربندی است که میتوان آنها را برای عملکرد تحت نظارت یا بدون نظارت برنامهریزی کرد. هر کانال ورودی، اتصالات بسته را از دستگاههای آشکارساز حریق مانند دتکتورهای شعلهای نوری، دتکتورهای حرارتی، دتکتورهای دود و شستیهای دستی میپذیرد. کانالهای خروجی برای فعالسازی سلونوئیدهای تأییدشده شخص ثالث که برای راهاندازی شیرهای سیلابی پایلوتدار استفاده میشوند، طراحی شدهاند.
دتکتورهای شعلهای نوری، ماژول سیلابی فوقسریع و کنترلر سیستم ایمنی به مشتریان این امکان را میدهند که سیستمی مطابق با الزامات UFC و NFPA طراحی کنند (شکل ۱۱).
خروجی رله هشدار حریق از دتکتور شعلهای نوری UV، IR یا UV/IR به HSDM متصل میشود. دتکتور شعلهای همراه با HSDM قادر به ارائه زمان واکنش فوقسریع، کمتر از ۲۰ میلیثانیه در شرایط ایدهآل است.
HSDM یک سیگنال اولویتدار روی کابل LON ارسال میکند که توسط کنترلر سیستم ایمنی EQP دریافت میشود. این ارتباط پرسرعت نیست. EQP از منطق از پیش برنامهریزیشده برای تعیین اقدامات بعدی استفاده میکند که معمولاً شامل ارسال سیگنال به یک ماژول ورودی/خروجی مجزا و پیشرفته است که به نوبه خود برای فعالسازی تجهیزات اعلان هشدار استفاده میشود. همچنین ارتباط اضافی با نگهبانان، پلیس، آتشنشانی یا سایر بخشهای مورد نیاز نیز امکانپذیر است.
یک سیستم آشکارسازی شعله و آزادسازی که بهخوبی طراحی و فهرست شده باشد، میتواند به کاربران کمک کند تا الزامات کدهای UFC و NFPA برای یک سیستم آبپاش فوقسریع را برآورده کنند.
۳.۲ رعایت نیاز زمان واکنش کمتر از ۱۰۰ میلیثانیه (ms)
در حالی که بحث سرعت واکنش دتکتورهای شعلهای مهم است، باید توجه داشت که اندازهگیری مهمتر، سرعت واکنش کل سیستم است که شامل دتکتور شعلهای، واحد کنترل هشدار حریق خدمات آزادسازی، شیرهای سلونوئیدی و یک بخش سیلابی است. یک دتکتور شعلهای فوقسریع میتواند آتش در حال گسترش سریع را در حدود ۲۰ میلیثانیه و در شرایط ایدهآل شناسایی کند. واحد کنترل هشدار حریق خدمات آزادسازی نیز ممکن است ظرف چند میلیثانیه واکنش نشان دهد. شیر سلونوئیدی زمانی را برای تخلیه فشار پایلوت از شیر سیلابی نیاز دارد و در نهایت، آب نیز زمانی را برای عبور از لولهکشی تا نازل و از نازل تا آتش طی میکند. بنابراین، باید در نظر داشت که سرعت واکنش دتکتور و واحد کنترل تنها بخشی کوچک از کل زمان واکنش سیستم است.
توجه دقیق باید به نصب دتکتورها در نزدیکترین فاصله ممکن به خطر بالقوه و اطمینان از عدم وجود مانع بین دتکتور و منطقه تحت نظارت که میتواند خط دید دتکتور را مسدود کند، معطوف شود. تمام حبابهای هوا باید از داخل لولهکشی سیستم هیدرولیک خارج شوند. علاوه بر این، باید سریعترین سلونوئیدهای ممکن استفاده شوند و نازلهای سیلابی نیز باید در نزدیکترین فاصله ممکن به خطر بالقوه نصب شوند. رعایت دقیق این موارد، سرعت کل سیستم را بهطور چشمگیری بهبود میبخشد (شکل ۱۲).
۴.۰ راهکارهایی برای آشکارسازی شعله نوری فوقسریع
دتکتورهای شعله نوری مدرن بهگونهای طراحی شدهاند که به کاربران در دستیابی به انطباق با کدها و استانداردهای UFC و NFPA کمک کنند. برخی شرکتها مدلهای X2200 UV، X9800 IR و X5200 UVIR از دتکتورهای شعله را ارائه میدهند که در صورت پیکربندی و نصب صحیح، قادر به ارائه زمان پاسخدهی با سرعت بالا و فوقالعاده سریع هستند.
علاوه بر آزمونهای حرارتی سختگیرانه، آزمونهای آزمایشگاهی و شبیهسازیهایی که در کارخانه انجام میشود، تمامی دتکتورهای شعله پیش از ارسال به مشتریان، در مرکز آزمون مهندسی با استفاده از آتش واقعی آزمایش میشوند.
ماخذ:NFPA-13 بخش 16 نصب لولهکشی، شیرآلات و ملحقات
16.1 الزامات پایه
16.1.1* شیرآلات و گیجهای سیستم باید قابل دسترسی برای عملیات، بازرسی، آزمایش و نگهداری باشند.
16.1.2 مواد و اجزا باید مطابق با اطلاعات سازگاری مواد که به عنوان بخشی از فهرست یا اطلاعات منتشر شده توسط سازنده در دسترس است، نصب شوند.
16.1.3 اجزای بازسازیشده.
16.1.3.1 استفاده از شیرآلات و دستگاههای بازسازیشده به عنوان تجهیزات جایگزین در سیستمهای موجود مجاز خواهد بود.
16.1.3.2 استفاده از اسپرینکلرهای بازسازیشده برای استفاده در هیچ سیستم جدید یا موجود مجاز نخواهد بود.
16.2 نصب اسپرینکلر
16.2.1 تنها اسپرینکلرهای جدید باید نصب شوند.
16.2.1.1 هنگامی که یک اسپرینکلر از یک اتصال یا خروجی جوشخورده جدا میشود، نباید دوباره نصب شود مگر اینکه طبق 16.2.1.1.1 مجاز باشد.
16.2.1.1.1 اسپرینکلرهای خشک میتوانند طبق دستورالعملهای نصب و نگهداری سازنده دوباره نصب شوند.
16.2.2* مقاومت در برابر خوردگی.
16.2.2.1 اسپرینکلرهای مقاوم در برابر خوردگی فهرستشده باید در مکانهایی که مواد شیمیایی، رطوبت یا سایر بخارات خورنده کافی برای ایجاد خوردگی در این دستگاهها وجود دارد، نصب شوند.
16.2.2.1.1* مگر اینکه الزامات 16.2.2.1.2 برآورده شود، پوششهای مقاوم در برابر خوردگی فقط باید توسط سازنده اسپرینکلر و طبق الزامات 16.2.2.1.2 اعمال شوند.
16.2.2.1.2 هرگونه آسیب به پوشش محافظ که در زمان نصب رخ دهد، باید فوراً اصلاح شود و تنها با پوششهای تولید شده توسط سازنده اسپرینکلر و به روشهای تأیید شده انجام شود بهطوری که هیچ بخشی از اسپرینکلر پس از اتمام نصب در معرض نخواهد بود.
16.2.3 رنگآمیزی.
16.2.3.1 در صورتی که اسپرینکلرها توسط غیر از سازنده اسپرینکلر رنگآمیزی شده باشند، باید با اسپرینکلرهای جدید فهرستشده با ویژگیهای مشابه، شامل ضریب K، واکنش حرارتی و توزیع آب، تعویض شوند.
16.2.3.2 در صورتی که صفحههای پوشاننده روی اسپرینکلرهای پنهان توسط غیر از سازنده اسپرینکلر رنگآمیزی شده باشند، باید صفحه پوشاننده تعویض شود.
16.2.4 پوششهای محافظتی.
16.2.4.1 اسپرینکلرهایی که مناطق اسپری و اتاقهای مخلوطکننده در نواحی کاربرد رزین را محافظت میکنند، باید در برابر باقیماندههای اسپری اضافی محافظت شوند تا در صورت وقوع آتشسوزی عمل کنند.
16.2.4.2* در جایی که طبق 16.2.4.1 محافظت شدهاند، باید از کیسههای سلوفانی با ضخامت 0.003 اینچ (0.08 میلیمتر) یا کمتر یا کیسههای کاغذی نازک استفاده شود.
16.2.4.3 اسپرینکلرهایی که رنگآمیزی یا پوشش داده شدهاند باید طبق الزامات 16.2.3 تعویض شوند.
16.2.5 اسکاشنها و صفحههای پوشاننده
16.2.5.1* صفحات، اسکاشنها یا دستگاههای دیگری که برای پوشاندن فضای حلقوی اطراف اسپرینکلر استفاده میشوند، باید فلزی باشند یا برای استفاده در اطراف اسپرینکلر فهرست شده باشند.
16.2.5.2* اسکاشنهایی که با اسپرینکلرهای فرورفته، نوع توکار یا پنهان استفاده میشوند، باید بخشی از مجموعه اسپرینکلر فهرستشده باشند.
16.2.5.3 صفحههای پوشانندهای که با اسپرینکلرهای پنهان استفاده میشوند، باید بخشی از مجموعه اسپرینکلر فهرستشده باشند.
16.2.5.4 استفاده از درزگیر یا چسب برای مهر و موم کردن نفوذ یا چسباندن اجزای اسکاشن فرورفته یا صفحه پوشاننده پنهان مجاز نخواهد بود.
16.2.6 اسپرینکلرهایی که در معرض آسیب مکانیکی هستند باید با محافظهای فهرستشده محافظت شوند.
16.2.7 موجودی اسپرینکلرهای یدکی
16.2.7.1* تأمین حداقل شش اسپرینکلر یدکی باید در محل نگهداری شود به طوری که هر اسپرینکلری که عمل کرده یا به هر نحوی آسیب دیده باشد، به سرعت جایگزین شود.
