12.1 * کلیات
12.2 هماهنگکننده نقص
12.3 سیستم برچسب نقص
12.4 برنامههای نقص پیشبینیشده
12.5 نقصهای اضطراری
12.6 بازگرداندن سیستمها به سرویس
12.1 * کلیات
12.2 هماهنگکننده نقص
12.3 سیستم برچسب نقص
12.4 برنامههای نقص پیشبینیشده
12.5 نقصهای اضطراری
12.6 بازگرداندن سیستمها به سرویس
استاندارد NFPA 86 یکی از مهمترین استانداردهای ایمنی صنعتی است که با هدف کاهش خطرات ناشی از آتشسوزی، انفجار و سایر حوادث در کورهها و اجاقهای صنعتی تدوین شده است. این استاندارد برای مهندسان، اپراتورها و مدیران ایمنی در صنایعی مانند متالورژی، سرامیک و شیمیایی اهمیت حیاتی دارد. با افزایش میزان تولید صنعتی و استفاده از فرآیندهای حرارتی در صنایع مختلف، رعایت این استانداردها برای تضمین ایمنی و بهینهسازی عملکرد تجهیزات ضروری است. این استاندارد نهتنها در ایمنی نقش دارد، بلکه موجب افزایش بهرهوری و کاهش هزینههای تعمیرات و نگهداری نیز میشود.
دتکتور شعله و عملکرد آن
دتکتور شعله، یکی از اصلیترین تجهیزات ایمنی در فرآیندهای حرارتی صنعتی است که وظیفه شناسایی وجود شعله در محیط را بر عهده دارد. این تجهیزات بهطور مستقیم در کاهش ریسک آتشسوزی و جلوگیری از انفجار نقش دارند. عدم استفاده از دتکتورهای مناسب یا نصب نادرست آنها میتواند خسارات جبرانناپذیری به بار آورد.
اهمیت دتکتور شعله
دتکتورهای شعله برای تشخیص حضور آتش از فناوریهای مختلفی استفاده میکنند که از جمله آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
استانداردهای نصب دتکتور شعله
براساس بندهای 8.2.2 و 8.2.5 استاندارد NFPA 86، نصب دتکتورهای شعله باید مطابق دستورالعملهای سازنده و استانداردهای بینالمللی باشد. در نظر گرفتن موارد زیر میتواند از بروز مشکلات جلوگیری کند:
عملکرد سیستمهای ایمنی احتراق
علاوه بر دتکتورهای شعله، سیستمهای ایمنی احتراق (Combustion Safeguard Systems) نیز نقش مهمی در حفاظت از فرآیندهای حرارتی دارند. این سیستمها شامل مجموعهای از تجهیزات نظارتی، شیرهای ایمنی و سیستمهای کنترلی هستند که با تشخیص تغییرات غیرعادی در احتراق، عملکرد دستگاه را کنترل میکنند.
اجزای کلیدی سیستمهای ایمنی احتراق
نقش سنسورهای فرابنفش در تشخیص شعله
سنسورهای فرابنفش (UV Sensors) یکی از ابزارهای مهم در تشخیص شعلههای آتش هستند، اما ممکن است در اثر خرابی، دیگر قادر به تشخیص خاموش شدن شعله نباشند. به همین دلیل، استاندارد NFPA 86 توصیه میکند که این سنسورها دارای قابلیت خودبررسیکننده (Self-Checking UV Detectors) باشند یا بهصورت دورهای آزمایش شوند.
تنظیمات دمایی و تهویه ایمنی در کورهها
کنترل دمای سوخت
تنظیم محدودیت دمای اضافی
اهمیت تهویه ایمنی
استفاده از PLC در نظارت بر دمای کورهها
امروزه استفاده از PLC (Programmable Logic Controller) برای نظارت بر دما و عملکرد تجهیزات صنعتی بهشدت رایج شده است. این سیستمها میتوانند بهصورت خودکار وضعیت سنسورها و تجهیزات ایمنی را تحلیل کرده و در صورت بروز هرگونه ناهنجاری، اقدامات لازم را انجام دهند. مزایای استفاده از PLC شامل:
نکات ایمنی در زمان قطع برق
استاندارد NFPA 86 تأکید دارد که مدارهای الکتریکی مرتبط با فرآیندهای احتراقی، در شرایط اضطراری باید بهصورت خودکار یا دستی قطع شوند. این موارد شامل:
نتیجهگیری
استاندارد NFPA 86 مجموعهای از دستورالعملهای مهم برای ایمنی فرآیندهای صنعتی ارائه میدهد. استفاده صحیح از دتکتورهای شعله، سیستمهای ایمنی احتراق، کنترل دمای کوره و تهویه مناسبمیتواند خطرات ناشی از آتشسوزی و انفجار را کاهش دهد. علاوه بر این، نظارت هوشمند با استفاده از PLC و رعایت الزامات نصب و نگهداری، نقش مهمی در بهبود عملکرد تجهیزات و افزایش طول عمر آنها دارد.
بیشتر بخوانید: رفع خطای سیستم اعلام حریق
توصیههای نهایی:
با رعایت این موارد، میتوان ایمنی در محیطهای صنعتی را بهبود بخشید و از وقوع حوادث جلوگیری کرد.
ویژگیهای دتکتور حرارتی خطی فیبر نوری
● اندازهگیری خطی دما برای تشخیص سریع حریق و تعیین دقیق محل منبع آتش
● دو کانال اندازهگیری نوری مستقل
● حداکثر طول کابل دتکتور بدون نیاز به نگهداری = ۲۰ کیلومتر (۲ × ۱۰ کیلومتر)
پردازش سیگنال با فناوری OFDR (بازتابسنجی ناحیه فرکانس نوری)
● ۱۰۰۰ ناحیه قابل برنامهریزی
● معیارهای هشدار قابل انتخاب
● دقت مکانی بالا تا ۰٫۲۵ متر
● ارائه اطلاعات در مورد جهت گسترش آتش
● امکان استفاده از سیستم دتکتور افزونه
● مناسب برای سرعت باد تا ۱۰ متر بر ثانیه
● کلاس لیزر 1M طبق استاندارد DIN EN 60825-1:2014
اصل اندازهگیری
سیستم FibroLaser بر اساس عبور یک پرتو لیزر از طریق کابل فیبر نوری عمل میکند. کابل فیبر نوری در هر نقطه، بخشی کوچک از تابش لیزر را به سمت منبع بازمیتاباند. بازتاب اندازهگیریشده توسط کنترلر ثبت میشود.
دو کابل دتکتور مستقل میتوانند به یک دتکتور حرارتی خطی دو کاناله متصل شوند. تابش نوری LED لیزری با طولموج نزدیک به مادونقرمز که منتشر میشود، توسط کابل فیبر نوری به شکلهای مختلفی پراکنده میشود:

پراکندگی ریلی (Rayleigh)
● پراکندگی استوکس (Stokes)
● پراکندگی آنتیاستوکس (Anti-Stokes)
نور پراکندهشده ریلی دارای همان طولموج پرتوی لیزر است، پراکندگی استوکس دارای طولموج کمی بالاتر، و آنتیاستوکس دارای طولموجی کمی پایینتر است. دو نوع پراکندگی استوکس معمولاً بهعنوان پراکندگی رامان نیز شناخته میشوند. درحالیکه پراکندگی استوکس وابستگی زیادی به دما ندارد، پراکندگی آنتیاستوکس تحت تأثیر انرژی حرارتی دمای محلی کابل فیبر نوری قرار دارد؛ شدت آن با افزایش دما افزایش مییابد. دمای کابل فیبر نوری با استفاده از نسبت شدت بین پراکندگی استوکس و آنتیاستوکس محاسبه میشود.
کنترلر
● فرستنده
– شامل لیزر و مدار کنترل آن است.
کاربرد
دتکتورهای حرارتی خطی عمدتاً در کاربردهایی مانند تونلهای جادهای و تونلهای ریلی مورد استفاده قرار میگیرند. سیستم FibroLaser همچنین برای پایش موارد زیر مناسب است:
● نوار نقالهها
● سیستمهای حملونقل معادن زیرزمینی
● پارکینگهای طبقاتی
● تأسیسات تولید صنعتی
● سالنهای تئاتر و اپرا
● سینی کابل و کانالهای کابل
● پلهبرقیها در متروها و مراکز خرید
● مناطق مستعد انفجار در پالایشگاهها (نسخه ضدانفجار)
● نیروگاهها برای پایش مناطق آلوده به مواد رادیواکتیو (انبار موقت، حوضچه پمپ)
ماخذ:NFPA-13 بخش 16 نصب لولهکشی، شیرآلات و ملحقات
16.1 الزامات پایه
16.1.1* شیرآلات و گیجهای سیستم باید قابل دسترسی برای عملیات، بازرسی، آزمایش و نگهداری باشند.
16.1.2 مواد و اجزا باید مطابق با اطلاعات سازگاری مواد که به عنوان بخشی از فهرست یا اطلاعات منتشر شده توسط سازنده در دسترس است، نصب شوند.
16.1.3 اجزای بازسازیشده.
16.1.3.1 استفاده از شیرآلات و دستگاههای بازسازیشده به عنوان تجهیزات جایگزین در سیستمهای موجود مجاز خواهد بود.
16.1.3.2 استفاده از اسپرینکلرهای بازسازیشده برای استفاده در هیچ سیستم جدید یا موجود مجاز نخواهد بود.
16.2 نصب اسپرینکلر
16.2.1 تنها اسپرینکلرهای جدید باید نصب شوند.
16.2.1.1 هنگامی که یک اسپرینکلر از یک اتصال یا خروجی جوشخورده جدا میشود، نباید دوباره نصب شود مگر اینکه طبق 16.2.1.1.1 مجاز باشد.
16.2.1.1.1 اسپرینکلرهای خشک میتوانند طبق دستورالعملهای نصب و نگهداری سازنده دوباره نصب شوند.
16.2.2* مقاومت در برابر خوردگی.
16.2.2.1 اسپرینکلرهای مقاوم در برابر خوردگی فهرستشده باید در مکانهایی که مواد شیمیایی، رطوبت یا سایر بخارات خورنده کافی برای ایجاد خوردگی در این دستگاهها وجود دارد، نصب شوند.
16.2.2.1.1* مگر اینکه الزامات 16.2.2.1.2 برآورده شود، پوششهای مقاوم در برابر خوردگی فقط باید توسط سازنده اسپرینکلر و طبق الزامات 16.2.2.1.2 اعمال شوند.
16.2.2.1.2 هرگونه آسیب به پوشش محافظ که در زمان نصب رخ دهد، باید فوراً اصلاح شود و تنها با پوششهای تولید شده توسط سازنده اسپرینکلر و به روشهای تأیید شده انجام شود بهطوری که هیچ بخشی از اسپرینکلر پس از اتمام نصب در معرض نخواهد بود.
16.2.3 رنگآمیزی.
16.2.3.1 در صورتی که اسپرینکلرها توسط غیر از سازنده اسپرینکلر رنگآمیزی شده باشند، باید با اسپرینکلرهای جدید فهرستشده با ویژگیهای مشابه، شامل ضریب K، واکنش حرارتی و توزیع آب، تعویض شوند.
16.2.3.2 در صورتی که صفحههای پوشاننده روی اسپرینکلرهای پنهان توسط غیر از سازنده اسپرینکلر رنگآمیزی شده باشند، باید صفحه پوشاننده تعویض شود.
16.2.4 پوششهای محافظتی.
16.2.4.1 اسپرینکلرهایی که مناطق اسپری و اتاقهای مخلوطکننده در نواحی کاربرد رزین را محافظت میکنند، باید در برابر باقیماندههای اسپری اضافی محافظت شوند تا در صورت وقوع آتشسوزی عمل کنند.
16.2.4.2* در جایی که طبق 16.2.4.1 محافظت شدهاند، باید از کیسههای سلوفانی با ضخامت 0.003 اینچ (0.08 میلیمتر) یا کمتر یا کیسههای کاغذی نازک استفاده شود.
16.2.4.3 اسپرینکلرهایی که رنگآمیزی یا پوشش داده شدهاند باید طبق الزامات 16.2.3 تعویض شوند.
16.2.5 اسکاشنها و صفحههای پوشاننده
16.2.5.1* صفحات، اسکاشنها یا دستگاههای دیگری که برای پوشاندن فضای حلقوی اطراف اسپرینکلر استفاده میشوند، باید فلزی باشند یا برای استفاده در اطراف اسپرینکلر فهرست شده باشند.
16.2.5.2* اسکاشنهایی که با اسپرینکلرهای فرورفته، نوع توکار یا پنهان استفاده میشوند، باید بخشی از مجموعه اسپرینکلر فهرستشده باشند.
16.2.5.3 صفحههای پوشانندهای که با اسپرینکلرهای پنهان استفاده میشوند، باید بخشی از مجموعه اسپرینکلر فهرستشده باشند.
16.2.5.4 استفاده از درزگیر یا چسب برای مهر و موم کردن نفوذ یا چسباندن اجزای اسکاشن فرورفته یا صفحه پوشاننده پنهان مجاز نخواهد بود.
