1 شرح. سیستم کاربرد محلی باید شامل یک منبع ثابت دیاکسید کربن باشد که بهطور دائم به یک سیستم لولهکشی ثابت متصل شده و نازلها بهگونهای چیده شده باشند که مستقیماً به درون آتش تخلیه شوند.
6.1.2 کاربردها. سیستمهای کاربرد محلی باید برای اطفاء حریقهای سطحی در مایعات قابل اشتعال، گازها و جامدات کمعمق استفاده شوند، در شرایطی که خطر محصور نشده باشد یا محفظه با الزامات سیلاب کامل مطابقت نداشته باشد.
6.1.3 الزامات عمومی. سیستمهای کاربرد محلی باید مطابق با الزامات مربوطه در فصلهای قبلی و همچنین الزامات اضافی مشخصشده در این فصل، طراحی، نصب، آزمایش و نگهداری شوند.
6.1.4 الزامات ایمنی.
6.2 مشخصات خطر.
6.2.1 گستره خطر. خطر باید بهگونهای از سایر خطرات یا مواد قابل اشتعال جدا شده باشد که آتش به بیرون از ناحیه محافظتشده گسترش نیابد.
6.2.1.1 کل ناحیه خطر باید تحت حفاظت قرار گیرد.
6.2.1.2 ناحیه خطر باید شامل تمام مناطقی باشد که با مایعات قابل اشتعال یا پوششهای جامد کمعمق پوشیده شدهاند یا ممکن است پوشیده شوند، مانند مناطقی که در معرض نشت، تراوش، چکه کردن، پاشیدن یا میعان هستند.
6.2.1.3 ناحیه خطر همچنین باید شامل تمام مواد یا تجهیزات مرتبط مانند قطعات تازه پوششدادهشده، صفحات تخلیه، هودها، کانالها و غیره باشد که میتوانند باعث گسترش آتش به بیرون یا هدایت آن به داخل ناحیه محافظتشده شوند.
6.2.1.4 مجموعهای از خطرات مرتبط به یکدیگر میتواند با تأیید مرجع صلاحیتدار به گروهها یا بخشهای کوچکتری تقسیم شود.
6.2.1.5 سیستمهای مربوط به چنین خطراتی باید به گونهای طراحی شوند که در صورت نیاز، حفاظت مستقل و فوری برای گروهها یا بخشهای مجاور فراهم کنند.
6.2.2 محل خطر.
6.2.2.1 خطر میتواند در داخل اتاق سرور، بهصورت نیمهپوشیده یا کاملاً در فضای باز قرار داشته باشد.
6.2.2.2 ضروری است که تخلیه دیاکسید کربن به گونهای انجام شود که باد یا جریانهای شدید هوا موجب کاهش اثربخشی حفاظت نشوند.
6.3 الزامات مربوط به دیاکسید کربن.
6.3.1 کلیات. مقدار دیاکسید کربن مورد نیاز برای سیستمهای کاربرد محلی باید بر اساس نرخ کلی تخلیه مورد نیاز برای پوششدهی ناحیه یا حجم محافظتشده و مدت زمانی که باید تخلیه حفظ شود تا اطفاء کامل انجام گیرد، تعیین شود.
6.3.1.1 ذخیرهسازی پرفشار.
6.3.1.1.1 برای سیستمهایی با ذخیرهسازی پرفشار، مقدار محاسبهشده دیاکسید کربن باید ۴۰ درصد افزایش یابد تا ظرفیت نامی سیلندرهای ذخیرهسازی تعیین شود، زیرا تنها بخش مایع در فرآیند تخلیه مؤثر است.
6.3.1.1.2 این افزایش ظرفیت ذخیرهسازی سیلندر برای بخش سیلاب کامل در سیستمهای ترکیبی کاربرد محلی – سیلاب کاملالزامی نیست.
6.3.1.2 مقدار دیاکسید کربن موجود در ذخیره باید به اندازهای افزایش یابد که بخار شدن مایع در حین خنکسازی لولهها را جبران کند.
6.3.2 نرخ تخلیه. نرخ تخلیه نازلها باید با استفاده از روش سطحی طبق بخش 6.4 یا روش حجمی طبق بخش 6.5 تعیین شود.
6.3.2.1 نرخ کلی تخلیه سیستم باید برابر با مجموع نرخهای تخلیه تکتک نازلها یا تجهیزات تخلیه استفادهشده در سیستم باشد.
6.3.2.2 برای سیستمهای کمفشار، اگر بخشی از ناحیه خطر قرار است با سیلاب کامل محافظت شود، نرخ تخلیه آن بخش باید بهگونهای باشد که غلظت مورد نیاز را در مدتزمانی برابر یا کمتر از زمان تخلیه بخش کاربرد محلی تأمین کند.