16.2.7.2 اسپرینکلرها باید با انواع و درجه حرارتی اسپرینکلرهای موجود در ملک مطابقت داشته باشند.
16.2.7.3 اسپرینکلرها باید در یک کابینت نگهداری شوند که در آن دما هیچگاه از دمای سقفی حداکثر مشخص شده در جدول 7.2.4.1 برای هر یک از اسپرینکلرها در داخل کابینت تجاوز نکند.
16.2.7.4 در صورتی که اسپرینکلرهای خشک با طولهای مختلف نصب شده باشند، اسپرینکلرهای خشک یدکی لازم نخواهد بود، به شرطی که وسیلهای برای بازگرداندن سیستم به وضعیت عملیاتی فراهم شده باشد.
16.2.7.5 موجودی اسپرینکلرهای یدکی باید شامل تمام انواع و درجهها نصب شده باشد و به شرح زیر باشد:
(1) برای تأسیسات محافظتشده با کمتر از 300 اسپرینکلر — حداقل ششاسپرینکلر
(2) برای تأسیسات محافظتشده با 300 تا 1000 اسپرینکلر — حداقل 12 اسپرینکلر
(3) برای تأسیسات محافظتشده با بیش از 1000 اسپرینکلر — حداقل 24 اسپرینکلر
16.2.7.6* یک آچار اسپرینکلر طبق مشخصات سازنده اسپرینکلر باید در کابینت برای هر نوع اسپرینکلر نصبشده فراهم شود تا برای برداشتن و نصب اسپرینکلرها در سیستم استفاده شود.
16.2.7.7 فهرستی از اسپرینکلرهای نصبشده در ملک باید در کابینت اسپرینکلر نصب شود.
16.2.7.7.1* فهرست باید شامل موارد زیر باشد:
(1) شماره شناسایی اسپرینکلر (SIN) در صورت وجود؛ یا سازنده، مدل، ضریب K، نوع دفیلتور، حساسیت حرارتی و رتبهبندی فشار
(2) شرح کلی
(3) تعداد هر نوع که باید در کابینت موجود باشد
(4) تاریخ انتشار یا اصلاح فهرست
16.3 نصب لولهکشی
16.3.1 عمومی
16.3.1.1 لولههای فولادی باید مطابق با 16.3.2، 16.3.3 یا 16.3.4 باشند.
16.3.1.2 لوله مسی باید مطابق با 16.3.5 باشد.
16.3.1.3 لوله غیر فلزی باید مطابق با 16.3.9 باشد.
16.3.1.4 لوله برنجی باید مطابق با 16.3.6 باشد.
16.3.1.5 لوله فولاد ضد زنگ باید مطابق با 16.3.7 باشد.
16.3.2 لوله فولادی — جوشخورده یا رولگروو شده*
هنگامی که لوله فولادی که در جدول 7.3.1.1 ذکر شده است استفاده میشود و با جوشکاری مطابق با 7.5.2 یا با لوله و اتصالات رولگروو شده مطابق با 7.5.3 به هم متصل میشود، حداقل ضخامت دیواره اسمی برای فشارهای تا 300 psi (21 bar) باید طبق جدول 10 برای اندازه لولههای تا 5 اینچ (125 میلیمتر)، 0.134 اینچ (3.4 میلیمتر) برای لولههای 6 اینچ (150 میلیمتر)، 0.188 اینچ (4.8 میلیمتر) برای لولههای 8 و 10 اینچ (200 و 250 میلیمتر) و 0.330 اینچ (8.4 میلیمتر) برای لولههای 12 اینچ (300 میلیمتر) باشد.
16.3.3 لوله فولادی — رزوهدار
هنگامی که لوله فولادی که در جدول 7.3.1.1 ذکر شده است با اتصالات رزوهدار مطابق با 7.5.1 یا با اتصالاتی که با لولههای دارای شیارهای بریدهشده استفاده میشود، به هم متصل میشود، حداقل ضخامت دیواره باید مطابق با لولههای جدول 30 برای اندازههای 8 اینچ (200 میلیمتر) و بزرگتر یا لولههای جدول 40 برای اندازههای کمتر از 8 اینچ (200 میلیمتر) برای فشارهای تا 300 psi (21 bar) باشد.
16.3.4 لوله فولادی ویژه فهرستشده
محدودیتهای فشار و ضخامت دیواره برای لوله فولادی که بهطور ویژه مطابق با 7.3.3 فهرست شده است، میتواند مطابق با الزامات فهرست لوله باشد.
16.3.5 لوله مسی
لوله مسی طبق مشخصات استانداردهای ذکر شده در جدول 7.3.1.1 باید دارای ضخامت دیواره نوع K، نوع L یا نوع M باشد که در سیستمهای اسپرینکلر استفاده میشود.
16.3.6 لوله برنجی
لوله برنجی طبق جدول 7.3.1.1 باید در وزن استاندارد در اندازههای تا 6 اینچ (150 میلیمتر) برای فشارهای تا 175 psig (12 bar) و در وزن بسیار مقاوم در اندازههای تا 8 اینچ (200 میلیمتر) برای فشارهای تا 300 psig (21 bar) مجاز باشد.
16.3.7 لوله فولاد ضد زنگ
لوله فولاد ضد زنگ طبق استانداردهای ذکر شده در جدول 7.3.1.1 باید مطابق با لولههای جدول 10S یا 40S باشد.
16.3.8 خمکردن لوله و لولهکشی فلزی
16.3.8.1 خمکردن لوله فولادی جدول 10، یا هر لوله فولادی با ضخامت دیواره برابر یا بیشتر از جدول 10 و لوله مسی نوع K و L، مجاز است زمانی که خمها بدون چینخوردگی، امواج، تغییر شکل یا کاهش در قطر یا انحرافات قابل توجه از دایره ایجاد شوند.
16.3.8.2 برای لوله جدول 40 و لوله مسی، حداقل شعاع خم باید شش قطر لوله برای اندازه لولههای 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر و پنج قطر لوله برای اندازه لولههای 21/2 اینچ (65 میلیمتر) و بزرگتر باشد.
16.3.8.3 برای تمام لولههای فولادی دیگر، حداقل شعاع خم باید 12 قطر لوله برای تمام اندازهها باشد.
16.3.8.4 خمکردن لوله و لولههای فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.9 لوله و لولهکشی غیر فلزی
16.3.9.1 لوله غیر فلزی فهرستشده باید مطابق با محدودیتهای فهرست آن، از جمله دستورالعملهای نصب، نصب شود.
16.3.9.2 زمانی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی که از لوله فولادی با پوشش ضد خوردگی داخلی استفاده میکنند، استفاده میشود، پوشش لوله فولادی باید برای سازگاری با مواد لوله غیر فلزی فهرستشده باشد.
16.3.9.3 هنگامی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لوله فولادی استفاده میکنند که بهطور داخلی با ضد خوردگی پوشش داده نشده است، هیچ ارزیابی اضافی لازم نخواهد بود.
16.3.9.4* هنگامی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی که از لوله فولادی استفاده میکنند، استفاده میشود، روغنهای برش و روانکنندههای استفادهشده برای ساخت لوله فولادی باید با مواد لوله غیر فلزی مطابق با 16.1.2 سازگار باشند.
16.3.9.5 مواد ضد حریق که برای استفاده در نفوذهای لوله غیر فلزی طراحی شدهاند باید با مواد لوله غیر فلزی مطابق با 16.1.2 سازگار باشند.
16.3.9.6 لوله غیر فلزی فهرستشده برای اشغالهای خطر کم باید در اتاقهای خطر معمولی در اشغالهای خطر کم که مساحت اتاق بیش از 400 فوت مربع (37 متر مربع) نباشد، نصب شود.
16.3.9.6.1 لوله غیر فلزی که مطابق با 16.3.9.6 نصب شده است، باید مجاز به نصب بهصورت نمایان باشد، مطابق با فهرست.
16.3.9.6.2 زمانی که لوله غیر فلزی که مطابق با 16.3.9.6 نصب شده است، اسپرینکلرها را در یک گاراژ خصوصی در واحد مسکونی که مساحت آن از 1000 فوت مربع (93 متر مربع) بیشتر نباشد تأمین میکند، باید مجاز باشد که از محفظه گاراژ با حداقل همان پوشش دیوار یا سقفی که توسط کد ساختمان قابل اجرا لازم است محافظت شود.
16.3.9.7 خمکردن لوله یا لولهکشی غیر فلزی فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.10 لوله و لولهکشی فلزی فهرستشده
16.3.10.1 لوله یا لولهای که فقط برای اشغالهای خطر کم فهرست شده باشد، باید در اتاقهای خطر معمولی در اشغالهای خطر کم که مساحت اتاق بیش از 400 فوت مربع (37 متر مربع) نباشد، نصب شود.
16.3.10.1.1 لوله یا لولهای که مطابق با 16.3.10.1 نصب شده باشد، باید مجاز به نصب بهصورت نمایان باشد، مطابق با فهرست.
16.3.10.2 خمکردن لوله و لولهکشی فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.11 خمهای برگشتی
16.3.11.1 مگر اینکه الزامات 16.3.11.3، 16.3.11.4 یا 16.3.11.5 برآورده شود، خمهای برگشتی باید در جایی استفاده شوند که اسپرینکلرهای آویزان از منبع آب خام، برکههای آسیاب یا مخازن باز تأمین میشوند.
16.3.11.2 خمهای برگشتی باید به بالای خطوط انشعاب متصل شوند تا از تجمع رسوب در نازلهای قطرهای جلوگیری شود، مطابق با شکل 16.3.11.2.
16.3.11.3 خمهای برگشتی برای سیستمهای دلوج لازم نیستند.
16.3.11.4 خمهای برگشتی برای سیستمهایی که از اسپرینکلرهای خشک آویزان استفاده میکنند، لازم نیستند.