16.2.6 اسپرینکلرهایی که در معرض آسیب مکانیکی هستند باید با محافظهای فهرستشده محافظت شوند.
16.2.7 موجودی اسپرینکلرهای یدکی
16.2.7.1* تأمین حداقل شش اسپرینکلر یدکی باید در محل نگهداری شود به طوری که هر اسپرینکلری که عمل کرده یا به هر نحوی آسیب دیده باشد، به سرعت جایگزین شود.
16.2.7.2 اسپرینکلرها باید با انواع و درجه حرارتی اسپرینکلرهای موجود در ملک مطابقت داشته باشند.
16.2.7.3 اسپرینکلرها باید در یک کابینت نگهداری شوند که در آن دما هیچگاه از دمای سقفی حداکثر مشخص شده در جدول 7.2.4.1 برای هر یک از اسپرینکلرها در داخل کابینت تجاوز نکند.
16.2.7.4 در صورتی که اسپرینکلرهای خشک با طولهای مختلف نصب شده باشند، اسپرینکلرهای خشک یدکی لازم نخواهد بود، به شرطی که وسیلهای برای بازگرداندن سیستم به وضعیت عملیاتی فراهم شده باشد.
16.2.7.5 موجودی اسپرینکلرهای یدکی باید شامل تمام انواع و درجهها نصب شده باشد و به شرح زیر باشد:
(1) برای تأسیسات محافظتشده با کمتر از 300 اسپرینکلر — حداقل ششاسپرینکلر
(2) برای تأسیسات محافظتشده با 300 تا 1000 اسپرینکلر — حداقل 12 اسپرینکلر
(3) برای تأسیسات محافظتشده با بیش از 1000 اسپرینکلر — حداقل 24 اسپرینکلر
16.2.7.6* یک آچار اسپرینکلر طبق مشخصات سازنده اسپرینکلر باید در کابینت برای هر نوع اسپرینکلر نصبشده فراهم شود تا برای برداشتن و نصب اسپرینکلرها در سیستم استفاده شود.
16.2.7.7 فهرستی از اسپرینکلرهای نصبشده در ملک باید در کابینت اسپرینکلر نصب شود.
16.2.7.7.1* فهرست باید شامل موارد زیر باشد:
(1) شماره شناسایی اسپرینکلر (SIN) در صورت وجود؛ یا سازنده، مدل، ضریب K، نوع دفیلتور، حساسیت حرارتی و رتبهبندی فشار
(2) شرح کلی
(3) تعداد هر نوع که باید در کابینت موجود باشد
(4) تاریخ انتشار یا اصلاح فهرست
16.3 نصب لولهکشی
16.3.1 عمومی
16.3.1.1 لولههای فولادی باید مطابق با 16.3.2، 16.3.3 یا 16.3.4 باشند.
16.3.1.2 لوله مسی باید مطابق با 16.3.5 باشد.
16.3.1.3 لوله غیر فلزی باید مطابق با 16.3.9 باشد.
16.3.1.4 لوله برنجی باید مطابق با 16.3.6 باشد.
16.3.1.5 لوله فولاد ضد زنگ باید مطابق با 16.3.7 باشد.
16.3.2 لوله فولادی — جوشخورده یا رولگروو شده*
هنگامی که لوله فولادی که در جدول 7.3.1.1 ذکر شده است استفاده میشود و با جوشکاری مطابق با 7.5.2 یا با لوله و اتصالات رولگروو شده مطابق با 7.5.3 به هم متصل میشود، حداقل ضخامت دیواره اسمی برای فشارهای تا 300 psi (21 bar) باید طبق جدول 10 برای اندازه لولههای تا 5 اینچ (125 میلیمتر)، 0.134 اینچ (3.4 میلیمتر) برای لولههای 6 اینچ (150 میلیمتر)، 0.188 اینچ (4.8 میلیمتر) برای لولههای 8 و 10 اینچ (200 و 250 میلیمتر) و 0.330 اینچ (8.4 میلیمتر) برای لولههای 12 اینچ (300 میلیمتر) باشد.
16.3.3 لوله فولادی — رزوهدار
هنگامی که لوله فولادی که در جدول 7.3.1.1 ذکر شده است با اتصالات رزوهدار مطابق با 7.5.1 یا با اتصالاتی که با لولههای دارای شیارهای بریدهشده استفاده میشود، به هم متصل میشود، حداقل ضخامت دیواره باید مطابق با لولههای جدول 30 برای اندازههای 8 اینچ (200 میلیمتر) و بزرگتر یا لولههای جدول 40 برای اندازههای کمتر از 8 اینچ (200 میلیمتر) برای فشارهای تا 300 psi (21 bar) باشد.
16.3.4 لوله فولادی ویژه فهرستشده
محدودیتهای فشار و ضخامت دیواره برای لوله فولادی که بهطور ویژه مطابق با 7.3.3 فهرست شده است، میتواند مطابق با الزامات فهرست لوله باشد.
16.3.5 لوله مسی
لوله مسی طبق مشخصات استانداردهای ذکر شده در جدول 7.3.1.1 باید دارای ضخامت دیواره نوع K، نوع L یا نوع M باشد که در سیستمهای اسپرینکلر استفاده میشود.
16.3.6 لوله برنجی
لوله برنجی طبق جدول 7.3.1.1 باید در وزن استاندارد در اندازههای تا 6 اینچ (150 میلیمتر) برای فشارهای تا 175 psig (12 bar) و در وزن بسیار مقاوم در اندازههای تا 8 اینچ (200 میلیمتر) برای فشارهای تا 300 psig (21 bar) مجاز باشد.
16.3.7 لوله فولاد ضد زنگ
لوله فولاد ضد زنگ طبق استانداردهای ذکر شده در جدول 7.3.1.1 باید مطابق با لولههای جدول 10S یا 40S باشد.
16.3.8 خمکردن لوله و لولهکشی فلزی
16.3.8.1 خمکردن لوله فولادی جدول 10، یا هر لوله فولادی با ضخامت دیواره برابر یا بیشتر از جدول 10 و لوله مسی نوع K و L، مجاز است زمانی که خمها بدون چینخوردگی، امواج، تغییر شکل یا کاهش در قطر یا انحرافات قابل توجه از دایره ایجاد شوند.
16.3.8.2 برای لوله جدول 40 و لوله مسی، حداقل شعاع خم باید شش قطر لوله برای اندازه لولههای 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر و پنج قطر لوله برای اندازه لولههای 21/2 اینچ (65 میلیمتر) و بزرگتر باشد.
16.3.8.3 برای تمام لولههای فولادی دیگر، حداقل شعاع خم باید 12 قطر لوله برای تمام اندازهها باشد.
16.3.8.4 خمکردن لوله و لولههای فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.9 لوله و لولهکشی غیر فلزی
16.3.9.1 لوله غیر فلزی فهرستشده باید مطابق با محدودیتهای فهرست آن، از جمله دستورالعملهای نصب، نصب شود.
16.3.9.2 زمانی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی که از لوله فولادی با پوشش ضد خوردگی داخلی استفاده میکنند، استفاده میشود، پوشش لوله فولادی باید برای سازگاری با مواد لوله غیر فلزی فهرستشده باشد.
16.3.9.3 هنگامی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لوله فولادی استفاده میکنند که بهطور داخلی با ضد خوردگی پوشش داده نشده است، هیچ ارزیابی اضافی لازم نخواهد بود.
16.3.9.4* هنگامی که لوله غیر فلزی در سیستمهایی که از لوله فولادی استفاده میکنند، استفاده میشود، روغنهای برش و روانکنندههای استفادهشده برای ساخت لوله فولادی باید با مواد لوله غیر فلزی مطابق با 16.1.2 سازگار باشند.
16.3.9.5 مواد ضد حریق که برای استفاده در نفوذهای لوله غیر فلزی طراحی شدهاند باید با مواد لوله غیر فلزی مطابق با 16.1.2 سازگار باشند.
16.3.9.6 لوله غیر فلزی فهرستشده برای اشغالهای خطر کم باید در اتاقهای خطر معمولی در اشغالهای خطر کم که مساحت اتاق بیش از 400 فوت مربع (37 متر مربع) نباشد، نصب شود.
16.3.9.6.1 لوله غیر فلزی که مطابق با 16.3.9.6 نصب شده است، باید مجاز به نصب بهصورت نمایان باشد، مطابق با فهرست.
16.3.9.6.2 زمانی که لوله غیر فلزی که مطابق با 16.3.9.6 نصب شده است، اسپرینکلرها را در یک گاراژ خصوصی در واحد مسکونی که مساحت آن از 1000 فوت مربع (93 متر مربع) بیشتر نباشد تأمین میکند، باید مجاز باشد که از محفظه گاراژ با حداقل همان پوشش دیوار یا سقفی که توسط کد ساختمان قابل اجرا لازم است محافظت شود.
16.3.9.7 خمکردن لوله یا لولهکشی غیر فلزی فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.10 لوله و لولهکشی فلزی فهرستشده
16.3.10.1 لوله یا لولهای که فقط برای اشغالهای خطر کم فهرست شده باشد، باید در اتاقهای خطر معمولی در اشغالهای خطر کم که مساحت اتاق بیش از 400 فوت مربع (37 متر مربع) نباشد، نصب شود.
16.3.10.1.1 لوله یا لولهای که مطابق با 16.3.10.1 نصب شده باشد، باید مجاز به نصب بهصورت نمایان باشد، مطابق با فهرست.
16.3.10.2 خمکردن لوله و لولهکشی فهرستشده باید طبق شرایط فهرست مجاز باشد.
16.3.11 خمهای برگشتی
16.3.11.1 مگر اینکه الزامات 16.3.11.3، 16.3.11.4 یا 16.3.11.5 برآورده شود، خمهای برگشتی باید در جایی استفاده شوند که اسپرینکلرهای آویزان از منبع آب خام، برکههای آسیاب یا مخازن باز تأمین میشوند.
16.3.11.2 خمهای برگشتی باید به بالای خطوط انشعاب متصل شوند تا از تجمع رسوب در نازلهای قطرهای جلوگیری شود، مطابق با شکل 16.3.11.2.
16.3.11.3 خمهای برگشتی برای سیستمهای دلوج لازم نیستند.
16.3.11.4 خمهای برگشتی برای سیستمهایی که از اسپرینکلرهای خشک آویزان استفاده میکنند، لازم نیستند.
16.3.11.5 خمهای برگشتی برای سیستمهای لوله مرطوب که در آن اسپرینکلرها با ضریب K-11.2 (160) یا بزرگتر استفاده میشوند، لازم نیستند.
16.3.12 لولهکشی به اسپرینکلرها در زیر سقفها
16.3.12.1* در نصبهای جدید که انتظار میرود اسپرینکلرها را در زیر سقف تأمین کنند، باید خروجیهای حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) فراهم شود.
16.3.12.2* در نصبهای جدید، مجاز است که خروجیهای حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) با بوشهای ششضلعی برای سازگاری با اسپرینکلرهایی که بهطور مستقیم به اتصالات خط انشعاب متصل شدهاند، فراهم شود تا امکان اصلاحات سیستم در آینده فراهم شود.
16.4 حفاظت از لولهکشی
16.4.1 حفاظت لولهکشی در برابر یخزدگی
16.4.1.1* هنگامی که هر قسمتی از سیستم در معرض یخزدگی قرار دارد و دما بهطور قابل اعتماد نمیتواند در 40°F (4°C) یا بالاتر نگه داشته شود، سیستم باید بهصورت سیستم لوله خشک یا پیشعملیاتی نصب شود.
16.4.1.1.1 الزامات 16.4.1.1 در جایی که روشهای جایگزین جلوگیری از یخزدگی مطابق با یکی از روشهای شرحدادهشده در 16.4.1.2 تا 16.4.1.4.1 فراهم شده باشد، اعمال نمیشود.
16.4.1.2 مناطق بدون گرمایش مجاز هستند که توسط سیستمهای ضدیخ یا سیستمهای دیگر که بهطور خاص برای این منظور فهرست شدهاند، محافظت شوند.
16.4.1.3 زمانی که لولههای تأمین آب پر از آب، لولههای ایستاده، لولههای ایستاده سیستم، یا لولههای اصلی تغذیه از مناطق باز، اتاقهای سرد، راهروها یا مناطق دیگر که در معرض دماهای زیر 40°F (4°C) هستند، عبور میکنند، لوله مجاز است که با پوششهای عایق، پوششهای ضد یخ یا روشهای دیگر برای حفظ دمای حداقل بین 40°F و 120°F (4°C و 49°C) در برابر یخزدگی محافظت شود.
16.4.1.4 سیستمهای ردیابی حرارت فهرستشده مجاز هستند که طبق 16.4.1.4.1 و 16.4.1.4.2 استفاده شوند.
16.4.1.4.1 زمانی که برای محافظت از خطوط انشعاب استفاده میشوند، سیستم ردیابی حرارت باید بهطور خاص برای استفاده در خطوط انشعاب فهرست شده باشد.