6.3.2.3 برای سیستمهای پرفشار، اگر بخشی از ناحیه خطر قرار است با سیلاب کامل محافظت شود، نرخ تخلیه برای آن بخش باید با تقسیم مقدار مورد نیاز برای سیلاب کامل بر ضریب 1.4 و مدتزمان تخلیه کاربرد محلی به دقیقه، طبق معادله زیر، محاسبه شود:
جایی که:
Qₜₒₜ = نرخ جریان برای بخش سیلاب کامل [پوند/دقیقه (کیلوگرم/دقیقه)]
Wₜₒₜ = مقدار کل دیاکسید کربن برای بخش سیلاب کامل [پوند (کیلوگرم)]
tₗ = زمان تخلیه مایع برای بخش کاربرد محلی (دقیقه)
6.3.3 مدتزمان تخلیه.
6.3.3.1 حداقل زمان تخلیه مایع از تمام نازلها باید ۳۰ ثانیه باشد.
6.3.3.2 تمام نازلهای کاربرد محلی که یک خطر واحد را محافظت میکنند باید بهصورت همزمان برای مدتی که کمتر از حداقل زمان تخلیه مایع نباشد، مایع را تخلیه کنند.
6.3.3.3 زمان حداقل باید برای جبران شرایط خطری که به دوره خنکسازی طولانیتری برای اطمینان از اطفاء کامل نیاز دارد، افزایش یابد.
6.3.3.4 در صورتی که احتمال دارد فلز یا مواد دیگر به دمایی بالاتر از دمای اشتعال سوخت برسند، زمان مؤثر تخلیه باید افزایش یابد تا مدت زمان کافی برای خنکسازی فراهم شود.
6.3.3.5 اگر سوخت دارای نقطه خوداشتغالی پایینتر از نقطه جوش باشد، مانند موم پارافین و روغنهای پختوپز، زمان مؤثر تخلیه باید افزایش یابد تا امکان خنکسازی سوخت و جلوگیری از آتشگیری مجدد فراهم شود.
6.3.3.5.1 حداقل زمان تخلیه مایع باید ۳ دقیقه باشد.
6.4 روش نرخ بهازای مساحت.
6.4.1 کلیات. روش طراحی سیستم بر اساس مساحت باید در مواردی استفاده شود که خطر آتشسوزی عمدتاً شامل سطوح صاف یا اشیاء کمارتفاع مرتبط با سطوح افقی باشد.
6.4.1.1 طراحی سیستم باید بر اساس دادههای فهرستشده یا مورد تأیید برای نازلهای منفرد باشد.
6.4.1.2 استفاده از این دادهها در مقادیر بالاتر یا پایینتر از حدود تعیینشده مجاز نیست.
6.4.2 نرخ تخلیه نازل. نرخ طراحی تخلیه از طریق نازلهای منفرد باید بر اساس موقعیت یا فاصله پاشش مطابق با تأییدیهها یا فهرستهای مشخص تعیین شود.
6.4.2.1 نرخ تخلیه برای نازلهای نوع سقفی باید صرفاً بر اساس فاصله از سطحی که هر نازل از آن محافظت میکند، تعیین شود.
6.4.2.2 نرخ تخلیه برای نازلهای کنار مخزن باید صرفاً بر اساس پرتاب یا فاصله مورد نیاز برای پوشش سطح مورد محافظت توسط هر نازل تعیین شود.
6.4.3 مساحت بهازای هر نازل. حداکثر مساحتی که توسط هر نازل محافظت میشود باید بر اساس موقعیت یا فاصله پاشش و نرخ طراحی تخلیه، مطابق با تأییدیهها یا فهرستهای مشخص تعیین شود.
6.4.3.1 همان عواملی که برای تعیین نرخ طراحی تخلیه استفاده شدهاند باید برای تعیین حداکثر مساحت محافظتشده توسط هر نازل نیز استفاده شوند.
6.4.3.2 بخش خطر تحت حفاظت نازلهای نوع سقفی منفرد باید بهعنوان یک ناحیه مربعی در نظر گرفته شود.
6.4.3.3 بخش خطر تحت حفاظت نازلهای کنار مخزن یا خطی منفرد باید مطابق با محدودیتهای فاصلهگذاری و تخلیه در تأییدیهها یا فهرستهای مشخص، بهصورت ناحیهای مستطیلی یا مربعی در نظر گرفته شود.