16.3.11.5 خمهای برگشتی برای سیستمهای لوله مرطوب که در آن اسپرینکلرها با ضریب K-11.2 (160) یا بزرگتر استفاده میشوند، لازم نیستند.
16.3.12 لولهکشی به اسپرینکلرها در زیر سقفها
16.3.12.1* در نصبهای جدید که انتظار میرود اسپرینکلرها را در زیر سقف تأمین کنند، باید خروجیهای حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) فراهم شود.
16.3.12.2* در نصبهای جدید، مجاز است که خروجیهای حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) با بوشهای ششضلعی برای سازگاری با اسپرینکلرهایی که بهطور مستقیم به اتصالات خط انشعاب متصل شدهاند، فراهم شود تا امکان اصلاحات سیستم در آینده فراهم شود.
16.4 حفاظت از لولهکشی
16.4.1 حفاظت لولهکشی در برابر یخزدگی
16.4.1.1* هنگامی که هر قسمتی از سیستم در معرض یخزدگی قرار دارد و دما بهطور قابل اعتماد نمیتواند در 40°F (4°C) یا بالاتر نگه داشته شود، سیستم باید بهصورت سیستم لوله خشک یا پیشعملیاتی نصب شود.
16.4.1.1.1 الزامات 16.4.1.1 در جایی که روشهای جایگزین جلوگیری از یخزدگی مطابق با یکی از روشهای شرحدادهشده در 16.4.1.2 تا 16.4.1.4.1 فراهم شده باشد، اعمال نمیشود.
16.4.1.2 مناطق بدون گرمایش مجاز هستند که توسط سیستمهای ضدیخ یا سیستمهای دیگر که بهطور خاص برای این منظور فهرست شدهاند، محافظت شوند.
16.4.1.3 زمانی که لولههای تأمین آب پر از آب، لولههای ایستاده، لولههای ایستاده سیستم، یا لولههای اصلی تغذیه از مناطق باز، اتاقهای سرد، راهروها یا مناطق دیگر که در معرض دماهای زیر 40°F (4°C) هستند، عبور میکنند، لوله مجاز است که با پوششهای عایق، پوششهای ضد یخ یا روشهای دیگر برای حفظ دمای حداقل بین 40°F و 120°F (4°C و 49°C) در برابر یخزدگی محافظت شود.
16.4.1.4 سیستمهای ردیابی حرارت فهرستشده مجاز هستند که طبق 16.4.1.4.1 و 16.4.1.4.2 استفاده شوند.
16.4.1.4.1 زمانی که برای محافظت از خطوط انشعاب استفاده میشوند، سیستم ردیابی حرارت باید بهطور خاص برای استفاده در خطوط انشعاب فهرست شده باشد.
16.4.1.4.2 نظارت الکتریکی بر سیستم ردیابی حرارت باید تأیید قطعی فراهم کند که مدار انرژیدهی شده است.
16.4.1.5 لولهکشی پر از آب مجاز است که در مناطقی که دما کمتر از 40°F (4°C) است نصب شود، زمانی که محاسبات از دست دادن گرما توسط یک مهندس حرفهای تأیید کند که سیستم یخ نمیزند.
16.4.2 حفاظت از لولهکشی در برابر خوردگی*
16.4.2.1* زمانی که شرایط خوردگی به دلیل رطوبت یا بخارات مواد شیمیایی خورنده یا هر دو شناخته شده باشد، باید از اتصالات، لولهها و آویزهای خاصی که در برابر خوردگی مقاوم هستند استفاده شود، یا یک پوشش حفاظتی باید بر روی تمام سطوح نمایان لولهکشی سیستم اسپرینکلر اعمال شود.
16.4.2.2 زمانی که تأمین آب یا شرایط محیطی بهطور خاص دارای ویژگیهای خورنده غیرمعمول هستند، لولهکشی باید دارای نسبت مقاومت به خوردگی (CRR) معادل 1 یا بیشتر باشد و سیستم باید طبق 5.1.5 درمان شود.
16.4.2.3 زمانی که شرایط خوردگی وجود داشته باشد یا لولهکشی در معرض شرایط جوی قرار گیرد، باید از انواع لولهها، اتصالات و آویزهای مقاوم در برابر خوردگی یا پوششهای مقاوم در برابر خوردگی استفاده شود.
16.4.2.4 زمانی که لولهکشی فولادی زیرزمینی استفاده میشود، باید لولهها در برابر خوردگی محافظت شوند.
16.4.3 حفاظت از لولهکشی در مناطق خطرناک*
16.4.3.1 لولهکشی لولههای اصلی خدمات خصوصی بهصورت بالای زمین نباید از مناطق خطرناک عبور کند و باید بهگونهای قرار گیرد که از آسیبهای مکانیکی و آتشسوزی محافظت شود.
16.4.3.2 لولهکشی لولههای اصلی خدمات خصوصی بهصورت بالای زمین مجاز است که در مناطق خطرناک محافظتشده توسط سیستم اسپرینکلر خودکار قرار گیرد.
16.5 حفاظت از لولههای ایستاده در برابر آسیبهای مکانیکی
لولههای ایستاده اسپرینکلر که در معرض آسیبهای مکانیکی هستند باید توسط ستونهای فولادی، موانع بتنی یا سایر روشهای تاییدشده محافظت شوند.
16.6 فراهم کردن سیستمهای شستشو
16.6.1 تمام سیستمهای اسپرینکلر باید برای شستشو تنظیم شوند.
16.6.2 اتصالات قابلبرداشتن بهراحتی باید در انتهای تمام لولههای اصلی عرضی فراهم شود.
16.6.3 تمام لولههای اصلی عرضی باید در لولههایی با قطر حداقل 1 و 1/4 اینچ (32 میلیمتر) تمام شوند.
16.6.4 تمام لولههای انشعاب در سیستمهای شبکهای باید بهگونهای تنظیم شوند که شستشو را تسهیل کنند.
16.7 تخلیه هوا*
دریچهای که توسط 8.1.5 نیاز است باید در نزدیکی نقطه بالایی سیستم قرار گیرد تا هوا از آن قسمت از سیستم توسط یکی از روشهای زیر خارج شود: (1) شیر دستی، حداقل سایز 1/2 اینچ (15 میلیمتر) (2) دریچه خودکار تخلیه هوا (3) شیر آزمایش بازرسی از راه دور (4) سایر روشهای تاییدشده
16.8 نصب اتصالات
16.8.1 اتصالات فلزی. (رزرو شده)
16.8.2 اتصالات غیرفلزی
16.8.2.1* زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی پوششدار داخلی استفاده میکنند، لوله فولادی باید برای سازگاری با اتصالات غیرفلزی فهرست شده باشد.
16.8.2.2* زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی که بهطور داخلی با بازدارندههای خوردگی پوشش داده نشدهاند استفاده میشود، ارزیابیهای اضافی موردنیاز نیست.
16.8.2.3 زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی استفاده میکنند، روغنهای برش و روانکنندههایی که برای ساخت لولههای فولادی استفاده میشود باید با مواد اتصالات غیرفلزی سازگار باشند.
16.8.2.3 لوله فولادی باید با اتصالات غیرفلزی سازگار باشد طبق 16.1.2.
16.8.2.4 مواد ضد آتش برای استفاده در نفوذات اتصالات غیرفلزی باید از نظر سازگاری با مواد اتصالات غیرفلزی طبق 16.1.2 مورد بررسی قرار گیرند.
16.8.3 محدودیتهای فشار اتصالات*
16.8.3.1 اتصالات ریختهگری آهن چدنی با الگوی وزن استاندارد با اندازه 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر مجاز است در صورتی که فشار از 300 psi (21 bar) بیشتر نشود.
16.8.3.2 اتصالات آهن malleable با الگوی وزن استاندارد با اندازه 6 اینچ (150 میلیمتر) و کوچکتر مجاز است در صورتی که فشار از 300 psi (21 bar) بیشتر نشود.
16.8.3.3 اتصالاتی که با الزامات 16.8.3.1 و 16.8.3.2 مطابقت ندارند باید از نوع اضافی سنگین باشند در صورتی که فشار از 175 psi (12 bar) بیشتر باشد.
16.8.3.4 اتصالات رزوهای برنجی ریختهگری طبق استاندارد ASME B16.15، اتصالات رزوهای آلیاژ مسی ریختهگری، کلاسهای 125 و 250، مجاز است در صورتی که فشار از 200 psi (14 bar) برای اتصالات کلاس 125 و 400 psi (28 bar) برای اتصالات کلاس 250 بیشتر نشود.
16.8.3.5 اتصالات فهرست شده مجاز است برای فشارهای سیستم تا محدودیتهای مشخصشده در فهرستهای آنها.
16.8.4 کوپلینگها و اتحادیهها*
16.8.4.1 اتحادیههای پیچدار نباید برای لولههای بزرگتر از 2 اینچ (50 میلیمتر) استفاده شوند.
16.8.4.2 کوپلینگها و اتحادیههای غیر از نوع پیچدار باید از انواع فهرستشده بهطور خاص برای استفاده در سیستمهای اسپرینکلر باشند.
16.8.5 کاهشدهندهها و واشرها
16.8.5.1 مگر اینکه الزامات 16.8.5.2 یا 16.8.5.3 برآورده شود، باید از اتصالات کاهشدهنده یکتکه استفاده شود هرگاه تغییری در اندازه لوله صورت گیرد.
16.8.5.2 واشرهای ششضلعی یا واشرهای صورتدار مجاز هستند در کاهش اندازه سوراخهای اتصالات زمانی که اتصالات استاندارد از اندازه مورد نیاز موجود نباشند.
16.8.5.3 واشرهای ششضلعی که در 16.3.12.2 مجاز هستند، میتوانند استفاده شوند.