16.4.1.4.2 نظارت الکتریکی بر سیستم ردیابی حرارت باید تأیید قطعی فراهم کند که مدار انرژیدهی شده است.
16.4.1.5 لولهکشی پر از آب مجاز است که در مناطقی که دما کمتر از 40°F (4°C) است نصب شود، زمانی که محاسبات از دست دادن گرما توسط یک مهندس حرفهای تأیید کند که سیستم یخ نمیزند.
16.4.2 حفاظت از لولهکشی در برابر خوردگی*
16.4.2.1* زمانی که شرایط خوردگی به دلیل رطوبت یا بخارات مواد شیمیایی خورنده یا هر دو شناخته شده باشد، باید از اتصالات، لولهها و آویزهای خاصی که در برابر خوردگی مقاوم هستند استفاده شود، یا یک پوشش حفاظتی باید بر روی تمام سطوح نمایان لولهکشی سیستم اسپرینکلر اعمال شود.
16.4.2.2 زمانی که تأمین آب یا شرایط محیطی بهطور خاص دارای ویژگیهای خورنده غیرمعمول هستند، لولهکشی باید دارای نسبت مقاومت به خوردگی (CRR) معادل 1 یا بیشتر باشد و سیستم باید طبق 5.1.5 درمان شود.
16.4.2.3 زمانی که شرایط خوردگی وجود داشته باشد یا لولهکشی در معرض شرایط جوی قرار گیرد، باید از انواع لولهها، اتصالات و آویزهای مقاوم در برابر خوردگی یا پوششهای مقاوم در برابر خوردگی استفاده شود.
16.4.2.4 زمانی که لولهکشی فولادی زیرزمینی استفاده میشود، باید لولهها در برابر خوردگی محافظت شوند.
16.4.3 حفاظت از لولهکشی در مناطق خطرناک*
16.4.3.1 لولهکشی لولههای اصلی خدمات خصوصی بهصورت بالای زمین نباید از مناطق خطرناک عبور کند و باید بهگونهای قرار گیرد که از آسیبهای مکانیکی و آتشسوزی محافظت شود.
16.4.3.2 لولهکشی لولههای اصلی خدمات خصوصی بهصورت بالای زمین مجاز است که در مناطق خطرناک محافظتشده توسط سیستم اسپرینکلر خودکار قرار گیرد.
16.5 حفاظت از لولههای ایستاده در برابر آسیبهای مکانیکی
لولههای ایستاده اسپرینکلر که در معرض آسیبهای مکانیکی هستند باید توسط ستونهای فولادی، موانع بتنی یا سایر روشهای تاییدشده محافظت شوند.
16.6 فراهم کردن سیستمهای شستشو
16.6.1 تمام سیستمهای اسپرینکلر باید برای شستشو تنظیم شوند.
16.6.2 اتصالات قابلبرداشتن بهراحتی باید در انتهای تمام لولههای اصلی عرضی فراهم شود.
16.6.3 تمام لولههای اصلی عرضی باید در لولههایی با قطر حداقل 1 و 1/4 اینچ (32 میلیمتر) تمام شوند.
16.6.4 تمام لولههای انشعاب در سیستمهای شبکهای باید بهگونهای تنظیم شوند که شستشو را تسهیل کنند.
16.7 تخلیه هوا*
دریچهای که توسط 8.1.5 نیاز است باید در نزدیکی نقطه بالایی سیستم قرار گیرد تا هوا از آن قسمت از سیستم توسط یکی از روشهای زیر خارج شود: (1) شیر دستی، حداقل سایز 1/2 اینچ (15 میلیمتر) (2) دریچه خودکار تخلیه هوا (3) شیر آزمایش بازرسی از راه دور (4) سایر روشهای تاییدشده
16.8 نصب اتصالات
16.8.1 اتصالات فلزی. (رزرو شده)
16.8.2 اتصالات غیرفلزی
16.8.2.1* زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی پوششدار داخلی استفاده میکنند، لوله فولادی باید برای سازگاری با اتصالات غیرفلزی فهرست شده باشد.
16.8.2.2* زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی که بهطور داخلی با بازدارندههای خوردگی پوشش داده نشدهاند استفاده میشود، ارزیابیهای اضافی موردنیاز نیست.
16.8.2.3 زمانی که از اتصالات غیرفلزی در سیستمهایی استفاده میشود که از لولههای فولادی استفاده میکنند، روغنهای برش و روانکنندههایی که برای ساخت لولههای فولادی استفاده میشود باید با مواد اتصالات غیرفلزی سازگار باشند.
16.8.2.3 لوله فولادی باید با اتصالات غیرفلزی سازگار باشد طبق 16.1.2.
16.8.2.4 مواد ضد آتش برای استفاده در نفوذات اتصالات غیرفلزی باید از نظر سازگاری با مواد اتصالات غیرفلزی طبق 16.1.2 مورد بررسی قرار گیرند.
16.8.3 محدودیتهای فشار اتصالات*
16.8.3.1 اتصالات ریختهگری آهن چدنی با الگوی وزن استاندارد با اندازه 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر مجاز است در صورتی که فشار از 300 psi (21 bar) بیشتر نشود.
16.8.3.2 اتصالات آهن malleable با الگوی وزن استاندارد با اندازه 6 اینچ (150 میلیمتر) و کوچکتر مجاز است در صورتی که فشار از 300 psi (21 bar) بیشتر نشود.
16.8.3.3 اتصالاتی که با الزامات 16.8.3.1 و 16.8.3.2 مطابقت ندارند باید از نوع اضافی سنگین باشند در صورتی که فشار از 175 psi (12 bar) بیشتر باشد.
16.8.3.4 اتصالات رزوهای برنجی ریختهگری طبق استاندارد ASME B16.15، اتصالات رزوهای آلیاژ مسی ریختهگری، کلاسهای 125 و 250، مجاز است در صورتی که فشار از 200 psi (14 bar) برای اتصالات کلاس 125 و 400 psi (28 bar) برای اتصالات کلاس 250 بیشتر نشود.
16.8.3.5 اتصالات فهرست شده مجاز است برای فشارهای سیستم تا محدودیتهای مشخصشده در فهرستهای آنها.
16.8.4 کوپلینگها و اتحادیهها*
16.8.4.1 اتحادیههای پیچدار نباید برای لولههای بزرگتر از 2 اینچ (50 میلیمتر) استفاده شوند.
16.8.4.2 کوپلینگها و اتحادیههای غیر از نوع پیچدار باید از انواع فهرستشده بهطور خاص برای استفاده در سیستمهای اسپرینکلر باشند.
16.8.5 کاهشدهندهها و واشرها
16.8.5.1 مگر اینکه الزامات 16.8.5.2 یا 16.8.5.3 برآورده شود، باید از اتصالات کاهشدهنده یکتکه استفاده شود هرگاه تغییری در اندازه لوله صورت گیرد.
16.8.5.2 واشرهای ششضلعی یا واشرهای صورتدار مجاز هستند در کاهش اندازه سوراخهای اتصالات زمانی که اتصالات استاندارد از اندازه مورد نیاز موجود نباشند.
16.8.5.3 واشرهای ششضلعی که در 16.3.12.2 مجاز هستند، میتوانند استفاده شوند.
16.8.5.4 الزامات 16.8.5.1 و 16.8.5.2 برای اتصالات CPVC اعمال نمیشود.
16.8.6 اتصالات توسعه
16.8.6.1 اتصالات توسعه مجاز است برای استفاده با اسپرینکلرهای K-8.0 یا کوچکتر.
16.8.6.2 اتصالات توسعه مجاز است برای استفاده با اسپرینکلرها فقط در محلهای خطر کم و خطر عادی.
16.8.6.3 قطر داخلی اتصالات توسعه باید همان قطر ورودی نامی اسپرینکلر متصلشده باشد.
16.8.6.4 یک اتصال توسعه تنها با طول حداکثر 2 اینچ (50 میلیمتر) مجاز است که با اسپرینکلر نصب شود.
16.8.6.4.1 اتصالات توسعهای که طول بیشتری از 2 اینچ (50 میلیمتر) دارند نباید نصب شوند مگر اینکه بهطور خاص فهرستشده باشند.
16.8.6.5 اتصالات توسعه باید در محاسبات هیدرولیکی گنجانده شوند.
16.8.6.5.1 اتصالات توسعه با اندازه 2 اینچ (50 میلیمتر) و کوچکتر نیازی به گنجاندن در محاسبات هیدرولیکی ندارند.
16.8.7 لوله و اتصالات رزوهای.
16.9 شیرها.
16.9.1 کلیات.
16.9.1.1 شیرهای تخلیه و شیرهای آزمایش. شیرهای تخلیه و آزمایش باید تأیید شده باشند.
16.9.1.2 الزامات فشار شیرها. زمانی که فشار آب از 175 psi (12 bar) بیشتر باشد، باید از شیرهایی استفاده شود که مطابق با رتبهبندی فشار آنها باشند.
16.9.2 شیرهای نوع وافر. شیرهای نوع وافر با اجزایی که از بدنه شیر بیرون زدهاند باید بهگونهای نصب شوند که مانعی برای عملکرد دیگر اجزای سیستم ایجاد نکنند.
16.9.3 شیرهای کنترلی.*
16.9.3.1 کلیات.*
16.9.3.1.1 هر سیستم اسپرینکلر باید با یک شیر نشاندهنده فهرستشده در موقعیتی قابل دسترسی تجهیز شود که بهگونهای قرار گیرد که همه منابع آب خودکار تأمین آب را کنترل کند.
16.9.3.1.2 حداقل یک شیر نشاندهنده فهرستشده باید در هر منبع تأمین آب نصب شود.
16.9.3.1.3 الزامات 16.9.3.1.2 برای اتصال به آتشنشانی اعمال نمیشود و نباید هیچ شیر قطعکنندهای در اتصال آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.9.3.2 شیرهای نشاندهنده فهرستشده. مگر اینکه الزامات 16.9.3.2.1، 16.9.3.2.2، یا 16.9.3.2.3 رعایت شده باشد، همه شیرهایی که اتصالات به منابع آب و لولههای تأمین آب به اسپرینکلرها را کنترل میکنند باید شیرهای نشاندهنده فهرستشده باشند.
16.9.3.2.1 یک شیر دروازه زیرزمینی فهرستشده که با یک ستون نشاندهنده فهرستشده مجهز باشد مجاز است.
16.9.3.2.2 یک مجموعه شیر کنترل آب فهرستشده با نشانگر موقعیت قابل اعتماد که به یک ایستگاه نظارتی از راه دور متصل باشد مجاز است.
16.9.3.2.3 یک شیر غیرنشاندهنده، مانند یک شیر دروازه زیرزمینی با جعبه جادهای تأیید شده که با آچار T کامل باشد، و در صورت پذیرش توسط مقامات مسئول، مجاز است.
16.9.3.3 نظارت.*
16.9.3.3.1 شیرهای اتصالات به منابع آب، شیرهای کنترل بخشها و انزوا، و سایر شیرها در لولههای تأمین آب به اسپرینکلرها و دیگر سیستمهای اطفای حریق مبتنی بر آب ثابت باید از طریق یکی از روشهای زیر تحت نظارت قرار گیرند:
(1) سرویس سیگنالدهی ایستگاه مرکزی، اختصاصی، یا ایستگاه از راه دور
(2) سرویس سیگنالدهی محلی که باعث به صدا درآمدن یک سیگنال صوتی در یک نقطه همیشه حاضر میشود
(3) شیرهایی که در موقعیت صحیح قفل شدهاند
(4) شیرهایی که در داخل محفظههای حصارکشیشده تحت کنترل مالک قرار دارند، در وضعیت باز مهر و موم شده و هر هفته بهعنوان بخشی از یک روش تأیید شده بازبینی میشوند
16.9.3.3.2 شیرهای کنترل طبقات در ساختمانهای بلند باید با 16.9.3.3.1(1) یا 16.9.3.3.1(2) مطابقت داشته باشند.
16.9.3.3.3 الزامات 16.9.3.3.1 برای شیرهای دروازه زیرزمینی با جعبههای جادهای اعمال نمیشود.
16.9.3.3.4 زمانی که شیرهای کنترل بالای سر نصب شوند، باید بهگونهای قرار گیرند که ویژگی نشاندهنده از طبقه زیرین قابل مشاهده باشد.
16.9.3.3.5 یک مجموعه دستگاه پیشگیری از برگشت فهرستشده میتواند بهعنوان شیر کنترل در نظر گرفته شود، به شرطی که هر دو شیر کنترل برای استفاده در سیستم آتشنشانی فهرستشده باشند و نیازی به نصب شیر کنترل اضافی نباشد.
16.9.3.4* دسترسی به شیرهای کنترل. تمام شیرهای کنترل باید در مکانهایی نصب شوند که قابل دسترس و بدون انسداد باشند.
16.9.3.5 شناسایی شیرهای کنترل. علائم شناسایی باید در هر شیر نصب شوند تا عملکرد و کنترل آن را نشان دهند.
16.9.4 شیرهای خودکار.
16.9.4.1 یک شیر نشاندهنده فهرستشده با کنترلهای خودکار مجاز است.