6.4.3.4 هنگامی که غلتکهای پوششدادهشده یا اشکال نامنظم مشابه قرار است محافظت شوند، مساحت خیسشده پیشبینیشده باید برای تعیین پوشش نازل استفاده شود.
6.4.3.5 در مواردی که سطوح پوششدادهشده باید محافظت شوند، مساحت بهازای هر نازل میتواند تا حداکثر ۴۰ درصد بیشتر از مقادیر مشخصشده در تأییدیهها یا فهرستها افزایش یابد.
6.4.3.5.1 سطوح پوششدادهشده به سطوحی اطلاق میشود که برای تخلیه طراحی شدهاند و بهگونهای ساخته و نگهداری میشوند که تجمع مایع در سطحی بیش از ۱۰ درصد از ناحیه محافظتشده رخ ندهد.
6.4.3.5.2 بند 6.4.3.5 در مواردی که باقیمانده مواد بهصورت سنگین تجمع یافته باشد، اعمال نمیشود. (به 6.1.2 مراجعه شود.)
6.4.3.6 در مواردی که نازلهای کاربرد محلی برای محافظت از عرض دهانههایی استفاده میشوند که در بندهای 5.2.1.4 و 5.2.1.5 تعریف شدهاند، مساحت بهازای هر نازل طبق تأییدیه خاص میتواند تا حداکثر ۲۰ درصد افزایش یابد.
6.4.3.7 در مواردی که آتشسوزیهای مایعات قابل اشتعال با لایه عمیق قرار است محافظت شوند، باید حداقل فضای آزاد(freeboard) به اندازه 6 اینچ (152 میلیمتر) در نظر گرفته شود، مگر اینکه در تأییدیه یا فهرست نازل به شکل دیگری ذکر شده باشد.
6.4.4 موقعیت و تعداد نازلها. تعداد کافی از نازلها باید برای پوشش کامل ناحیه خطر بر اساس واحدهای سطحی محافظتشده توسط هر نازل استفاده شود.
6.4.4.1 نازلهای کنار مخزن یا خطی باید مطابق با محدودیتهای فاصلهگذاری و نرخ تخلیه مشخصشده در تأییدیهها یا فهرستهای خاص نصب شوند.
6.4.4.2 نازلهای نوع سقفی باید عمود بر ناحیه خطر نصب شده و در مرکز ناحیه تحت حفاظت آن نازل قرار گیرند.
6.4.4.2.1 نصب نازلهای نوع سقفی با زاویهای بین ۴۵ درجه تا ۹۰ درجه نسبت به سطح ناحیه خطر، مطابق با بند 6.4.4.3 نیز مجاز است.
6.4.4.2.2 ارتفاعی که برای تعیین نرخ جریان مورد نیاز و پوشش سطح استفاده میشود باید فاصله از نقطه هدف روی سطح محافظتشده تا سطح جلویی نازل، در امتداد محور نازل، باشد.
6.4.4.3 نصب نازل با زاویه.
6.4.4.3.1 زمانی که نازلها با زاویه نصب میشوند، باید به نقطهای هدفگیری شوند که از سمت نزدیک ناحیه تحت حفاظت توسط نازل اندازهگیری شده باشد.
6.4.4.3.2 این موقعیت باید با ضرب عامل هدفگیری کسری موجود در جدول 6.4.4.3.2 در عرض ناحیه تحت حفاظت توسط نازل، محاسبه شود.
6.4.4.4 اسپرینکلرها باید بهگونهای نصب شوند که از هرگونه مانعی که ممکن است باعث اختلال در پاشش دیاکسید کربن شود، دور باشند.
6.4.4.5* اسپرینکلرها باید بهگونهای نصب شوند که اتمسفر اطفاء حریق را بر روی مواد پوششدادهشدهای که بالاتر از سطح محافظتشده قرار دارند، ایجاد کنند.
6.4.4.6 تأثیرات احتمالی جریان هوا، باد و جریانهای اجباری باید با محل قرارگیری اسپرینکلرها یا افزودن اسپرینکلرهای اضافی برای محافظت از نواحی بیرونی خطر جبران شود.
6.5 روش بر اساس حجم
6.5.1* کلیات. روش طراحی سامانه بر اساس حجم زمانی استفاده میشود که خطر آتشسوزی شامل اشیای سهبعدی و نامنظمی باشد که بهراحتی قابل تبدیل به سطوح معادل نیستند.
6.5.2 محفظه فرضی. نرخ کل تخلیه سامانه باید بر اساس حجم یک محفظه فرضی که بهطور کامل خطر را در بر میگیرد، تعیین شود.