16.8.5.4 الزامات 16.8.5.1 و 16.8.5.2 برای اتصالات CPVC اعمال نمیشود.
16.8.6 اتصالات توسعه
16.8.6.1 اتصالات توسعه مجاز است برای استفاده با اسپرینکلرهای K-8.0 یا کوچکتر.
16.8.6.2 اتصالات توسعه مجاز است برای استفاده با اسپرینکلرها فقط در محلهای خطر کم و خطر عادی.
16.8.6.3 قطر داخلی اتصالات توسعه باید همان قطر ورودی نامی اسپرینکلر متصلشده باشد.
16.8.6.4 یک اتصال توسعه تنها با طول حداکثر 2 اینچ (50 میلیمتر) مجاز است که با اسپرینکلر نصب شود.
16.8.6.4.1 اتصالات توسعهای که طول بیشتری از 2 اینچ (50 میلیمتر) دارند نباید نصب شوند مگر اینکه بهطور خاص فهرستشده باشند.
16.8.6.5 اتصالات توسعه باید در محاسبات هیدرولیکی گنجانده شوند.
16.8.6.5.1 اتصالات توسعه با اندازه 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر نیازی به گنجاندن در محاسبات هیدرولیکی ندارند.
16.8.7 لوله و اتصالات رزوهای.
16.9 شیرها.
16.9.1 کلیات.
16.9.1.1 شیرهای تخلیه و شیرهای آزمایش. شیرهای تخلیه و آزمایش باید تأیید شده باشند.
16.9.1.2 الزامات فشار شیرها. زمانی که فشار آب از 175 psi (12 bar) بیشتر باشد، باید از شیرهایی استفاده شود که مطابق با رتبهبندی فشار آنها باشند.
16.9.2 شیرهای نوع وافر. شیرهای نوع وافر با اجزایی که از بدنه شیر بیرون زدهاند باید بهگونهای نصب شوند که مانعی برای عملکرد دیگر اجزای سیستم ایجاد نکنند.
16.9.3 شیرهای کنترلی.*
16.9.3.1 کلیات.*
16.9.3.1.1 هر سیستم اسپرینکلر باید با یک شیر نشاندهنده فهرستشده در موقعیتی قابل دسترسی تجهیز شود که بهگونهای قرار گیرد که همه منابع آب خودکار تأمین آب را کنترل کند.
16.9.3.1.2 حداقل یک شیر نشاندهنده فهرستشده باید در هر منبع تأمین آب نصب شود.
16.9.3.1.3 الزامات 16.9.3.1.2 برای اتصال به آتشنشانی اعمال نمیشود و نباید هیچ شیر قطعکنندهای در اتصال آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.9.3.2 شیرهای نشاندهنده فهرستشده. مگر اینکه الزامات 16.9.3.2.1، 16.9.3.2.2، یا 16.9.3.2.3 رعایت شده باشد، همه شیرهایی که اتصالات به منابع آب و لولههای تأمین آب به اسپرینکلرها را کنترل میکنند باید شیرهای نشاندهنده فهرستشده باشند.
16.9.3.2.1 یک شیر دروازه زیرزمینی فهرستشده که با یک ستون نشاندهنده فهرستشده مجهز باشد مجاز است.
16.9.3.2.2 یک مجموعه شیر کنترل آب فهرستشده با نشانگر موقعیت قابل اعتماد که به یک ایستگاه نظارتی از راه دور متصل باشد مجاز است.
16.9.3.2.3 یک شیر غیرنشاندهنده، مانند یک شیر دروازه زیرزمینی با جعبه جادهای تأیید شده که با آچار T کامل باشد، و در صورت پذیرش توسط مقامات مسئول، مجاز است.
16.9.3.3 نظارت.*
16.9.3.3.1 شیرهای اتصالات به منابع آب، شیرهای کنترل بخشها و انزوا، و سایر شیرها در لولههای تأمین آب به اسپرینکلرها و دیگر سیستمهای اطفای حریق مبتنی بر آب ثابت باید از طریق یکی از روشهای زیر تحت نظارت قرار گیرند:
(1) سرویس سیگنالدهی ایستگاه مرکزی، اختصاصی، یا ایستگاه از راه دور
(2) سرویس سیگنالدهی محلی که باعث به صدا درآمدن یک سیگنال صوتی در یک نقطه همیشه حاضر میشود
(3) شیرهایی که در موقعیت صحیح قفل شدهاند
(4) شیرهایی که در داخل محفظههای حصارکشیشده تحت کنترل مالک قرار دارند، در وضعیت باز مهر و موم شده و هر هفته بهعنوان بخشی از یک روش تأیید شده بازبینی میشوند
16.9.3.3.2 شیرهای کنترل طبقات در ساختمانهای بلند باید با 16.9.3.3.1(1) یا 16.9.3.3.1(2) مطابقت داشته باشند.
16.9.3.3.3 الزامات 16.9.3.3.1 برای شیرهای دروازه زیرزمینی با جعبههای جادهای اعمال نمیشود.
16.9.3.3.4 زمانی که شیرهای کنترل بالای سر نصب شوند، باید بهگونهای قرار گیرند که ویژگی نشاندهنده از طبقه زیرین قابل مشاهده باشد.
16.9.3.3.5 یک مجموعه دستگاه پیشگیری از برگشت فهرستشده میتواند بهعنوان شیر کنترل در نظر گرفته شود، به شرطی که هر دو شیر کنترل برای استفاده در سیستم آتشنشانی فهرستشده باشند و نیازی به نصب شیر کنترل اضافی نباشد.
16.9.3.4* دسترسی به شیرهای کنترل. تمام شیرهای کنترل باید در مکانهایی نصب شوند که قابل دسترس و بدون انسداد باشند.
16.9.3.5 شناسایی شیرهای کنترل. علائم شناسایی باید در هر شیر نصب شوند تا عملکرد و کنترل آن را نشان دهند.
16.9.4 شیرهای خودکار.
16.9.4.1 یک شیر نشاندهنده فهرستشده با کنترلهای خودکار مجاز است.
16.9.4.2 یک مجموعه شیر کنترل آب خودکار فهرستشده با نشانگر موقعیت قابل اعتماد که به یک ایستگاه نظارتی از راه دور متصل باشد مجاز است.
16.9.4.3 یک شیر کنترل آب خودکار باید بتواند بهطور دستی و همچنین بهطور خودکار عمل کند.
16.9.5* شیرهای یکطرفه.
16.9.5.1 زمانی که بیش از یک منبع تأمین آب وجود داشته باشد، باید یک شیر یکطرفه در هر اتصال نصب شود.
16.9.5.2 یک دستگاه پیشگیری از برگشت فهرستشده بهعنوان شیر یکطرفه در نظر گرفته میشود، و نیازی به نصب شیر یکطرفه اضافی نیست.
16.9.5.3 زمانی که مخازن ضربهای با پمپهای آتشنشانی خودکار استفاده میشوند، نیازی به نصب شیر یکطرفه در اتصال مخزن ضربهای نیست.
16.9.5.4 شیرهای یکطرفه باید در موقعیت عمودی (جریان به بالا) یا افقی مطابق با فهرستشان نصب شوند.
16.9.5.5* زمانی که یک سیستم لولهکشی آتشنشانی مرطوب تک با اتصال آتشنشانی مجهز است، شیر هشدار بهعنوان شیر یکطرفه در نظر گرفته میشود و نیازی به شیر یکطرفه اضافی نیست.
16.9.6* شیرهای کنترل با شیرهای یکطرفه.
16.9.6.1 در اتصالی که بهعنوان یک منبع تأمین آب عمل میکند، باید شیرهای نشاندهنده فهرستشده یا شیرهای نشاندهنده پست در هر دو طرف تمام شیرهای یکطرفه مورد نیاز در 16.9.5 نصب شوند.
16.9.6.2 شیر کنترل خدمات شهری (شیر کنترل غیرنشاندهنده) مجاز است که بهعنوان شیر کنترل در سمت تأمین آب عمل کند.
16.9.6.3 الزامات 16.9.6.1 برای شیر یکطرفه موجود در لولههای اتصال آتشنشانی اعمال نمیشود و نباید هیچ شیر کنترلی در لولههای اتصال آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.9.6.4 الزامات 16.9.6.1 زمانی که اتصال شهری بهعنوان تنها منبع خودکار تأمین آب به یک سیستم لولهکشی آتشنشانی مرطوب عمل میکند اعمال نمیشود؛ نیازی به شیر کنترل در سمت سیستم از شیر یکطرفه یا شیر هشدار یکطرفه نیست.
16.9.6.5* شیرهای کنترل برای مخازن گرانشی. مخازن گرانشی باید دارای شیرهای نشاندهنده فهرستشده در هر دو طرف شیر یکطرفه نصب شوند.
16.9.7* پمپها. زمانی که پمپ در یک خانه پمپ قابل اشتعال یا در معرض خطر آتشسوزی یا سقوط دیوارها قرار دارد، یا زمانی که یک مخزن به یک خط خدمات آتشنشانی خصوصی که از منبع دیگری تأمین میشود تخلیه میکند، یا شیر یکطرفه در اتصال باید در یک گودال قرار گیرد یا شیر کنترل باید از نوع نشاندهنده پست باشد و در فاصله ایمن خارج از ساختمانها نصب شود.
16.9.8 شیرهای کاهش فشار.
16.9.8.1 در قسمتهایی از سیستمها که تمام اجزاء آنها برای فشار بیش از 175 psi (12 bar) فهرست نشدهاند و امکان وجود فشار آب معمولی (غیر از شرایط آتش) بیش از 175 psi (12 bar) وجود دارد، باید یک شیر کاهش فشار فهرستشده نصب شود و فشار خروجی آن نباید از 165 psi (11 bar) بیشتر باشد.
16.9.8.2 گیجهای فشار باید در هر دو طرف شیر کاهش فشار، یعنی در طرف ورودی و خروجی نصب شوند.