16.9.4.2 یک مجموعه شیر کنترل آب خودکار فهرستشده با نشانگر موقعیت قابل اعتماد که به یک ایستگاه نظارتی از راه دور متصل باشد مجاز است.
16.9.4.3 یک شیر کنترل آب خودکار باید بتواند بهطور دستی و همچنین بهطور خودکار عمل کند.
16.9.5* شیرهای یکطرفه.
16.9.5.1 زمانی که بیش از یک منبع تأمین آب وجود داشته باشد، باید یک شیر یکطرفه در هر اتصال نصب شود.
16.9.5.2 یک دستگاه پیشگیری از برگشت فهرستشده بهعنوان شیر یکطرفه در نظر گرفته میشود، و نیازی به نصب شیر یکطرفه اضافی نیست.
16.9.5.3 زمانی که مخازن ضربهای با پمپهای آتشنشانی خودکار استفاده میشوند، نیازی به نصب شیر یکطرفه در اتصال مخزن ضربهای نیست.
16.9.5.4 شیرهای یکطرفه باید در موقعیت عمودی (جریان به بالا) یا افقی مطابق با فهرستشان نصب شوند.
16.9.5.5* زمانی که یک سیستم لولهکشی آتشنشانی مرطوب تک با اتصال آتشنشانی مجهز است، شیر هشدار بهعنوان شیر یکطرفه در نظر گرفته میشود و نیازی به شیر یکطرفه اضافی نیست.
16.9.6* شیرهای کنترل با شیرهای یکطرفه.
16.9.6.1 در اتصالی که بهعنوان یک منبع تأمین آب عمل میکند، باید شیرهای نشاندهنده فهرستشده یا شیرهای نشاندهنده پست در هر دو طرف تمام شیرهای یکطرفه مورد نیاز در 16.9.5 نصب شوند.
16.9.6.2 شیر کنترل خدمات شهری (شیر کنترل غیرنشاندهنده) مجاز است که بهعنوان شیر کنترل در سمت تأمین آب عمل کند.
16.9.6.3 الزامات 16.9.6.1 برای شیر یکطرفه موجود در لولههای اتصال آتشنشانی اعمال نمیشود و نباید هیچ شیر کنترلی در لولههای اتصال آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.9.6.4 الزامات 16.9.6.1 زمانی که اتصال شهری بهعنوان تنها منبع خودکار تأمین آب به یک سیستم لولهکشی آتشنشانی مرطوب عمل میکند اعمال نمیشود؛ نیازی به شیر کنترل در سمت سیستم از شیر یکطرفه یا شیر هشدار یکطرفه نیست.
16.9.6.5* شیرهای کنترل برای مخازن گرانشی. مخازن گرانشی باید دارای شیرهای نشاندهنده فهرستشده در هر دو طرف شیر یکطرفه نصب شوند.
16.9.7* پمپها. زمانی که پمپ در یک خانه پمپ قابل اشتعال یا در معرض خطر آتشسوزی یا سقوط دیوارها قرار دارد، یا زمانی که یک مخزن به یک خط خدمات آتشنشانی خصوصی که از منبع دیگری تأمین میشود تخلیه میکند، یا شیر یکطرفه در اتصال باید در یک گودال قرار گیرد یا شیر کنترل باید از نوع نشاندهنده پست باشد و در فاصله ایمن خارج از ساختمانها نصب شود.
16.9.8 شیرهای کاهش فشار.
16.9.8.1 در قسمتهایی از سیستمها که تمام اجزاء آنها برای فشار بیش از 175 psi (12 bar) فهرست نشدهاند و امکان وجود فشار آب معمولی (غیر از شرایط آتش) بیش از 175 psi (12 bar) وجود دارد، باید یک شیر کاهش فشار فهرستشده نصب شود و فشار خروجی آن نباید از 165 psi (11 bar) بیشتر باشد.
16.9.8.2 گیجهای فشار باید در هر دو طرف شیر کاهش فشار، یعنی در طرف ورودی و خروجی نصب شوند.
16.9.8.3* یک شیر تخلیه فهرستشده با اندازه حداقل 1∕2 اینچ (15 mm) باید در طرف خروجی شیر کاهش فشار قرار داده شود، بهطوری که در فشاری که از فشار مجاز اجزاء سیستم بیشتر نباشد عمل کند.
16.9.8.4 یک شیر نشاندهنده فهرستشده باید در طرف ورودی هر شیر کاهش فشار نصب شود، مگر اینکه شیر کاهش فشار الزامات فهرست برای استفاده بهعنوان یک شیر نشاندهنده را برآورده کند.
16.9.8.5 باید امکاناتی برای انجام آزمایش جریان در پاییندست تمام شیرهای کاهش فشار برای تقاضای سیستم آتشنشانی فراهم شود.
16.9.9* شیرهای نشاندهنده پست.
16.9.9.1 زمانی که از شیرهای نشاندهنده پست استفاده میشود، باید بهگونهای تنظیم شوند که بالای پست بین 32 اینچ (800 میلیمتر) تا 40 اینچ (1000 میلیمتر) بالاتر از سطح نهایی زمین قرار گیرد.
16.9.9.2 شیرهای نشاندهنده پست باید در صورت لزوم در برابر آسیبهای مکانیکی بهطور صحیح محافظت شوند.
16.9.9.3 الزامات 16.9.9.1 برای شیرهای نشاندهنده پست دیواری اعمال نمیشود.
16.9.10 شیرها در گودالها.
16.9.10.1 زمانی که نصب شیر نشاندهنده پست امکانپذیر نباشد، با اجازه مقام صلاحیتدار، شیرها میتوانند در گودالها نصب شوند.
16.9.10.2* ساخت گودال شیر.
16.9.10.2.1 زمانی که از گودالهای شیر استفاده میشود، باید از اندازه کافی برای دسترسی به آنها برای بازرسی، عملیات، آزمایش، نگهداری و حذف تجهیزات نصبشده برخوردار باشند.
16.9.10.2.2 گودالهای شیر باید بهگونهای ساخته و ترتیب داده شوند که تجهیزات نصبشده از حرکت خاک، یخزدگی و تجمع آب محافظت شوند.
16.9.10.2.3 مواد مناسب برای ساخت گودالهای شیر میتواند بتن ریختهشده یا پیشساخته (با یا بدون تقویت) یا آجر باشد (که بسته به شرایط خاک و اندازه گودال انتخاب میشود).
16.9.10.2.4 مواد دیگر تأیید شده مجاز است که برای ساخت گودال شیر استفاده شوند.
16.9.10.2.5 در صورتی که سطح آب زیرزمینی پایین باشد و خاک متخلخل باشد، استفاده از سنگ خرد شده یا شن برای کف گودال مجاز است.
16.9.10.2.6 گودالهای شیر که در نزدیکی یا در پایه برجک مخزن بلند قرار دارند باید مطابق با NFPA 22 طراحی شوند.
16.9.10.3 علامتگذاری گودال شیر. محل شیر باید بهطور واضح علامتگذاری شود و درپوش گودال باید از هر گونه مانع آزاد باشد.
16.9.11 مجموعههای شیر کنترل طبقات.
16.9.11.1 ساختمانهای چندطبقه با ارتفاع بیشتر از دو طبقه باید به شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان برای ایزوله کردن، کنترل و اعلام جریان آب برای هر طبقه بهطور جداگانه مجهز شوند.
16.9.11.2 شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان که در 16.9.11.1 مورد نیاز است، در جایی که آبپاشها در طبقه بالای یک ساختمان چندطبقه از لولهکشی طبقه پایین تأمین میشوند، مورد نیاز نیست.
16.9.11.3 شیر کنترل طبقه، شیر یکطرفه، شیر تخلیه اصلی و سوئیچ جریان که در 16.9.11.1 مورد نیاز است، در جایی که مساحت کل تمام طبقات با هم از محدودیتهای مساحت محافظت سیستم 4.5.1 تجاوز نکند، مورد نیاز نیست.
16.9.11.4 الزامات 16.9.11 به سیستمهای خشک در پارکینگها اعمال نمیشود.
16.9.11.5 در جایی که شیرهای کنترل طبقه/زون فردی فراهم نمیشوند، باید یک اتصال فلنجی یا کوپلینگ مکانیکی در ریزر در هر طبقه برای اتصال به لولهکشی که مناطق طبقهای با مساحت بیش از 5000 فوت مربع (465 متر مربع) را تأمین میکند، استفاده شود.
16.9.12 شناسایی شیرها.
16.9.12.1 تمام شیرهای کنترل، تخلیه، تهویه و اتصالات آزمایش باید با علائم شناسایی فلزی یا پلاستیکی مقاوم در برابر شرایط جوی که بهطور دائم علامتگذاری شدهاند، فراهم شوند.
16.9.12.2 علامت شناسایی باید با سیم مقاوم در برابر خوردگی، زنجیر یا سایر روشهای تأیید شده محکم شود.
16.9.12.3 علامت شیر کنترل باید قسمت ساختمان را که تأمین میکند، شناسایی نماید.
16.9.12.3.1 سیستمهایی که بیش از یک شیر کنترل دارند که باید برای کار بر روی یک سیستم یا فضا بسته شوند، باید علائمی داشته باشند که وجود و محل سایر شیرها را نشان دهند.
16.10 تخلیه.
16.10.1 عمومی. تمام لولههای آبپاش و اتصالات باید بهگونهای نصب شوند که سیستم قابل تخلیه باشد.
16.10.2 سیستمهای لولهکشی مرطوب.
16.10.2.1 در سیستمهای لولهکشی مرطوب، لولههای آبپاش باید بهطور افقی نصب شوند.
16.10.2.2 لولههای محصور باید مطابق با 16.10.5 تخلیه شوند.
16.10.3 سیستمهای لولهکشی خشک و پیشعملیاتی. لولهکشی باید بهگونهای شیبدار باشد که تخلیه شود همانطور که در 16.10.3.1 تا 16.10.3.3 بیان شده است.
16.10.3.1 سیستمهای لولهکشی خشک در مناطق غیر یخچالی. در سیستمهای لولهکشی خشک، شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/4 اینچ در هر 10 فوت (2 میلیمتر/متر) در مناطق غیر یخچالی شیبدار شوند.
16.10.3.2 سیستمهای پیشعملیاتی. در سیستمهای پیشعملیاتی، شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/4 اینچ در هر 10 فوت (2 میلیمتر/متر) شیبدار شوند.
16.10.3.3 سیستمهای لولهکشی خشک و پیشعملیاتی در مناطق یخچالی. شاخهها باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) و لولههای اصلی باید حداقل با شیب 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) در مناطق یخچالی شیبدار شوند.
16.10.4 اتصالات تخلیه سیستم، تخلیه اصلی یا تخلیه بخش.
16.10.4.1 تدابیر مناسبی باید برای تخلیه صحیح تمام بخشهای سیستم فراهم شود.
16.10.4.2 اتصالات تخلیه برای ریزرهای تأمین سیستم و لولههای اصلی باید مطابق با جدول 16.10.4.2 سایز شوند.
16.10.4.3 در جایی که یک شیر کنترل بخش یا طبقه داخلی فراهم است، باید یک اتصال تخلیه با حداقل اندازه مطابق با جدول 16.10.4.2 برای تخلیه آن بخش از سیستم که توسط شیر کنترل بخش کنترل میشود، فراهم شود.
16.10.4.4 تخلیهها باید به بیرون یا به یک اتصال تخلیه که قادر به مدیریت جریان تخلیه باشد، تخلیه شوند.
16.10.4.5 برای آن دسته از تخلیهها که برای شیرهای کاهش فشار استفاده میشوند، تخلیه، اتصال تخلیه و تمام لولههای تخلیه پاییندست باید بهگونهای سایز شوند که حداقل جریان مورد نیاز سیستم تأمینشده توسط شیر کاهش فشار را فراهم کنند.
16.10.4.6 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی.
16.10.4.6.1 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی باید در مکانهایی فراهم شوند که امکان آزمایش جریان آب و اتصالات تأمین سیستم وجود داشته باشد.
16.10.4.6.2 اتصالات آزمایش تخلیه اصلی باید بهگونهای نصب شوند که شیر بهطور کامل باز شود تا زمان کافی برای آزمایش صحیح بدون ایجاد آسیب آبی فراهم گردد.
16.10.4.6.3 اتصالات تخلیه اصلی باید مطابق با 16.10.4.2 سایز شوند.
16.10.4.7 اتصالات آزمایش که توسط 16.10.4.6 الزامی است، میتوانند بهعنوان اتصالات تخلیه اصلی استفاده شوند.
16.10.4.8 در جایی که اتصالات تخلیه برای شیرهای کنترل طبقه به یک لوله تخلیه مشترک متصل میشوند، لوله تخلیه باید یک سایز بزرگتر از هر اتصال تخلیه باشد که به آن متصل میشود.
16.10.4.9 در جایی که در معرض یخزدگی قرار دارند، حداقل 4 فوت (1.2 متر) لوله تخلیه باز باید در یک ناحیه گرم بین شیر تخلیه و دیوار خارجی قرار گیرد زمانی که لوله تخلیه از دیوار به بیرون منتقل میشود.