6.5.2.1 این محفظه فرضی باید بر پایه یک کف بسته واقعی باشد، مگر اینکه تمهیدات خاصی برای شرایط کف در نظر گرفته شده باشد.
6.5.2.2 دیوارهها و سقف محفظه فرضی باید حداقل ۲ فوت (۰٫۶متر) از خطر اصلی فاصله داشته باشند، مگر اینکه دیوارههای واقعی وجود داشته باشند، و این محفظه باید تمام نواحی احتمال نشت، پاشش یا ریختن مواد را پوشش دهد.
6.5.2.3 هیچگونه کاهشی در محاسبه حجم برای اشیای جامد موجود در داخل این فضا نباید اعمال شود.
6.5.2.4 حداقل بُعد ۴ فوت (۱٫۲ متر) باید در محاسبه حجم محفظه فرضی لحاظ شود.
6.5.2.5 اگر خطر در معرض باد یا جریانهای اجباری قرار دارد، حجم فرضی باید به اندازهای افزایش یابد که زیانهای سمت بادگیر جبران شود.
6.5.3 نرخ تخلیه سامانه
6.5.3.1 نرخ کل تخلیه برای سامانه پایه باید معادل ۱ پوند در دقیقه بر فوت مکعب (۱۶ کیلوگرم در دقیقه بر متر مکعب) از حجم فرضی باشد.
6.5.3.2* اگر محفظه فرضی دارای کف بسته بوده و بخشی از آن با دیوارههای دائمی و پیوستهای که حداقل ۲ فوت (۰٫۶ متر) بالاتر از خطر قرار دارند (در شرایطی که دیوارهها بهطور معمول بخشی از خطر نباشند) تعریف شده باشد، نرخ تخلیه میتواند بهصورت متناسب کاهش یابد، به شرطی که این کاهش از ۰٫۲۵پوند در دقیقه بر فوت مکعب (۴ کیلوگرم در دقیقه بر متر مکعب) برای دیوارههای واقعی که محفظه را کاملاً احاطه کردهاند، کمتر نباشد.
6.5.4 محل و تعداد اسپرینکلرها. تعداد کافی از اسپرینکلرها باید بر اساس نرخ تخلیه سامانه و حجم فرضی برای پوشش کامل حجم خطر استفاده شود.
6.5.4.1 اسپرینکلرها باید بهگونهای قرار داده و هدایت شوند که با همکاری بین اسپرینکلرها و اشیای داخل حجم خطر، گاز دیاکسید کربن در داخل فضای خطر باقی بماند.
6.5.4.2 اسپرینکلرها باید بهگونهای نصب شوند که تأثیرات احتمالی جریان هوا، باد یا جریانهای اجباری جبران شود.
6.5.4.3 نرخ طراحی تخلیه از طریق اسپرینکلرهای منفرد باید بر اساس محل نصب یا فاصله پرتاب، مطابق با تأییدیهها یا فهرستهای خاص مربوط به آتشسوزیهای سطحی تعیین شود.
6.6 سیستم توزیع
6.6.1 کلیات. سامانه باید بهگونهای طراحی شود که تخلیه مؤثر دیاکسید کربن را بهسرعت و پیش از آنکه مقادیر زیادی گرما توسط مواد داخل اتاق سرور جذب شود، فراهم کند.
6.6.1.1 منبع دیاکسید کربن باید تا حد ممکن نزدیک به اتاق سرور قرار گیرد، اما در معرض آتش نباشد، و مسیر لولهکشی نیز باید تا حد امکان مستقیم و با حداقل پیچوخم باشد تا دیاکسید کربن بهسرعت به محل آتش برسد.
6.6.1.2 سامانه باید برای عملکرد خودکار طراحی شود، مگر اینکه مقامات ذیصلاح اجازه عملکرد دستی را صادر کرده باشند.
6.6.2* سامانههای لولهکشی. لولهکشی باید طبق بند 4.7.5 طراحی شود تا نرخ مورد نیاز تخلیه را در هر اسپرینکلر تأمین کند.
6.6.3 اسپرینکلرهای تخلیه. اسپرینکلرهای مورد استفاده باید برای نرخ تخلیه، برد مؤثر، و الگوی یا محدوده پوشش تأیید شده یا دارای لیست معتبر باشند.
6.6.3.1 اندازه معادل اوریفیس استفاده شده در هر اسپرینکلر باید مطابق با بند 4.7.5 برای تطابق با نرخ طراحی تخلیه تعیین شود.
6.6.3.2 اسپرینکلرها باید با دقت و طبق نیازهای طراحی سامانه، مطابق با بخشهای 6.4 و 6.5، نصب و جهتدهی شوند.