16.9.8.3* یک شیر تخلیه فهرستشده با اندازه حداقل 1∕2 اینچ (15 mm) باید در طرف خروجی شیر کاهش فشار قرار داده شود، بهطوری که در فشاری که از فشار مجاز اجزاء سیستم بیشتر نباشد عمل کند.
16.9.8.4 یک شیر نشاندهنده فهرستشده باید در طرف ورودی هر شیر کاهش فشار نصب شود، مگر اینکه شیر کاهش فشار الزامات فهرست برای استفاده بهعنوان یک شیر نشاندهنده را برآورده کند.
16.9.8.5 باید امکاناتی برای انجام آزمایش جریان در پاییندست تمام شیرهای کاهش فشار برای تقاضای سیستم آتشنشانی فراهم شود.
16.9.9* شیرهای نشاندهنده پست.
16.9.9.1 زمانی که از شیرهای نشاندهنده پست استفاده میشود، باید بهگونهای تنظیم شوند که بالای پست بین 32 اینچ (800 میلیمتر) تا 40 اینچ (1000 میلیمتر) بالاتر از سطح نهایی زمین قرار گیرد.
16.9.9.2 شیرهای نشاندهنده پست باید در صورت لزوم در برابر آسیبهای مکانیکی بهطور صحیح محافظت شوند.
16.9.9.3 الزامات 16.9.9.1 برای شیرهای نشاندهنده پست دیواری اعمال نمیشود.
16.9.10 شیرها در گودالها.
16.9.10.1 زمانی که نصب شیر نشاندهنده پست امکانپذیر نباشد، با اجازه مقام صلاحیتدار، شیرها میتوانند در گودالها نصب شوند.
16.9.10.2* ساخت گودال شیر.
16.9.10.2.1 زمانی که از گودالهای شیر استفاده میشود، باید از اندازه کافی برای دسترسی به آنها برای بازرسی، عملیات، آزمایش، نگهداری و حذف تجهیزات نصبشده برخوردار باشند.
16.9.10.2.2 گودالهای شیر باید بهگونهای ساخته و ترتیب داده شوند که تجهیزات نصبشده از حرکت خاک، یخزدگی و تجمع آب محافظت شوند.
16.9.10.2.3 مواد مناسب برای ساخت گودالهای شیر میتواند بتن ریختهشده یا پیشساخته (با یا بدون تقویت) یا آجر باشد (که بسته به شرایط خاک و اندازه گودال انتخاب میشود).
16.9.10.2.4 مواد دیگر تأیید شده مجاز است که برای ساخت گودال شیر استفاده شوند.
16.9.10.2.5 در صورتی که سطح آب زیرزمینی پایین باشد و خاک متخلخل باشد، استفاده از سنگ خرد شده یا شن برای کف گودال مجاز است.
16.9.10.2.6 گودالهای شیر که در نزدیکی یا در پایه برجک مخزن بلند قرار دارند باید مطابق با NFPA 22 طراحی شوند.
16.9.10.3 علامتگذاری گودال شیر. محل شیر باید بهطور واضح علامتگذاری شود و درپوش گودال باید از هر گونه مانع آزاد باشد.
16.9.11 مجموعههای شیر کنترل طبقات.
16.9.11.1 ساختمانهای چندطبقه با ارتفاع بیشتر از دو طبقه باید به شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان برای ایزوله کردن، کنترل و اعلام جریان آب برای هر طبقه بهطور جداگانه مجهز شوند.
16.9.11.2 شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان که در 16.9.11.1 مورد نیاز است، در جایی که آبپاشها در طبقه بالای یک ساختمان چندطبقه از لولهکشی طبقه پایین تأمین میشوند، مورد نیاز نیست.
16.9.11.3 شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان که در 16.9.11.1 مورد نیاز است، در جایی که مساحت کل تمام طبقات با هم از محدودیتهای مساحت محافظت سیستم 4.5.1 تجاوز نکند، مورد نیاز نیست.
16.9.11.4 الزامات 16.9.11 به سیستمهای خشک در پارکینگها اعمال نمیشود.
16.9.11.5 در جایی که شیرهای کنترل طبقه/زون فردی فراهم نمیشوند، باید یک اتصال فلنجی یا کوپلینگ مکانیکی در ریزر در هر طبقه برای اتصال به لولهکشی که مناطق طبقهای با مساحت بیش از 5000 فوت مربع (465 متر مربع) را تأمین میکند، استفاده شود.
16.9.12 شناسایی شیرها.
16.9.12.1 تمام شیرهای کنترل، تخلیه، تهویه و اتصالات آزمایش باید با علائم شناسایی فلزی یا پلاستیکی مقاوم در برابر شرایط جوی که بهطور دائم علامتگذاری شدهاند، فراهم شوند.
16.9.12.2 علامت شناسایی باید با سیم مقاوم در برابر خوردگی، زنجیر یا سایر روشهای تأیید شده محکم شود.
16.9.12.3 علامت شیر کنترل باید قسمت ساختمان را که تأمین میکند، شناسایی نماید.
16.9.12.3.1 سیستمهایی که بیش از یک شیر کنترل دارند که باید برای کار بر روی یک سیستم یا فضا بسته شوند، باید علائمی داشته باشند که وجود و محل سایر شیرها را نشان دهند.
16.10 تخلیه.
16.10.1 عمومی. تمام لولههای آبپاش و اتصالات باید بهگونهای نصب شوند که سیستم قابل تخلیه باشد.
16.10.2 سیستمهای لولهکشی مرطوب.
16.10.2.1 در سیستمهای لولهکشی مرطوب، لولههای آبپاش باید بهطور افقی نصب شوند.
16.10.2.2 لولههای محصور باید مطابق با 16.10.5 تخلیه شوند.
16.10.3 سیستمهای لولهکشی خشک و پیشعملیاتی. لولهکشی باید بهگونهای شیبدار باشد که تخلیه شود همانطور که در 16.10.3.1 تا 16.10.3.3 بیان شده است.
16.10.3.1 سیستمهای لولهکشی خشک در مناطق غیر یخچالی. در سیستمهای لولهکشی خشک، شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/4 اینچ در هر 10 فوت (2 میلیمتر/متر) در مناطق غیر یخچالی شیبدار شوند.
16.10.3.2 سیستمهای پیشعملیاتی. در سیستمهای پیشعملیاتی، شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/4 اینچ در هر 10 فوت (2 میلیمتر/متر) شیبدار شوند.
16.10.3.3 سیستمهای لولهکشی خشک و پیشعملیاتی در مناطق یخچالی. شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) در مناطق یخچالی شیبدار شوند.
16.10.4 اتصالات تخلیه سیستم، تخلیه اصلی یا تخلیه بخش.
16.10.4.1 تدابیر مناسبی باید برای تخلیه صحیح تمام بخشهای سیستم فراهم شود.
16.10.4.2 اتصالات تخلیه برای ریزرهای تأمین سیستم و لولههای اصلی باید مطابق با جدول 16.10.4.2 سایز شوند.
16.10.4.3 در جایی که یک شیر کنترل بخش یا طبقه داخلی فراهم است، باید یک اتصال تخلیه با حداقل اندازه مطابق با جدول 16.10.4.2 برای تخلیه آن بخش از سیستم که توسط شیر کنترل بخش کنترل میشود، فراهم شود.
16.10.4.4 تخلیهها باید به بیرون یا به یک اتصال تخلیه که قادر به مدیریت جریان تخلیه باشد، تخلیه شوند.
16.10.4.5 برای آن دسته از تخلیهها که برای شیرهای کاهش فشار استفاده میشوند، تخلیه، اتصال تخلیه و تمام لولههای تخلیه پاییندست باید بهگونهای سایز شوند که حداقل جریان مورد نیاز سیستم تأمینشده توسط شیر کاهش فشار را فراهم کنند.
16.10.4.6 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی.
16.10.4.6.1 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی باید در مکانهایی فراهم شوند که امکان آزمایش جریان آب و اتصالات تأمین سیستم وجود داشته باشد.
16.10.4.6.2 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی باید بهگونهای نصب شوند که شیر بهطور کامل باز شود تا زمان کافی برای آزمایش صحیح بدون ایجاد آسیب آبی فراهم گردد.
16.10.4.6.3 اتصالات تخلیه اصلی باید مطابق با 16.10.4.2 سایز شوند.
16.10.4.7 اتصالات آزمایش که توسط 16.10.4.6 الزامی است، میتوانند بهعنوان اتصالات تخلیه اصلی استفاده شوند.
16.10.4.8 در جایی که اتصالات تخلیه برای شیرهای کنترل طبقه به یک لوله تخلیه مشترک متصل میشوند، لوله تخلیه باید یک سایز بزرگتر از هر اتصال تخلیه باشد که به آن متصل میشود.
16.10.4.9 در جایی که در معرض یخزدگی قرار دارند، حداقل 4 فوت (1.2 متر) لوله تخلیه باز باید در یک ناحیه گرم بین شیر تخلیه و دیوار خارجی قرار گیرد زمانی که لوله تخلیه از دیوار به بیرون منتقل میشود.
16.10.5 تخلیههای کمکی.
16.10.5.1 تخلیههای کمکی باید در مکانهایی فراهم شوند که تغییر در جهت لولهکشی مانع از تخلیه لولههای سیستم از طریق شیر تخلیه اصلی میشود.
16.10.5.2 تخلیههای کمکی برای سیستمهای لولهکشی مرطوب و سیستمهای پیشعملیاتی در مناطقی که در معرض یخزدگی نیستند.
16.10.5.2.1 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولهها 50 گالن (200 لیتر) یا بیشتر باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر با سایز حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) تشکیل شود که به یک مکان قابل دسترسی لولهکشی شده باشد.