16.10.5 تخلیههای کمکی.
16.10.5.1 تخلیههای کمکی باید در مکانهایی فراهم شوند که تغییر در جهت لولهکشی مانع از تخلیه لولههای سیستم از طریق شیر تخلیه اصلی میشود.
16.10.5.2 تخلیههای کمکی برای سیستمهای لولهکشی مرطوب و سیستمهای پیشعملیاتی در مناطقی که در معرض یخزدگی نیستند.
16.10.5.2.1 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولهها 50 گالن (200 لیتر) یا بیشتر باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر با سایز حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) تشکیل شود که به یک مکان قابل دسترسی لولهکشی شده باشد.
16.10.5.2.2 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولهها بیشتر از 5 گالن (20 لیتر) و کمتر از 50 گالن (200 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر 3/4 اینچ (20 میلیمتر) یا بزرگتر و یک پلاگ یا یک نیپل و درپوش تشکیل شود.
16.10.5.2.3 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده لولهها در سیستمهای مرطوب کمتر از 5 گالن (20 لیتر) باشد، یکی از تنظیمات زیر باید فراهم شود:
16.10.5.2.4 اتصالات تخلیه کمکی در سیستمهای لولهکشی مرطوب و سیستمهای پیشعملیاتی که محیطهای غیر یخزنی را محافظت میکنند، الزامی نیست.
16.10.5.3 تخلیههای کمکی برای سیستمهای لولهکشی خشک و سیستمهای پیشعملیاتی.
16.10.5.3.1 تخلیههای کمکی واقع در مناطقی که در معرض یخزدگی هستند باید قابل دسترسی باشند.
16.10.5.3.2 تخلیههای کمکی واقع در مناطقی که دما در آنها به صورت یخزده نگهداری میشود باید قابل دسترسی باشند و باید از یک شیر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) و یک پلاگ یا نیپل و درپوش تشکیل شوند.
16.10.5.3.3 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده لولهها کمتر از 5 گالن (20 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از یک شیر حداقل 1/2 اینچ (15 میلیمتر) و یک پلاگ یا نیپل و درپوش تشکیل شود.
16.10.5.3.4 تخلیههای کمکی برای لولههای فرود که آبپاشهای خشک آویز را تأمین میکنند و طبق 8.2.2، 8.3.2.5 و 8.7.3.4 نصب شدهاند، الزامی نیست.
16.10.5.3.5 در صورتی که ظرفیت بخشهای محصور شده جداشده لولههای سیستم بیش از 5 گالن (20 لیتر) باشد، تخلیه کمکی باید از دو شیر 1 اینچ (25 میلیمتر) و یک نیپل کندانس 2 اینچ × 12 اینچ (50 میلیمتر × 300 میلیمتر) یا معادل آن، که بهطور قابل دسترسی در مکانهایی که مطابق با شکل 16.10.5.3.5 است، نصب شده باشد یا یک دستگاه لیستشده برای این خدمت.
16.10.5.3.6 اتصالات تخلیه کمکی باید برای چندین لولهکشی شاخهای مجاور محصور شده فراهم شود و باید تنها 1 اینچ (25 میلیمتر) باشد. خطوط تخلیه کمکی باید حداقل 1/2 اینچ در هر 10 فوت (4 میلیمتر/متر) شیبدار شوند.
16.10.5.3.7 سیستمهایی که دارای تخلیههای پاییندست هستند باید یک علامت در شیر لولهکشی خشک یا پیشعملیاتی داشته باشند که تعداد تخلیههای پاییندست و محل هر تخلیه فردی را نشان دهد.
16.10.6 تخلیه شیرهای تخلیه.
16.10.6.1 ارتباط مستقیم بین شیرهای تخلیه سیستم آبپاش و فاضلابها نباید برقرار شود.
16.10.6.2 تخلیه شیر باید با مقررات بهداشتی یا آب و فاضلاب تطابق داشته باشد.
16.10.6.3 در جایی که لولههای تخلیه زیر زمین دفن میشوند، باید از لولههای مقاوم در برابر خوردگی تایید شده استفاده شود.
16.10.6.4 لولههای تخلیه نباید در فضاهای بسته زیر ساختمان به پایان برسند.
16.10.6.5 در جایی که لولههای تخلیه در معرض جو قرار دارند، باید به لولهها زانویی با خم رو به پایین متصل شود.
16.10.6.6 لولههای تخلیه باید بهگونهای قرار گیرند که هیچ بخش پر از آب سیستم آبپاش در معرض شرایط انجماد قرار نگیرد.
16.11 پیوستهای سیستم.
16.11.1 پیوستها — کلی.
16.11.1.1 واحد هشدار باید شامل یک هشدار مکانیکی فهرستشده، بوق یا آژیر یا یک گنگ الکتریکی فهرستشده، زنگ، بلندگو، بوق یا آژیر باشد.
16.11.1.2 زنگهای آبموتور-عملکرد یا الکتریکی که در فضای باز نصب میشوند باید در برابر شرایط جوی مقاوم و محافظت شده باشند.
16.11.1.3 تمام لولهها به دستگاههای آبموتور-عملکرد باید از فولاد گالوانیزه، برنج، مس یا دیگر مواد فلزی مقاوم در برابر خوردگی تایید شده با اندازه لوله حداقل ۳/۴ اینچ (۲۰ میلیمتر) باشند.
16.11.1.4 لولههای بین سیستم آبپاش و دستگاههای شروع هشدار فشار-فعال باید از فولاد گالوانیزه، برنج، مس یا دیگر مواد فلزی مقاوم در برابر خوردگی تایید شده با اندازه لوله حداقل ۳/۸ اینچ (۱۰ میلیمتر) باشند.
16.11.2 هشدارهای آبپاش/هشدارهای جریان آب.
16.11.2.1 هشدار جریان آب محلی. یک هشدار جریان آب محلی باید در هر سیستم آبپاشی که بیش از ۲۰ آبپاش دارد نصب شود.
16.11.3 دستگاههای تشخیص جریان آب.
16.11.3.1 سیستمهای لوله مرطوب. دستگاه هشدار برای سیستم لوله مرطوب باید شامل یک شیر هشدار فهرستشده یا دستگاه تشخیص جریان آب هشدار فهرستشده دیگر همراه با اتصالات لازم برای فعال کردن هشدار باشد.
16.11.3.2 سیستمهای لوله خشک.
16.11.3.2.1 دستگاه هشدار برای سیستم لوله خشک باید شامل اتصالات هشدار فهرستشده به شیر لوله خشک باشد.
16.11.3.2.2 در صورتی که شیر لوله خشک در طرف سیستم یک شیر هشدار قرار داشته باشد، اتصال دستگاه فعالسازی هشدارهای شیر لوله خشک به هشدارهای سیستم لوله مرطوب مجاز است.
16.11.3.3 سیستمهای پیشعملیاتی و سیلابی. دستگاه هشدار برای سیستمهای سیلابی و پیشعملیاتی باید شامل هشدارهایی باشد که بهطور مستقل توسط سیستم تشخیص و جریان آب فعال میشوند.
16.11.3.3.1 سیستمهای سیلابی و پیشعملیاتی که توسط آبپاشهای آزمایشی فعال میشوند نیازی به هشدار سیستم تشخیص مستقل ندارند.
16.11.3.4 دستگاههای تشخیص جریان آب نوع پدل. نشانگرهای هشدار جریان آب نوع پدل باید تنها در سیستمهای مرطوب نصب شوند.
16.11.4 دستگاههای تأخیر.
در هر شیر هشدار استفادهشده تحت شرایط فشار آب متغیر، یک دستگاه تأخیر باید نصب شود.
16.11.5 اتصالات آزمایش دور زدن هشدار.
16.11.5.1 شیرهای هشدار، لوله خشک، پیشعملیاتی و سیلابی باید به یک اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای سوئیچ هشدار الکتریکی، زنگ آبموتور یا هر دو مجهز باشند.
16.11.5.2 اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای شیرهای هشدار، لوله خشک، پیشعملیاتی و سیلابی باید در طرف تأمین آب سیستم قرار گیرد و با یک شیر کنترل و تخلیه برای لولههای هشدار تأمین شود.
16.11.5.3 اتصال آزمایش دور زدن هشدار برای شیرهای هشدار در بالا باید مجاز باشد که در طرف سیستم شیر هشدار قرار گیرد.
16.11.5.4 یک شیر چک باید بین محفظه میانه شیر لوله خشک و دستگاه هشدار جریان آب نصب شود تا از ورود جریان از اتصال آزمایش دور زدن هشدار به محفظه میانه شیر لوله خشک در هنگام آزمایش هشدار از طریق اتصال آزمایش دور زدن جلوگیری شود.
16.11.6 شیرهای کنترل نشاندهنده.
16.11.6.1 در صورتی که یک شیر کنترل در اتصال به دستگاههای تماس فشار یا دستگاههای هشدار آبموتور نصب شود، باید از نوع نشاندهنده باشد.
16.11.6.2 چنین شیرهایی باید در موقعیت باز مهر و قفل یا تحت نظارت الکتریکی قرار گیرند.
16.11.7 پیوستها — الکتریکی.
16.11.7.1 پیوستهای هشدار الکتریکی که بخشی از یک سیستم هشدار ایستگاه مرکزی، محلی، محافظتکننده، اختصاصی یا ایستگاه دورافتاده هستند باید مطابق با NFPA 72 نصب شوند.
16.11.7.2 سیستمهای هشدار جریان آبپاش که بخشی از یک سیستم هشدار حفاظتی الزامی نیستند، نیازی به نظارت ندارند و باید مطابق باNFPA 70، ماده 760 نصب شوند.
16.11.7.3 دستگاههای هشدار الکتریکی خارجی باید برای استفاده در فضای باز فهرستشده باشند.
16.11.8 پیوستها — عملگر مکانیکی.
16.11.8.1 برای تمامی انواع سیستمهای آبپاش که از هشدارهای موتورآبی استفاده میکنند، یک فیلتر فهرستشده با اندازه 3∕4 اینچ (20 میلیمتر) بایددر خروجی هشدار دستگاه تشخیص جریان آب نصب شود.
16.11.8.2 در صورتی که از یک محفظه تأخیر در ارتباط با شیر هشدار استفاده شود، فیلتر باید در خروجی محفظه تأخیر قرار گیرد، مگر اینکه محفظه تأخیر با یک فیلتر یکپارچه تأسیسشده و تأییدشده در خروجی خود تجهیز شده باشد.
16.11.9 تخلیه دستگاههای هشدار.
تخلیههای دستگاههای هشدار باید بهگونهای ترتیب داده شوند که در هنگام باز بودن کامل تخلیههای سیستم آبپاش و تحت فشار سیستم، از سرریز شدن در دستگاه هشدار، در اتصالات خانگی یا در دیگر نقاط جلوگیری شود. (ببینید 16.10.6.)
16.11.10 پیوستها — ساختمانهای بلند.
زمانی که نیاز باشد که یک آتش به دلیل ارتفاع ساختمان بهطور داخلی مهار شود، دستگاههای هشدار اضافی زیر باید فراهم شوند:
16.12 اتصالات آتشنشانی.
16.12.1 مگر اینکه الزامات 16.12.2 رعایت شوند، یک اتصال آتشنشانی باید مطابق با شکل 16.12.1 به شرح بخش 16.12 فراهم شود.
16.12.2 سیستمهای زیر نیازی به اتصال آتشنشانی ندارند:
16.12.3 انواع اتصالات ایستگاه آتشنشانی
16.12.3.1* مگر اینکه شرایط 16.12.3.1.1، 16.12.3.1.2 یا 16.12.3.1.3 رعایت شود، اتصال(های) ایستگاه آتشنشانی باید شامل دو اتصال 2.5 اینچ (65 میلیمتر) با استفاده از اتصالات چرخشی با رشته داخلی NH با “رشته استاندارد 2.5–7.5 NH” طبق مشخصات NFPA 1963 باشد.
16.12.3.1.1 در صورتی که اتصالات ایستگاه آتشنشانی محلی با NFPA 1963 مطابقت نداشته باشد، مقامات صلاحیتدار مجاز به تعیین نوع اتصال مورد استفاده خواهند بود.
16.12.3.1.2 استفاده از کوپلینگهای بدون رشته در جایی که توسط مقامات صلاحیتدار مورد نیاز باشد و در جایی که برای چنین استفادهای لیست شده باشد، مجاز است.
16.12.3.1.3 اتصال ایستگاه آتشنشانی با یک خروجی تک، در صورتی که به یک ریزر 3 اینچ (80 میلیمتر) یا کوچکتر متصل باشد، قابل قبول خواهد بود.
16.12.3.2 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید به پلاگینها یا کلاهکهای تأیید شده مجهز شوند که بهطور صحیح ایمن شده و به راحتی برای آتشنشانیها قابل برداشتن باشد.
16.12.3.3 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید از نوع تأیید شده باشند.
16.12.4* اندازه. اندازه لوله برای اتصال ایستگاه آتشنشانی باید مطابق یکی از موارد زیر باشد:
(1) اندازه لوله باید حداقل 4 اینچ (100 میلیمتر) برای اتصالات دستگاههای آتشنشانی باشد.
(2) اندازه لوله باید حداقل 6 اینچ (150 میلیمتر) برای اتصالات کشتیهای آتشنشانی باشد.
(3) برای سیستمهای محاسبهشده هیدرولیکی، اندازه لوله میتواند کمتر از 4 اینچ (100 میلیمتر) باشد، اما نباید کمتر از بزرگترین ریزری باشد که توسط آن اتصال تأمین میشود.
چکهکردن خودکار
Header
در اتاق شیر
Check
شیر ایستگاه آتشنشانی
1 اینچ تا 3 اینچ (25 میلیمتر تا 80 میلیمتر)
مواد ضد آب
شکل 16.12.1 اتصال ایستگاه آتشنشانی
16.12.5* ترتیب. اتصال ایستگاه آتشنشانی باید مطابق با شکل 16.12.1 ترتیب داده شود.
16.12.5.1* اتصال ایستگاه آتشنشانی باید در طرف سیستم از شیر کنترل آب نصب شود.
16.12.5.1.1 اتصال ایستگاه آتشنشانی نباید به لولهکشی خط فرعی متصل شود.
16.12.5.1.2 اتصال ایستگاه آتشنشانی باید حداقل 18 اینچ (450 میلیمتر) و حداکثر 4 فوت (1.2 متر) بالاتر از سطح زمین یا سطح دسترسی قرار گیرد.
16.12.5.2 برای سیستمهای تک، اتصال ایستگاه آتشنشانی باید به شرح زیر نصب شود:
(1) سیستم مرطوب — در طرف سیستم از شیر کنترل، شیر چک و شیر آلارمسیستم (نگاه کنید به شکل A.16.9.3)
(2) سیستم خشک — بین شیر کنترل سیستم و شیر لوله خشک
(3) سیستم پیشعملیاتی — بین شیر پیشعملیاتی و شیر چک در طرفسیستم شیر پیشعملیاتی
(4) سیستم سیلابی — در طرف سیستم از شیر سیلابی
16.12.5.3 اتصال ایستگاه آتشنشانی مجاز است به لولهکشی اصلی متصل شود که سیستم لولهکشی مرطوب یا سیلابی آن را تأمین میکند.
16.12.5.4 برای سیستمهای چندگانه، اتصال ایستگاه آتشنشانی باید بین شیرهای کنترل تأمین و شیرهای کنترل سیستم متصل شود.
16.12.5.5* الزامات 16.12.5.2 و 16.12.5.4 در صورتی که اتصال ایستگاه آتشنشانی به لولهکشی زیرزمینی متصل شده باشد، اعمال نمیشود.
16.12.5.6 در صورتی که اتصال ایستگاه آتشنشانی تنها بخشی از یک ساختمان را خدماتدهی کند، باید علامتی متصل شود که بخشهای ساختمان را که خدماتدهی میکند، نشان دهد.
16.12.5.7* اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید در نزدیکترین نقطه از دسترسی دستگاههای آتشنشانی یا در محلی که توسط مقامات صلاحیتدار تأیید شده باشد، قرار گیرد.
16.12.5.8 علائم
16.12.5.8.1 هر اتصال ایستگاه آتشنشانی به سیستمهای sprinkler باید با علامتی که حروف برجسته یا حکشده حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) ارتفاع دارد، مشخص شود. این علامت باید خوانا باشد و نشان دهد که برای چه سیستمی است — به عنوان مثال، AUTOSPKR. ، OPEN SPKR. وSTANDPIPE.
16.12.5.8.2 علامتی نیز باید نشان دهد که فشار مورد نیاز در ورودیها برای تأمین بالاترین تقاضای سیستم چه مقدار است.
16.12.5.8.3 علامت مورد نیاز در 16.12.5.8.2 نیازی به نصب ندارد، اگر فشار تقاضای سیستم کمتر از 150 psi (10.3 بار) باشد.
16.12.5.9 اتصالات ایستگاه آتشنشانی نباید به طرف مکش پمپهای آتشنشانی متصل شوند.
16.12.5.10 اتصالات ایستگاه آتشنشانی باید بهطور صحیح پشتیبانی شوند.
16.12.6 شیرها
16.12.6.1 یک شیر چک لیستشده باید در هر اتصال ایستگاه آتشنشانی نصب شود و در مکانی قابل دسترس قرار گیرد.
16.12.6.2 نباید هیچ شیر قطعکنندهای در لولهکشی اتصال ایستگاه آتشنشانی وجود داشته باشد.
16.12.7* تخلیه. لولهکشی بین شیر چک و اتصال شلنگ خارجی باید در مناطقی که در معرض یخزدگی هستند، به یک شیر تخلیه خودکار تأیید شده مجهز شود.
16.12.7.1 شیر تخلیه خودکار باید در مکانی نصب شود که اجازه بازرسی و آزمایش را طبق الزامات NFPA 25 فراهم کند.
16.13 گیجها
16.13.1 یک گیج فشار با اتصالی به اندازه حداقل 1/4 اینچ (6 میلیمتر) باید در مجرای اصلی سیستم، در هر مجرای اصلی مرتبط با شیر کنترل طبقه و در طرف ورودی و خروجی هر شیر فشار کاهش دهنده نصب شود.
16.13.2 هر اتصال گیج باید به یک شیر قطعکننده و امکانات تخلیه مجهز باشد.
16.13.3 گیجهای فشار مورد نیاز باید تأیید شده باشند و باید حداکثر محدودیت آنها حداقل دو برابر فشار کاری عادی سیستم در نقطه نصب باشد.
16.13.4 گیجها باید بهگونهای نصب شوند که امکان برداشت آنها وجود داشته باشد و در مکانی نصب شوند که در معرض یخزدگی نباشند.
16.14 اتصالات سیستم
16.14.1* سیستمهای لوله مرطوب
16.14.1.1 یک اتصال آزمایش آلارم با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن برابر با یا کمتر از یک آبپاش از نوعی که کوچکترین ضریب K را دارد در سیستم خاص، باید برای آزمایش هر دستگاه آلارم جریان آب در هر سیستم فراهم شود.
16.14.1.2 شیر اتصال آزمایش باید قابل دسترس باشد.
16.14.1.3 تخلیه باید به بیرون، به یک اتصال تخلیه که قادر به پذیرش جریان کامل تحت فشار سیستم باشد، یا به مکان دیگری که آسیب آبی ایجاد نکند، هدایت شود.
16.14.1.4 اتصال آزمایش آلارم باید در هر مکانی در سیستم آتشنشانی لولهکشی، پس از آلارم جریان آب، نصب شود.
16.14.2* سیستمهای لوله خشک
16.14.2.1 یک اتصال آزمایش یا منیفولد تست سفر با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن معادل با یک آبپاش از نوع نصب شده در سیستم خاص باشد، باید نصب شود.
16.14.2.2 اتصال آزمایش سفر یا منیفولد باید در انتهای دورترین لوله آبپاش در طبقه بالا نصب شود و باید به یک شیر قطعکننده قابل دسترس و یک پلاگین با حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) مجهز باشد که حداقل یکی از آنها از جنس برنج باشد.
16.14.2.3 به جای پلاگین، یک نیپل و درپوش قابل قبول است.
16.14.2.4 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم لوله خشک طبق 8.2.3.2، 8.2.3.3، 8.2.3.4 یا 8.2.3.5 تعیین شده باشد، یک اتصال آزمایش سفر مجاز است که جریان معادل با یک آبپاش را مطابق با 16.14.2.1 تا 16.14.2.3 فراهم کند.
16.14.2.5 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم لوله خشک طبق 8.2.3.7 تعیین شده باشد، موارد زیر باید اعمال شود:
(1) زمانی که جریان از چهار آبپاش باشد، منیفولد آزمایش سفر باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در هر دو خط شاخه آبپاش شبیهسازی کند.
(2) زمانی که جریان از سه آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه و یک آبپاش را در خط شاخه بعدی شبیهسازی کند.
(3) زمانی که جریان از دو آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه شبیهسازی کند.
(4) زمانی که جریان از یک آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید طبق الزامات اتصال آزمایش سفر مطابق با 16.14.2.1 تا 16.14.2.3 نصب شود.
16.14.3 سیستمهای پیشعملیاتی
16.14.3.1 یک اتصال آزمایش باید در سیستم پیشعملیاتی که از هوای نظارتی استفاده میکند، فراهم شود.
16.14.3.2 اتصالی که برای کنترل سطح آب پرکننده استفاده میشود، باید بهعنوان اتصال آزمایش برای بررسی عملکرد آلارمهای نظارتکننده بر فشار هوای نظارتی در نظر گرفته شود.
16.14.3.3 برای سیستمهای پیشعملیاتی دوگانه قفل، یک اتصال آزمایش سفر یا منیفولد با قطر حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر)، که به یک سوراخ بدون درز مقاوم در برابر خوردگی ختم میشود و جریان آن معادل با یک آبپاش از نوع نصب شده در سیستم خاص باشد، باید نصب شود.
16.14.3.4 برای سیستمهای پیشعملیاتی دوگانه قفل، اتصال آزمایش سفر یا منیفولد باید در انتهای دورترین لوله آبپاش در طبقه بالا نصب شود و باید به یک شیر قطعکننده قابل دسترس و یک پلاگین با حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) مجهز باشد که حداقل یکی از آنها از جنس برنج باشد.
16.14.3.5 به جای پلاگین، یک نیپل و درپوش قابل قبول است.
16.14.3.6 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم پیشعملیاتی دوگانه قفل طبق 8.3.2.3.1.1، 8.3.2.3.1.2 یا 8.3.2.3.1.3 تعیین شده باشد، یک اتصال آزمایش سفر مجاز است که جریان معادل با یک آبپاش را مطابق با 16.14.3.3 تا 16.14.3.5 فراهم کند.
16.14.3.7 زمانی که ظرفیت (حجم) سیستم پیشعملیاتی دوگانه قفل طبق 8.3.2.3.1.4 تعیین شده باشد، موارد زیر باید اعمال شود:
(1) زمانی که جریان از چهار آبپاش باشد، منیفولد آزمایش سفر باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در هر دو خط شاخه آبپاش شبیهسازی کند.
(2) زمانی که جریان از سه آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه و یک آبپاش را در خط شاخه بعدی شبیهسازی کند.
(3) زمانی که جریان از دو آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید بهگونهای تنظیم شود که دو آبپاش را در دورترین خط شاخه شبیهسازی کند.
(4) زمانی که جریان از یک آبپاش باشد، منیفولد آزمایش باید طبق الزامات اتصال آزمایش سفر مطابق با 16.14.3.3 تا 16.14.3.5 نصب شود.
16.14.4 سیستمهای سیلابی. در سیستم سیلابی نیازی به اتصال آزمایش نیست.
16.14.5* دستگاههای پیشگیری از بازگشت جریان
16.14.5.1* شیرآلات پیشگیری از بازگشت جریان. باید امکان آزمایش جریان به جلو در پاییندست تمام شیرآلات پیشگیری از بازگشت جریان فراهم شود که حداقل جریان مورد نیاز سیستم را شامل شود، از جمله اجازهی لوله شلنگ در صورت لزوم.
16.14.5.1.1 آرایش مورد نیاز در 16.14.5.1 باید به گونهای باشد که بدون نیاز به تغییر سیستم توسط مالک برای انجام آزمایش، قابل سرویسدهی باشد.
16.15 اتصالات شلنگ
16.15.1 اتصالات شلنگ کوچک [1∕2 اینچ (40 میلیمتر)]. برای اطلاعاتبیشتر به بخش C.5 مراجعه کنید.
16.15.1.1* در صورت لزوم، اتصالات شلنگ کوچک [1∕2 اینچ (40 میلیمتر)] باید نصب شوند.
16.15.1.1.1 شیرها باید به گونهای در دسترس باشند که تمام بخشهای منطقه را با شلنگ 100 فوتی (30 متر) به همراه 30 فوت (9.1 متر) فاصله جریان شلنگ پوشش دهند.
16.15.1.1.2 زمانی که ساختمان در تمام بخشها توسط یک سیستم آبپاش خودکار تایید شده حفاظت میشود، وجود خطوط شلنگ 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) برای استفاده ساکنان ساختمان الزامی نیست، مشروط به تأییدمقام صلاحیتدار.
16.15.1.1.3 در صورتی که مقام صلاحیتدار تایید کند، مکان قرارگیری شیرها ممکن است فاصلههای مشخصشده در 16.15.1.1.1 را تجاوز کند.
16.15.1.2 اتصالات شلنگ نیازی به رعایت الزامات سیستمهای شلنگ کلاسII که توسط NFPA 14 تعریف شده است ندارند.