16.10.5.2.2 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولهها بیشتر از 5 گالن (20 لیتر) و کمتر از 50 گالن (200 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر 3/4 اینچ (20 میلیمتر) یا بزرگتر و یک پلاگ یا یک نیپل و درپوش تشکیل شود.
16.10.5.2.3 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده لولهها در سیستمهای مرطوب کمتر از 5 گالن (20 لیتر) باشد، یکی از تنظیمات زیر باید فراهم شود:
16.10.5.2.4 اتصالات تخلیه کمکی در سیستمهای لولهکشی مرطوب و سیستمهای پیشعملیاتی که محیطهای غیر یخزنی را محافظت میکنند، الزامی نیست.
16.10.5.3 تخلیههای کمکی برای سیستمهای لولهکشی خشک و سیستمهای پیشعملیاتی.
16.10.5.3.1 تخلیههای کمکی واقع در مناطقی که در معرض یخزدگی هستند باید قابل دسترسی باشند.
16.10.5.3.2 تخلیههای کمکی واقع در مناطقی که دما در آنها به صورت یخزده نگهداری میشود باید قابل دسترسی باشند و باید از یک شیر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) و یک پلاگ یا نیپل و درپوش تشکیل شوند.
16.10.5.3.3 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده لولهها کمتر از 5 گالن (20 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر حداقل 1/2 اینچ (15 میلیمتر) و یک پلاگ یا نیپل و درپوش تشکیل شود.
16.10.5.3.4 تخلیههای کمکی برای لولههای فرود که آبپاشهای خشک آویز را تأمین میکنند و طبق 8.2.2، 8.3.2.5 و 8.7.3.4 نصب شدهاند، الزامی نیست.
16.10.5.3.5 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولههای سیستم بیش از 5 گالن (20 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از دو شیر 1 اینچ (25 میلیمتر) و یک نیپل کندانس 2 اینچ × 12 اینچ (50 میلیمتر × 300 میلیمتر) یا معادل آن، که بهطور قابل دسترسی در مکانهایی که مطابق با شکل 16.10.5.3.5 است، نصب شده باشد یا یک دستگاه لیستشده برای این خدمت.
16.10.5.3.6 اتصالات تخلیه کمکی باید برای چندین لولهکشی شاخهای مجاور محصور شده فراهم شود و باید تنها 1 اینچ (25 میلیمتر) باشد. خطوط تخلیه کمکی باید حداقل 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) شیبدار شوند.
16.10.5.3.7 سیستمهایی که دارای تخلیههای پاییندست هستند باید یک علامت در شیر لولهکشی خشک یا پیشعملیاتی داشته باشند که تعداد تخلیههای پاییندست و محل هر تخلیه فردی را نشان دهد.
16.10.6 تخلیه شیرهای تخلیه.
16.10.6.1 ارتباط مستقیم بین شیرهای تخلیه سیستم آبپاش و فاضلابها نباید برقرار شود.
16.10.6.2 تخلیه شیر باید با مقررات بهداشتی یا آب و فاضلاب تطابق داشته باشد.
16.10.6.3 در جایی که لولههای تخلیه زیر زمین دفن میشوند، باید از لولههای مقاوم در برابر خوردگی تایید شده استفاده شود.
16.10.6.4 لولههای تخلیه نباید در فضاهای بسته زیر ساختمان به پایان برسند.
16.10.6.5 در جایی که لولههای تخلیه در معرض جو قرار دارند، باید به لولهها زانویی با خم رو به پایین متصل شود.
16.10.6.6 لولههای تخلیه باید بهگونهای قرار گیرند که هیچ بخش پر از آب سیستم آبپاش در معرض شرایط انجماد قرار نگیرد.
16.11 پیوستهای سیستم.
16.11.1 پیوستها — کلی.
16.11.1.1 واحد هشدار باید شامل یک هشدار مکانیکی فهرستشده، بوق یا آژیر یا یک گنگ الکتریکی فهرستشده، زنگ، بلندگو، بوق یا آژیر باشد.
16.11.1.2 زنگهای آبموتور-عملکرد یا الکتریکی که در فضای باز نصب میشوند باید در برابر شرایط جوی مقاوم و محافظت شده باشند.
16.11.1.3 تمام لولهها به دستگاههای آبموتور-عملکرد باید از فولاد گالوانیزه، برنج، مس یا دیگر مواد فلزی مقاوم در برابر خوردگی تایید شده با اندازه لوله حداقل ۳/۴ اینچ (۲۰ میلیمتر) باشند.
16.11.1.4 لولههای بین سیستم آبپاش و دستگاههای شروع هشدار فشار-فعال باید از فولاد گالوانیزه، برنج، مس یا دیگر مواد فلزی مقاوم در برابر خوردگی تایید شده با اندازه لوله حداقل ۳/۸ اینچ (۱۰ میلیمتر) باشند.
16.11.2 هشدارهای آبپاش/هشدارهای جریان آب.
16.11.2.1 هشدار جریان آب محلی. یک هشدار جریان آب محلی باید در هر سیستم آبپاشی که بیش از ۲۰ آبپاش دارد نصب شود.
16.11.3 دستگاههای تشخیص جریان آب.
16.11.3.1 سیستمهای لوله مرطوب. دستگاه هشدار برای سیستم لوله مرطوب باید شامل یک شیر هشدار فهرستشده یا دستگاه تشخیص جریان آب هشدار فهرستشده دیگر همراه با اتصالات لازم برای فعال کردن هشدار باشد.
16.11.3.2 سیستمهای لوله خشک.
16.11.3.2.1 دستگاه هشدار برای سیستم لوله خشک باید شامل اتصالات هشدار فهرستشده به شیر لوله خشک باشد.
16.11.3.2.2 در صورتی که شیر لوله خشک در طرف سیستم یک شیر هشدار قرار داشته باشد، اتصال دستگاه فعالسازی هشدارهای شیر لوله خشک به هشدارهای سیستم لوله مرطوب مجاز است.
16.11.3.3 سیستمهای پیشعملیاتی و سیلابی. دستگاه هشدار برای سیستمهای سیلابی و پیشعملیاتی باید شامل هشدارهایی باشد که بهطور مستقل توسط سیستم تشخیص و جریان آب فعال میشوند.
16.11.3.3.1 سیستمهای سیلابی و پیشعملیاتی که توسط آبپاشهای آزمایشی فعال میشوند نیازی به هشدار سیستم تشخیص مستقل ندارند.
16.11.3.4 دستگاههای تشخیص جریان آب نوع پدل. نشانگرهای هشدار جریان آب نوع پدل باید تنها در سیستمهای مرطوب نصب شوند.
16.11.4 دستگاههای تأخیر.
در هر شیر هشدار استفادهشده تحت شرایط فشار آب متغیر، یک دستگاه تأخیر باید نصب شود.
16.11.5 اتصالات آزمایش دور زدن هشدار.
16.11.5.1 شیرهای هشدار، لوله خشک، پیشعملیاتی و سیلابی باید به یک اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای سوئیچ هشدار الکتریکی، زنگ آبموتور یا هر دو مجهز باشند.
16.11.5.2 اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای شیرهای هشدار، لوله خشک، پیشعملیاتی و سیلابی باید در طرف تأمین آب سیستم قرار گیرد و با یک شیر کنترل و تخلیه برای لولههای هشدار تأمین شود.
16.11.5.3 اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای شیرهای هشدار در بالا باید مجاز باشد که در طرف سیستم شیر هشدار قرار گیرد.
16.11.5.4 یک شیر چک باید بین محفظه میانه شیر لوله خشک و دستگاه هشدار جریان آب نصب شود تا از ورود جریان از اتصال آزمایش دور زدن هشدار به محفظه میانه شیر لوله خشک در هنگام آزمایش هشدار از طریق اتصال آزمایش دور زدن جلوگیری شود.
16.11.6 شیرهای کنترل نشاندهنده.
16.11.6.1 در صورتی که یک شیر کنترل در اتصال به دستگاههای تماس فشار یا دستگاههای هشدار آبموتور نصب شود، باید از نوع نشاندهنده باشد.
16.11.6.2 چنین شیرهایی باید در موقعیت باز مهر و قفل یا تحت نظارت الکتریکی قرار گیرند.
16.11.7 پیوستها — الکتریکی.
16.11.7.1 پیوستهای هشدار الکتریکی که بخشی از یک سیستم هشدار ایستگاه مرکزی، محلی، محافظتکننده، اختصاصی یا ایستگاه دورافتاده هستند باید مطابق با NFPA 72 نصب شوند.
16.11.7.2 سیستمهای هشدار جریان آبپاش که بخشی از یک سیستم هشدار حفاظتی الزامی نیستند، نیازی به نظارت ندارند و باید مطابق باNFPA 70، ماده 760 نصب شوند.
16.11.7.3 دستگاههای هشدار الکتریکی خارجی باید برای استفاده در فضای باز فهرستشده باشند.
16.11.8 پیوستها — عملگر مکانیکی.
16.11.8.1 برای تمامی انواع سیستمهای آبپاش که از هشدارهای موتورآبی استفاده میکنند، یک فیلتر فهرستشده با اندازه 3∕4 اینچ (20 میلیمتر) بایددر خروجی هشدار دستگاه تشخیص جریان آب نصب شود.
16.11.8.2 در صورتی که از یک محفظه تأخیر در ارتباط با شیر هشدار استفاده شود، فیلتر باید در خروجی محفظه تأخیر قرار گیرد، مگر اینکه محفظه تأخیر با یک فیلتر یکپارچه تأسیسشده و تأییدشده در خروجی خود تجهیز شده باشد.
16.11.9 تخلیه دستگاههای هشدار.
تخلیههای دستگاههای هشدار باید بهگونهای ترتیب داده شوند که در هنگام باز بودن کامل تخلیههای سیستم آبپاش و تحت فشار سیستم، از سرریز شدن در دستگاه هشدار، در اتصالات خانگی یا در دیگر نقاط جلوگیری شود. (ببینید 16.10.6.)