16.15.1.3 اتصالات شلنگ باید از یکی از موارد زیر تأمین شوند:
(1) هیدرانتهای خارجی
(2) سیستم لولهکشی جداگانه برای اتصالات شلنگ کوچک
(3) اتصالات شلنگ با شیر بر روی ریزرهای سیستم آبپاش که این اتصالات در بالادست تمام شیرهای کنترل آبپاش قرار دارند
(4) سیستمهای آبپاش مجاور
(5) در مناطق ذخیرهسازی رک، سیستم آبپاش سقف در همان منطقه (مشروط به اینکه در همان منطقه آبپاشهای رک وجود داشته باشد و به طور جداگانه کنترل شوند)
(6) در کاربریهای غیر ذخیرهسازی که بخشی از سیستم ایستگاه شلنگ نیستند، لولهکشی آبپاش سقف در همان منطقهای که اتصال شلنگ قرار دارد
16.15.1.4* اتصالات شلنگ که تنها برای مقاصد آتشنشانی استفاده میشوند، باید فقط به سیستمهای آبپاش لوله تر متصل شوند، مشروط به محدودیتهای زیر:
(1) لولههای تأمین اتصال شلنگ نباید به هیچ لولهای با قطر کمتر از 2∕2 اینچ(65 میلیمتر) متصل شوند.
16.15.1.4 ادامه
(2) الزامات 16.15.1.4(1) برای لوپها و شبکههای طراحی شده هیدرولیکی اعمال نمیشود، جایی که حداقل اندازه لوله بین لوله تأمین اتصال شلنگ و منبع، 2 اینچ (50 میلیمتر) مجاز است.
(3) برای لولهکشی که برای تأمین یک اتصال شلنگ استفاده میشود، لوله باید حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) برای مسیرهای افقی تا 20 فوت (6.1 متر)، حداقل 1∕4 اینچ (32 میلیمتر) برای کل مسیر برای مسیرهای بین 20 فوت و80 فوت (6.1 متر و 24 متر)، و حداقل 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) برای کل مسیربرای مسیرهای بیشتر از 80 فوت (24 متر) باشد. برای لولهکشی که برایتأمین اتصالات شلنگ چندگانه استفاده میشود، مسیرها باید حداقل 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) در تمام طول باشند.
(4) لولهکشی برای مسیرهای عمودی باید حداقل 1 اینچ (25 میلیمتر) باشد.
(5) در صورتی که فشار باقیمانده در خروجی 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) دریک اتصال شلنگ از 100 psi (7 بار) بیشتر باشد، یک دستگاه تنظیم فشار تأسیس شده باید برای محدود کردن فشار باقیمانده در خروجی به 100 psi (7 بار) فراهم شود.
(6) در صورتی که فشار استاتیک در یک اتصال شلنگ 1∕2 اینچ (40 میلیمتر) از 175 psi (12 بار) بیشتر باشد، یک دستگاه تنظیم فشار تأسیس شده باید برای محدود کردن فشار استاتیک و باقیمانده در خروجی به 100psi (7 بار) فراهم شود.
16.15.2 اتصالات شلنگ برای استفاده آتشنشانی
16.15.2.1 در ساختمانهای با کاربری خطر سبک یا معمولی، شیرهای شلنگ 2∕2 اینچ (65 میلیمتر) برای استفاده آتشنشانی مجاز است که بهریزرهای سیستم آبپاش لوله تر متصل شوند.
16.15.2.2* محدودیتهای زیر اعمال میشود:
(1) هر اتصال از ایستگاه شلنگ که بخشی از یک سیستم ترکیبی به سیستم آبپاش است، باید یک شیر کنترل و یک شیر چک از همان اندازه به عنوان اتصال داشته باشد.
(2) حداقل اندازه ریزر باید 4 اینچ (100 میلیمتر) باشد مگر آنکه محاسبات هیدرولیکی نشان دهد که ریزر با اندازه کوچکتر میتواند نیازهای آبپاش و جریان شلنگ را برآورده کند.
(3) هر ریزر ترکیبی آبپاش و ایستگاه شلنگ باید به یک شیر کنترل ریزر مجهز باشد تا اجازه دهد ریزر بدون قطع تأمین آب به دیگر ریزرها از همان منبع تأمین، جدا شود. (برای اتصالات آتشنشانی که سیستمهای ایستگاه شلنگ و آبپاش را تأمین میکنند، به بخش 16.12 مراجعه کنید.)
16.16 اتصال و زمینگذاری الکتریکی
16.16.1 در هیچ حالتی نباید لولهکشی سیستم آبپاش برای زمینگذاری سیستمهای الکتریکی استفاده شود.
16.16.2* الزام 16.16.1 مانع اتصال لولهکشی سیستم آبپاش به سیستم زمینگذاری حفاظت در برابر صاعقه نمیشود، همانطور که در NFPA 780 مقرر شده است، در مواردی که حفاظت در برابر صاعقه برای سازه فراهم شده باشد.
16.17* تابلوها. (معلق)
همانطور که پیشتر گفته شد، نصب دتکتور حرارتی خطی باید مطابق با استاندارد NFPA 70 (کد ملی برق آمریکا)، استانداردNFPA 72 (کد اعلام حریق) یا طبق الزامات مرجع محلی ذیصلاح انجام شود. این بخش از دفترچه، نمونههایی از طراحی نصب برای کاربردهای خاص دتکتور حرارتی خطی مانند سردخانهها، سینی کابلها، تونلها و غیره را ارائه میدهد. سیم دتکتور حرارتی خطی را میتوان مشابه دتکتورهای حرارتی نقطهای در ارتفاع سقف نصب کرد، که پوشش تشخیص وسیعتری را فراهم میکند. برخی کاربردها نیز شامل نصب نزدیک به منبع خطر میشود که این امر باعث انتقال سریع گرما و اعلام سریع هشدار میگردد. این نوع نصب با عنوان کاربرد ویژه یا تشخیص مجاورتی شناخته میشود. دتکتور حرارتی خطی توسط شرکتهای Underwriters Laboratories (UL) و Factory Mutual Research Corporation (FM) مورد آزمون قرار گرفته و تأیید شده است و فواصل نصب استانداردی برای آن تعیین شده است. این الزامات در بخشهای بعدی بهطور کامل توضیح داده شدهاند. هنگام طراحی پوشش تشخیص، توجه به عواملی که ممکن است بر طراحی نهایی تأثیر بگذارند و موجب کاهش فاصله مجاز نصب برای دستیابی به پوشش مؤثر شوند، ضروری است. این عوامل میتوانند شامل جریان هوا، نوع ساختار، ارتفاع سقفها و موانع موجود باشند. مرجع محلی ذیصلاح ممکن است فواصلی متفاوت با مقادیر توصیهشده را الزامی بداند، بنابراین باید پیش از نصب با آن مشورت شود.
تشخیص ناحیهای
برای تشخیص در سطح وسیع یا گسترده، دتکتور حرارتی خطی باید در سقف یا روی دیوارهای جانبی و در فاصلهای حداکثر ۲۰اینچ (۵۱ سانتیمتر) از سقف نصب شود. نصبهایی که شامل ساختارهای تیر یا خرپا هستند، در بخشهای بعدی توضیح داده خواهند شد. شکل ۳۴ فواصل نصب مورد تأیید نهادهای استاندارد را نشان میدهد.
فاصلهگذاری در سقف صاف
حداکثر فاصله برای نصب روی سقفهای صاف نباید بیشتر از فاصله تأییدشده بین مسیرهای موازی سیم دتکتور حرارتی خطی باشد، و همچنین باید فاصله آن از دیوارها یا جداکنندههایی که تا فاصله ۱۸ اینچ (۴۶ سانتیمتر) از سقف بالا آمدهاند، کمتر از نصف فاصله تأییدشده باشد. شکل ۳۵ نمونهای از طراحی سقف صاف با استفاده از فاصلهگذاری ۳۵ فوت (۱۰.۷ متر) را نشان میدهد.
ساختار تیرآهنی
طراحی فاصلهگذاری برای سقفهایی با ساختار تیرآهنی بر اساس دو عامل انجام میشود: عمق تیر و فاصله بین تیرها. برای اطمینان از نصب صحیح سیستم، حتماً دستورالعملهای زیر را رعایت کرده یا برای جزئیات بیشتر به استاندارد NFPA 72 مراجعه کنید.
تیرهایی با عمق ۴ اینچ (۱۰ سانتیمتر) یا کمتر
تیرهایی با عمق بیش از ۴ اینچ (۱۰ سانتیمتر)
ساختار تیرچهای توپر
در ساختارهایی با تیرچههای توپر، دتکتور حرارتی خطی باید در زیر تیرچهها نصب شود. هنگامیکه مسیر سیم دتکتور بهصورت موازی با تیرچهها اجرا میشود، حداکثر فاصله مجاز نصف فاصله تعیینشده برای سقف صاف خواهد بود. شکل ۳۷ یک نمونه طراحی معمول برای پوشش سقف در ساختار تیرچهای توپر را نشان میدهد.
سقفهای شیبدار
شکل ۳۸ نحوه نصب دتکتور حرارتی خطی بر روی سقفهای شیبدار یا نوکتیز را نشان میدهد. حداقل باید یک مسیر سیمکشی در فاصله حداکثر ۳ فوت (۰.۹ متر) بهصورت افقی از نوک سقف اجرا شود. سایر مسیرهای لازم باید بر اساس فاصله افقی طرحریزیشده از سقف به سمت پایین و نوع ساختار بهکاررفته در سقف طراحی شوند. برای نصبهایی که در ارتفاع بیش از ۳۰ فوت (۹.۱ متر) انجام میشوند، مطابق بخش ۵.۱.۵باید فاصلهگذاری کاهش یابد. برای اطلاعات بیشتر در مورد سقفهای شیبدار به بخش ۵.۶.۵.۴ از استاندارد NFPA 72 مراجعه شود.
توجه: سقفهای شیبداری که طبق کد بهعنوان سقف صاف در نظر گرفته میشوند
بر اساس مقررات، برخی از سقفهای شیبدار در صورتی که شرایط خاصی را داشته باشند، بهعنوان سقف صاف محسوب میشوند. برای تعیین اینکه یک سقف شیبدار صاف تلقی میشود یا خیر، اختلاف ارتفاع (بر حسب اینچ) بین پایینترین و بالاترین نقطه دیوار را اندازهگیری کرده و آن را بر عرض دیوار (بر حسب فوت) تقسیم کنید. اگر عدد حاصل کمتر از ۱.۵ باشد، آن سقف بهعنوان سقف صاف در نظر گرفته میشود.
فاصلهگذاری در سقفهای بلند
برای ارتفاع سقفهای تا ۳۰ فوت (۹.۱ متر)، دتکتور حرارتی خطی میتواند با فاصله ۳۵ فوت (۱۰.۷ متر) نصب شود. برای نصبهایی با ارتفاع بیشتر از ۳۰ فوت (۹.۱ متر)، فاصلهگذاری به نصف فاصله تأییدشده کاهش مییابد و به ۱۷ فوت و ۶ اینچ (۵.۳ متر) میرسد، همانطور که در شکل ۳۹ نشان داده شده است.
فضای هوای مرده
دتکتور حرارتی خطی نباید در گوشهای که در فاصله ۴ اینچ (۱۰سانتیمتر) از دیوار جانبی یا سقف قرار دارد، نصب شود. همانطور که در شکل ۴۰ نشان داده شده است، فضای هوای مرده در جایی ایجاد میشود که سقف و دیوار جانبی به هم میرسند. زمانی که گازهای داغ از منبع آتش به سمت بالا حرکت میکنند، پخش شده، خنک میشوند و شروع به پایین آمدن میکنند که این امر فضای هوای مرده را ایجاد کرده و میتواند بر عملکرد صحیح سیم دتکتور تأثیر بگذارد.
تشخیص مجاورت
برای اطفاء حریق در نزدیکی یا کاربردهای خاص، کابلSafeCable باید بر روی خطر یا دقیقاً بالای آن نصب شود، بهگونهای که در معرض افزایش دمای ناشی از وضعیت حریق قرار گیرد.
موتورها، ژنراتورها، پمپها، شیرآلات
دتکتور حرارتی خطی میتواند مستقیماً روی سطح تقریباً هر نوع تجهیزات مکانیکی و الکتریکی مطابق شکل ۴۱ نصب شود. این نوع نصب امکان پاسخ سریع به تجهیزات داغشده را فراهم میسازد، که میتواند زودتر از سیستمهای تشخیص منطقهای هشدار دهد. معمولاً کابلی که برای اطفاء حریق مستقیم تجهیزات استفاده میشود، دارای دمای فعالسازی بالاتری است. سیم دتکتور حرارتی خطی با دمای بالاتر میتواند به همان سیم دتکتور استفادهشده برای تشخیص منطقهای متصل شود، مشروط بر اینکه هر دو بخشی از یک منطقه در نظر گرفته شوند.
هنگام نصب مستقیم بر روی بدنه موتورها، ژنراتورها و غیره، انتخاب کابل حرارتی خطی باید براساس دمای محیطی سطحی باشد که کابل روی آن نصب میشود.