16.11.10 پیوستها — ساختمانهای بلند.
زمانی که نیاز باشد که یک آتش به دلیل ارتفاع ساختمان بهطور داخلی مهار شود، دستگاههای هشدار اضافی زیر باید فراهم شوند:
16.12 اتصالات آتشنشانی.
16.12.1 مگر اینکه الزامات 16.12.2 رعایت شوند، یک اتصال آتشنشانی باید مطابق با شکل 16.12.1 به شرح بخش 16.12 فراهم شود.
16.12.2 سیستمهای زیر نیازی به اتصال آتشنشانی ندارند:
16.12.3 انواع اتصالات ایستگاه آتشنشانی
16.12.3.1* مگر اینکه شرایط 16.12.3.1.1، 16.12.3.1.2 یا 16.12.3.1.3 رعایت شود، اتصال(های) ایستگاه آتشنشانی باید شامل دو اتصال 2.5 اینچ (65 میلیمتر) با استفاده از اتصالات چرخشی با رشته داخلی NH با “رشته استاندارد 2.5–7.5 NH” طبق مشخصات NFPA 1963 باشد.
16.12.3.1.1 در صورتی که اتصالات ایستگاه آتشنشانی محلی با NFPA 1963 مطابقت نداشته باشد، مقامات صلاحیتدار مجاز به تعیین نوع اتصال مورد استفاده خواهند بود.
16.12.3.1.2 استفاده از کوپلینگهای بدون رشته در جایی که توسط مقامات صلاحیتدار مورد نیاز باشد و در جایی که برای چنین استفادهای لیست شده باشد، مجاز است.
16.12.3.1.3 اتصال ایستگاه آتشنشانی با یک خروجی تک، در صورتی که به یک ریزر 3 اینچ (80 میلیمتر) یا کوچکتر متصل باشد، قابل قبول خواهد بود.
16.12.3.2 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید به پلاگینها یا کلاهکهای تأیید شده مجهز شوند که بهطور صحیح ایمن شده و به راحتی برای آتشنشانیها قابل برداشتن باشد.
16.12.3.3 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید از نوع تأیید شده باشند.
16.12.4* اندازه. اندازه لوله برای اتصال ایستگاه آتشنشانی باید مطابق یکی از موارد زیر باشد:
(1) اندازه لوله باید حداقل 4 اینچ (100 میلیمتر) برای اتصالات دستگاههای آتشنشانی باشد.
(2) اندازه لوله باید حداقل 6 اینچ (150 میلیمتر) برای اتصالات کشتیهای آتشنشانی باشد.
(3) برای سیستمهای محاسبهشده هیدرولیکی، اندازه لوله میتواند کمتر از 4 اینچ (100 میلیمتر) باشد، اما نباید کمتر از بزرگترین ریزری باشد که توسط آن اتصال تأمین میشود.
چکهکردن خودکار
Header
در اتاق شیر
Check
شیر ایستگاه آتشنشانی
1 اینچ تا 3 اینچ (25 میلیمتر تا 80 میلیمتر)
مواد ضد آب
شکل 16.12.1 اتصال ایستگاه آتشنشانی
16.12.5* ترتیب. اتصال ایستگاه آتشنشانی باید مطابق با شکل 16.12.1 ترتیب داده شود.
16.12.5.1* اتصال ایستگاه آتشنشانی باید در طرف سیستم از شیر کنترل آب نصب شود.
16.12.5.1.1 اتصال ایستگاه آتشنشانی نباید به لولهکشی خط فرعی متصل شود.
16.12.5.1.2 اتصال ایستگاه آتشنشانی باید حداقل 18 اینچ (450 میلیمتر) و حداکثر 4 فوت (1.2 متر) بالاتر از سطح زمین یا سطح دسترسی قرار گیرد.
16.12.5.2 برای سیستمهای تک، اتصال ایستگاه آتشنشانی باید به شرح زیر نصب شود:
(1) سیستم مرطوب — در طرف سیستم از شیر کنترل، شیر چک و شیر آلارمسیستم (نگاه کنید به شکل A.16.9.3)
(2) سیستم خشک — بین شیر کنترل سیستم و شیر لوله خشک
(3) سیستم پیشعملیاتی — بین شیر پیشعملیاتی و شیر چک در طرفسیستم شیر پیشعملیاتی
(4) سیستم سیلابی — در طرف سیستم از شیر سیلابی
16.12.5.3 اتصال ایستگاه آتشنشانی مجاز است به لولهکشی اصلی متصل شود که سیستم لولهکشی مرطوب یا سیلابی آن را تأمین میکند.
16.12.5.4 برای سیستمهای چندگانه، اتصال ایستگاه آتشنشانی باید بین شیرهای کنترل تأمین و شیرهای کنترل سیستم متصل شود.
16.12.5.5* الزامات 16.12.5.2 و 16.12.5.4 در صورتی که اتصال ایستگاه آتشنشانی به لولهکشی زیرزمینی متصل شده باشد، اعمال نمیشود.
16.12.5.6 در صورتی که اتصال ایستگاه آتشنشانی تنها بخشی از یک ساختمان را خدماتدهی کند، باید علامتی متصل شود که بخشهای ساختمان را که خدماتدهی میکند، نشان دهد.
16.12.5.7* اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید در نزدیکترین نقطه از دسترسی دستگاههای آتشنشانی یا در محلی که توسط مقامات صلاحیتدار تأیید شده باشد، قرار گیرد.
16.12.5.8 علائم
16.12.5.8.1 هر اتصال ایستگاه آتشنشانی به سیستمهای sprinkler باید با علامتی که حروف برجسته یا حکشده حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) ارتفاع دارد، مشخص شود. این علامت باید خوانا باشد و نشان دهد که برای چه سیستمی است — به عنوان مثال، AUTOSPKR. ، OPEN SPKR. وSTANDPIPE.
16.12.5.8.2 علامتی نیز باید نشان دهد که فشار مورد نیاز در ورودیها برای تأمین بالاترین تقاضای سیستم چه مقدار است.
16.12.5.8.3 علامت مورد نیاز در 16.12.5.8.2 نیازی به نصب ندارد، اگر فشار تقاضای سیستم کمتر از 150 psi (10.3 بار) باشد.
16.12.5.9 اتصالات ایستگاه آتشنشانی نباید به طرف مکش پمپهای آتشنشانی متصل شوند.
16.12.5.10 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید بهطور صحیح پشتیبانی شوند.
16.12.6 شیرها
16.12.6.1 یک شیر چک لیستشده باید در هر اتصال ایستگاه آتشنشانی نصب شود و در مکانی قابل دسترس قرار گیرد.
16.12.6.2 نباید هیچ شیر قطعکنندهای در لولهکشی اتصال ایستگاه آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.12.7* تخلیه. لولهکشی بین شیر چک و اتصال شلنگ خارجی باید در مناطقی که در معرض یخزدگی هستند، به یک شیر تخلیه خودکار تأیید شده مجهز شود.
16.12.7.1 شیر تخلیه خودکار باید در مکانی نصب شود که اجازه بازرسی و آزمایش را طبق الزامات NFPA 25 فراهم کند.
16.13 گیجها
16.13.1 یک گیج فشار با اتصالی به اندازه حداقل 1/4 اینچ (6 میلیمتر) باید در مجرای اصلی سیستم، در هر مجرای اصلی مرتبط با شیر کنترل طبقه و در طرف ورودی و خروجی هر شیر فشار کاهش دهنده نصب شود.
16.13.2 هر اتصال گیج باید به یک شیر قطعکننده و امکانات تخلیه مجهز باشد.
16.13.3 گیجهای فشار مورد نیاز باید تأیید شده باشند و باید حداکثر محدودیت آنها حداقل دو برابر فشار کاری عادی سیستم در نقطه نصب باشد.
16.13.4 گیجها باید بهگونهای نصب شوند که امکان برداشت آنها وجود داشته باشد و در مکانی نصب شوند که در معرض یخزدگی نباشند.
16.14 اتصالات سیستم
16.14.1* سیستمهای لوله مرطوب
16.14.1.1 یک اتصال آزمایش آلارم با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن برابر با یا کمتر از یک آبپاش از نوعی که کوچکترین ضریب K را دارد در سیستم خاص، باید برای آزمایش هر دستگاه آلارم جریان آب در هر سیستم فراهم شود.
16.14.1.2 شیر اتصال آزمایش باید قابل دسترس باشد.
16.14.1.3 تخلیه باید به بیرون، به یک اتصال تخلیه که قادر به پذیرش جریان کامل تحت فشار سیستم باشد، یا به مکان دیگری که آسیب آبی ایجاد نکند، هدایت شود.
16.14.1.4 اتصال آزمایش آلارم باید در هر مکانی در سیستم آتشنشانی لولهکشی، پس از آلارم جریان آب، نصب شود.
16.14.2* سیستمهای لوله خشک
16.14.2.1 یک اتصال آزمایش یا منیفولد تست سفر با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن معادل با یک آبپاش از نوع نصب شده در سیستم خاص باشد، باید نصب شود.
16.14.2.2 اتصال آزمایش سفر یا منیفولد باید در انتهای دورترین لوله آبپاش در طبقه بالا نصب شود و باید به یک شیر قطعکننده قابل دسترس و یک پلاگین با حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) مجهز باشد که حداقل یکی از آنها از جنس برنج باشد.
16.14.2.3 به جای پلاگین، یک نیپل و درپوش قابل قبول است.
16.14.2.4 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم لوله خشک طبق 8.2.3.2، 8.2.3.3، 8.2.3.4 یا 8.2.3.5 تعیین شده باشد، یک اتصال آزمایش سفر مجاز است که جریان معادل با یک آبپاش را مطابق با 16.14.2.1 تا 16.14.2.3 فراهم کند.
16.14.2.5 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم لوله خشک طبق 8.2.3.7 تعیین شده باشد، موارد زیر باید اعمال شود:
(1) زمانی که جریان از چهار آبپاش باشد، منیفولد آزمایش سفر باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در هر دو خط شاخه آبپاش شبیهسازی کند.
(2) زمانی که جریان از سه آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه و یک آبپاش را در خط شاخه بعدی شبیهسازی کند.
(3) زمانی که جریان از دو آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه شبیهسازی کند.
(4) زمانی که جریان از یک آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید طبق الزامات اتصال آزمایش سفر مطابق با 16.14.2.1 تا 16.14.2.3 نصب شود.
16.14.3 سیستمهای پیشعملیاتی
16.14.3.1 یک اتصال آزمایش باید در سیستم پیشعملیاتی که از هوای نظارتی استفاده میکند، فراهم شود.
16.14.3.2 اتصالی که برای کنترل سطح آب پرکننده استفاده میشود، باید بهعنوان اتصال آزمایش برای بررسی عملکرد آلارمهای نظارتکننده بر فشار هوای نظارتی در نظر گرفته شود.
16.14.3.3 برای سیستمهای پیشعملیاتی دوگانه قفل، یک اتصال آزمایش سفر یا منیفولد با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن معادل با یک آبپاش از نوع نصب شده در سیستم خاص باشد، باید نصب شود.
16.14.3.4 برای سیستمهای پیشعملیاتی دوگانه قفل، اتصال آزمایش سفر یا منیفولد باید در انتهای دورترین لوله آبپاش در طبقه بالا نصب شود و باید به یک شیر قطعکننده قابل دسترس و یک پلاگین با حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) مجهز باشد که حداقل یکی از آنها از جنس برنج باشد.
16.14.3.5 به جای پلاگین، یک نیپل و درپوش قابل قبول است.
16.14.3.6 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم پیشعملیاتی دوگانه قفل طبق 8.3.2.3.1.1، 8.3.2.3.1.2 یا 8.3.2.3.1.3 تعیین شده باشد، یک اتصال آزمایش سفر مجاز است که جریان معادل با یک آبپاش را مطابق با 16.14.3.3 تا 16.14.3.5 فراهم کند.
16.14.3.7 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم پیشعملیاتی دوگانه قفل طبق 8.3.2.3.1.4 تعیین شده باشد، موارد زیر باید اعمال شود:
(1) زمانی که جریان از چهار آبپاش باشد، منیفولد آزمایش سفر باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در هر دو خط شاخه آبپاش شبیهسازی کند.
(2) زمانی که جریان از سه آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه و یک آبپاش را در خط شاخه بعدی شبیهسازی کند.
(3) زمانی که جریان از دو آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه شبیهسازی کند.
(4) زمانی که جریان از یک آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید طبق الزامات اتصال آزمایش سفر مطابق با 16.14.3.3 تا 16.14.3.5 نصب شود.
16.14.4 سیستمهای سیلابی. در سیستم سیلابی نیازی به اتصال آزمایش نیست.
16.14.5* دستگاههای پیشگیری از بازگشت جریان
16.14.5.1* شیرآلات پیشگیری از بازگشت جریان. باید امکان آزمایش جریان به جلو در پاییندست تمام شیرآلات پیشگیری از بازگشت جریان فراهم شود که حداقل جریان مورد نیاز سیستم را شامل شود، از جمله اجازهی لوله شلنگ در صورت لزوم.
16.14.5.1.1 آرایش مورد نیاز در 16.14.5.1 باید به گونهای باشد که بدون نیاز به تغییر سیستم توسط مالک برای انجام آزمایش، قابل سرویسدهی باشد.
16.15 اتصالات شلنگ
16.15.1 اتصالات شلنگ کوچک [1∕2 اینچ (40 میلیمتر)]. برای اطلاعاتبیشتر به بخش C.5 مراجعه کنید.
16.15.1.1* در صورت لزوم، اتصالات شلنگ کوچک [1∕2 اینچ (40 میلیمتر)] باید نصب شوند.
16.15.1.1.1 شیرها باید به گونهای در دسترس باشند که تمام بخشهای منطقه را با شلنگ 100 فوتی (30 متر) به همراه 30 فوت (9.1 متر) فاصله جریان شلنگ پوشش دهند.
16.15.1.1.2 زمانی که ساختمان در تمام بخشها توسط یک سیستم آبپاش خودکار تایید شده حفاظت میشود، وجود خطوط شلنگ 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) برای استفاده ساکنان ساختمان الزامی نیست، مشروط به تأییدمقام صلاحیتدار.
16.15.1.1.3 در صورتی که مقام صلاحیتدار تایید کند، مکان قرارگیری شیرها ممکن است فاصلههای مشخصشده در 16.15.1.1.1 را تجاوز کند.
16.15.1.2 اتصالات شلنگ نیازی به رعایت الزامات سیستمهای شلنگ کلاسII که توسط NFPA 14 تعریف شده است ندارند.
16.15.1.3 اتصالات شلنگ باید از یکی از موارد زیر تأمین شوند:
(1) هیدرانتهای خارجی
(2) سیستم لولهکشی جداگانه برای اتصالات شلنگ کوچک
(3) اتصالات شلنگ با شیر بر روی ریزرهای سیستم آبپاش که این اتصالات در بالادست تمام شیرهای کنترل آبپاش قرار دارند
(4) سیستمهای آبپاش مجاور
(5) در مناطق ذخیرهسازی رک، سیستم آبپاش سقف در همان منطقه (مشروط به اینکه در همان منطقه آبپاشهای رک وجود داشته باشد و به طور جداگانه کنترل شوند)
(6) در کاربریهای غیر ذخیرهسازی که بخشی از سیستم ایستگاه شلنگ نیستند، لولهکشی آبپاش سقف در همان منطقهای که اتصال شلنگ قرار دارد
16.15.1.4* اتصالات شلنگ که تنها برای مقاصد آتشنشانی استفاده میشوند، باید فقط به سیستمهای آبپاش لوله تر متصل شوند، مشروط به محدودیتهای زیر:
(1) لولههای تأمین اتصال شلنگ نباید به هیچ لولهای با قطر کمتر از 2∕2 اینچ(65 میلیمتر) متصل شوند.
16.15.1.4 ادامه
(2) الزامات 16.15.1.4(1) برای لوپها و شبکههای طراحی شده هیدرولیکی اعمال نمیشود، جایی که حداقل اندازه لوله بین لوله تأمین اتصال شلنگ و منبع، 2 اینچ (50 میلیمتر) مجاز است.
(3) برای لولهکشی که برای تأمین یک اتصال شلنگ استفاده میشود، لوله باید حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) برای مسیرهای افقی تا 20 فوت (6.1 متر)، حداقل 1∕4 اینچ (32 میلیمتر) برای کل مسیر برای مسیرهای بین 20 فوت و80 فوت (6.1 متر و 24 متر)، و حداقل 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) برای کل مسیربرای مسیرهای بیشتر از 80 فوت (24 متر) باشد. برای لولهکشی که برایتأمین اتصالات شلنگ چندگانه استفاده میشود، مسیرها باید حداقل 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) در تمام طول باشند.
(4) لولهکشی برای مسیرهای عمودی باید حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) باشد.
(5) در صورتی که فشار باقیمانده در خروجی 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) دریک اتصال شلنگ از 100 psi (7 بار) بیشتر باشد، یک دستگاه تنظیم فشار تأسیس شده باید برای محدود کردن فشار باقیمانده در خروجی به 100 psi (7 بار) فراهم شود.
(6) در صورتی که فشار استاتیک در یک اتصال شلنگ 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) از 175 psi (12 بار) بیشتر باشد، یک دستگاه تنظیم فشار تأسیس شده باید برای محدود کردن فشار استاتیک و باقیمانده در خروجی به 100psi (7 بار) فراهم شود.
16.15.2 اتصالات شلنگ برای استفاده آتشنشانی
16.15.2.1 در ساختمانهای با کاربری خطر سبک یا معمولی، شیرهای شلنگ 2∕2 اینچ (65 میلیمتر) برای استفاده آتشنشانی مجاز است که بهریزرهای سیستم آبپاش لوله تر متصل شوند.
16.15.2.2* محدودیتهای زیر اعمال میشود:
(1) هر اتصال از ایستگاه شلنگ که بخشی از یک سیستم ترکیبی به سیستم آبپاش است، باید یک شیر کنترل و یک شیر چک از همان اندازه به عنوان اتصال داشته باشد.
(2) حداقل اندازه ریزر باید 4 اینچ (100 میلیمتر) باشد مگر آنکه محاسبات هیدرولیکی نشان دهد که ریزر با اندازه کوچکتر میتواند نیازهای آبپاش و جریان شلنگ را برآورده کند.
(3) هر ریزر ترکیبی آبپاش و ایستگاه شلنگ باید به یک شیر کنترل ریزر مجهز باشد تا اجازه دهد ریزر بدون قطع تأمین آب به دیگر ریزرها از همان منبع تأمین، جدا شود. (برای اتصالات آتشنشانی که سیستمهای ایستگاه شلنگ و آبپاش را تأمین میکنند، به بخش 16.12 مراجعه کنید.)
16.16 اتصال و زمینگذاری الکتریکی
16.16.1 در هیچ حالتی نباید لولهکشی سیستم آبپاش برای زمینگذاری سیستمهای الکتریکی استفاده شود.
16.16.2* الزام 16.16.1 مانع اتصال لولهکشی سیستم آبپاش به سیستم زمینگذاری حفاظت در برابر صاعقه نمیشود، همانطور که در NFPA 780 مقرر شده است، در مواردی که حفاظت در برابر صاعقه برای سازه فراهم شده باشد.
16.17* تابلوها. (معلق)