تشخیص درون کابینت تابلوهای برق، تجهیزات سوییچگیر و سایر کابینتهای الکتریکی
دتکتور حرارتی خطی را میتوان از میان تابلوهای برق، تجهیزات سوییچگیر و سایر کابینتهای الکتریکی عبور داد بهطوریکه در نزدیکی اجزای الکتریکی داخل کابینت قرار گیرد، همانطور که در شکل ۴۲ نشان داده شده است. کابل دتکتور باید با استفاده از بستهای نایلونی غیر رسانا مهار شود.
در این نوع کاربرد، باید توجه ویژهای به انتخاب دمای مناسب کابل شود، که این انتخاب باید بر اساس دمای محیطی ناحیه حفاظتشده و سطحی که کابل دتکتور حرارتی خطی روی آن نصب شده، صورت گیرد.
سیستمهای اسپرینکلر پیشفعال و دلوژ
هنگام استفاده از دتکتور حرارتی خطی بهعنوان تجهیز آغازگر در سیستمهای اسپرینکلر پیشفعال، باید به دستورالعملهای مربوط به فاصلهگذاری و موقعیتدهی که توسط شرکت Factory Mutual (FM) ارائه شده توجه شود. بهطور کلی، تأییدیه FM مستلزم آن است که دتکتور حرارتی خطی با فاصلهای نصب شود که از حداکثر فاصله مجاز برای سیستم اسپرینکلر سقفی بیشتر نباشد.
کابل دتکتور باید بهصورت موازی با هر شاخه لوله اسپرینکلر تا انتهای آن شاخه اجرا شود، سپس بهصورت زاویه قائمه به سمت شاخه بعدی برگشته و در جهت مخالف ادامه یابد تا انتهای ناحیه تشخیص. اطمینان حاصل شود که هر خم ۹۰ درجهای در کابل دتکتور دارای شعاعی حداقل ۳ اینچ (۷.۶ سانتیمتر) باشد.
یک مسیر دتکتور حرارتی خطی (منطقه یا زون) میتواند تا ۱۰٬۰۰۰ فوت (۳٬۰۴۸ متر) کابل دتکتور حرارتی خطی را شامل شود. اگر منطقه اسپرینکلر به بیش از ۱۰٬۰۰۰ فوت کابل نیاز داشته باشد، باید یک منطقه تشخیص اضافه تعریف شود.
تعریف مناطق یا زون ها در سیستم طراحی دتکتور حرارتی خطی
توجه به این نکته مهم است که تعریف ناحیه تشخیص برای دتکتور حرارتی خطی نباید با تعریف ناحیه برای سیستم اسپرینکلر اشتباه گرفته شود. اگر ناحیه اسپرینکلر فراتر از ظرفیت یک منطقه تشخیص سیگنال باشد، باید یک ناحیه تشخیص اضافی تعریف گردد. در این حالت، هر یک از مناطق تشخیص میتوانند شیر برقی مشترک سیستم اسپرینکلر را فعال کنند. پوشش منطقه تشخیص نباید فراتر از پوشش ناحیه اسپرینکلر باشد.
انبارها و سردخانه ها با ذخیرهسازی قفسهای
بخشهای زیر نحوه استفاده از دتکتور حرارتی خطی در انواع سیستمهای ذخیرهسازی قفسهای را توضیح میدهد، از جمله قفسههای باز با یا بدون سیستم اسپرینکلر و ذخیرهسازی سردخانهای. هنگام نصب دتکتور حرارتی خطی در سیستم قفسهای، چه با سیستم اسپرینکلر و چه بدون آن، باید دستورالعملهای FM و همچنین توصیههای سازنده رعایت شود.
ذخیرهسازی قفسهای باز بدون اسپرینکلر
در نصب دتکتور حرارتی خطی در سیستم قفسهای باز بدون اسپرینکلر، تعداد مسیرهای کابل دتکتور بر اساس ارتفاع قفسه تعیین میشود. بهطور کلی، برای هر ۱۰ فوت (۳ متر) ارتفاع قفسه، باید یک مسیر کابل دتکتور در نظر گرفته شود. کابل دتکتور باید به تیر بارگذاری متصل شده و در فضای دودکش عرضی عبور داده شود.
برای جزئیات بیشتر به استاندارد NFPA 72 در مورد این نوع نصبها مراجعه شود.
ذخیرهسازی قفسهای باز با اطفاء حریق اسپرینکلر
در مورد قفسههای تکی یا دو ردیفه، یک مسیر دتکتور حرارتی خطی برای هر تراز اسپرینکلر مورد نیاز است، همانطور که در شکل ۴۳ نشان داده شده است. کابل دتکتور باید به تیر بارگذاری در تراز اسپرینکلر متصل شده و در فضای دودکش عرضی عبور داده شود.
برای قفسههای چند ردیفه، هر خط اسپرینکلر نیاز به یک مسیر کابل دتکتور متناظر خواهد داشت.
مناطق سردخانهای
هنگام استفاده از دتکتور حرارتی خطی به عنوان تجهیز آغازگر در سیستمهای اسپرینکلر پیشفعال در مناطق سردخانهای، باید به دستورالعملهای ارائهشده توسط Factory Mutual (FM) توجه شود. این دستورالعملها را میتوان در برگههای اطلاعات پیشگیری از خسارت FM مانند 8-29 یافت. بهطور کلی، تأییدیهFM مستلزم آن است که دتکتور حرارتی خطی با فاصلهای نصب شود که از حداکثر فاصله مجاز برای سیستم اسپرینکلر سقفی بیشتر نباشد.
به همین دلیل، در مواقعی که تشخیص در سقف در مناطق سردخانهای مورد نیاز است، میتوان کابل دتکتور سقفی را به لوله اسپرینکلر متصل نمود. هنگام برنامهریزی چنین نصبی، حتماً با مرجع ذیصلاح (AHJ) هماهنگی شود.
در نصب دتکتور حرارتی خطی همراه با سیستم اسپرینکلر در یک سیستم قفسهای، باید دستورالعملهای FM و همچنین توصیههای سازنده رعایت گردد.
در مورد قفسههای تکی یا دو ردیفه، یک مسیر دتکتور حرارتی خطی برای هر تراز اسپرینکلر لازم است. کابل دتکتور باید به تیر بارگذاری در تراز اسپرینکلر متصل شده و در فضای دودکش عرضی یا طولی عبور داده شود. در قفسههای چند ردیفه، هر خط اسپرینکلر نیاز به یک مسیر کابل دتکتور حرارتی خطی متناظر دارد.
نصب:
کابل رابط از پنل کنترل/رهاسازی اطفاء حریق به یک جعبه اتصال(J-Box) که روی قفسه و برای ناحیه خاصی نصب شده، کشیده میشود. سپس دتکتور خرارتی خطی را از جعبه اتصال از میان قفسهها مطابق شکلهای ۴۴ و ۴۵ عبور داده میشود و ممکن است به سیستم قفسهای دوم در آن سوی راهرو ادامه یابد.
هنگام نصب کابل دتکتور روی تیر افقی بارگذاری، از نبشی یا کانالهای باز موجود در ساختار قفسه برای محافظت کابل در برابر آسیب احتمالی ناشی از لیفتراک یا محصول استفاده شود. کابل میتواند با استفاده از بستهای ساختهشده از نایلون که مقاومت کافی در برابر اشعه یووی آفتاب و دمای سرد یا زیر صفر را دارد، مهار شود.
هنگام عبور کابل از راهروها، باید آن را در ارتفاعی نصب کرد که از هرگونه آسیب احتمالی ناشی از لیفتراک، جرثقیل یا کالا در امان باشد. کابل دتکتور را میتوان یک تراز بالاتر از سطح اسپرینکلر نصب کرد تا از آسیب همزمان به لوله اسپرینکلر و کابل دتکتور که ممکن است منجر به فعالسازی سیستم و جاری شدن آب شود، جلوگیری شود.
یک انبار سردخانهای ممکن است به مدار تشخیص کلاس “A” بهجای کلاس “B” نیاز داشته باشد. برای این نوع نصب، یک سیم مسی از جعبه اتصال (J-Box) در انتهای ناحیه کابل دتکتور حرارتی خطی تا پنل کشیده میشود تا مدار کامل شود
دتکتور حرارتی خطی هنگام کاهش دما در انبار سردخانهای و رسیدن به دمای عملیاتی، دچار جمعشدگی میشود. در نصبهایی که پیش از خنکسازی در مناطق سردخانهای انجام میشوند، باید میزان مشخصی از افتادگی کابل در حین نصب لحاظ شود تا جمعشدگی ناشی از سرما جبران شود.
شکل ۴۶ نموداری است که در تعیین میزان افتادگی مورد نیاز بین بستهای نصب، کمک میکند.
سینی کابل
در کاربرد دتکتور حرارتی خطی روی سینی کابل، باید از الگوی موج سینوسی همانطور که در شکلهای ۴۷ و ۴۸ نشان داده شده استفاده شود. حداکثر فاصله بین هر قله یا دره نباید بیش از ۶ فوت (۱.۸ متر) باشد. کابل دتکتور حرارتی خطی باید از کنارههای سینی کابل، با استفاده از مناسبترین بست نصب متناسب با نوع ساختار سینی، مهار شود.
برای اطلاعات مربوط به تجهیزات نصب در سینی کابل به بخش های قبلی این دفترچه مراجعه شود. این تجهیزات نصب، باعث تضمین نصب صحیح و تماس مناسب با کابلهای داخل سینی کابل میشود.
برآورد طول دتکتور حرارتی خطی برای سینی کابل
از آنجایی که در نصب توصیهشده، دتکتور حرارتی خطی باید بهصورت موج سینوسی عبور داده شود، ممکن است برآورد دقیق طول مورد نیاز برای یک مسیر خاص دشوار باشد. محاسبه زیر به تعیین تقریبی مقدار کابل مورد نیاز در نصب سینی کابل کمک خواهد کرد (شکل ۴۹).
برای تعیین تعداد نقاط نصب در طول سینی کابل، طول سینی کابل را بر ۳ تقسیم کرده و عدد ۱ را به حاصل اضافه کنید.
نقالهها
در سیستمهای نقاله، چند ناحیه رایج وجود دارد که نیاز به حفاظت دارند. غلتکهایی که به دلیل اصطکاک ناشی از ازدسترفتن روانکاری بیش از حد گرم میشوند و بیرینگهای غلتک داغ ممکن است موجب آتشگرفتن تسمه یا محصول روی آن شوند. مواد موجود روی نقاله نیز ممکن است بر اثر اصطکاک یا جرقه شعلهور شوند. خرابی و کارکرد بیش از حد نیز میتواند باعث داغشدن بیش از حد موتورهای محرک شده و موجب آتشسوزی گردد. اینها همه از نواحی رایج برای حفاظت در سیستمهای نقاله هستند. جزئیات مربوط به کاربرد در نقالهها در شکلهای ۵۰ و ۵۱نشان داده شدهاند.
در برخی موارد ممکن است لازم باشد دتکتور حرارتی خطی با استفاده از سیم راهنما پشتیبانی شود (بخش های قبلی را بخوانید). در این نوع نصبها، سیم باید در هر ۱۵ فوت (۴.۵ متر) مهار شود. این کار از افتادگی سیم جلوگیری میکند، که ممکن است در عملکرد نقاله اختلال ایجاد کند یا توسط مواد حملشده آسیب ببیند.
اطمینان حاصل شود که با اپراتورهای کارخانه در خصوص ارتفاع مواد حملشده و نحوه بارگذاری آنها روی نقاله مشورت شود. برای مثال، اگر نقاله از سمت راست بارگیری میشود، احتمالاً ارتفاع مواد در سمت چپ نقاله بیشتر خواهد بود. بنابراین، باید دقت بیشتری در تعیین محل نصب کابل دتکتور حرارتی خطی به خرج داد. در نظر گرفتن این نکات از آسیب غیرضروری به کابل دتکتور جلوگیری میکند.
بگهاوسها – غبارگیرها
شکل و طراحی بگهاوسها و غبارگیرها متفاوت است. محیط بیرونی این واحدها باید مطابق شکل ۵۲ محافظت شود. بسته به طراحی دستگاه، دتکتور حرارتی خطی ممکن است در محیط داخلی نیز نصب شود، همانطور که در شکل ۵۳ نشان داده شده است. در صورت نیاز، کابل دتکتور حرارتی خطی میتواند از طریق لوله به سطح بالاتری در داخل واحد منتقل شود.
برای نصب کابل دتکتور حرارتی خطی تقریباً در ارتفاع ۳ فوت (۰.۹ متر) بالاتر از کف واحد، میتوان از سیم راهنما یا براکتهای L شکل استفاده کرد. هنگام استفاده از براکتهای L، اطمینان حاصل شود که کابل دتکتور در حداکثر هر ۳ فوت (۰.۹متر) مهار شده باشد.
کاربرد در تونلها
هنگام طراحی سیستم دتکتور حرارتی خطی برای تونلها، باید در نظر داشت که هر ناحیه میتواند تا ۱۰٬۰۰۰ فوت (۳٬۰۴۸ متر) طول داشته باشد. همانطور که در نمودار زیر نشان داده شده، در بیشتر موارد، کابل دتکتور در سقف بالای مناطق عبور ترافیک نصب میشود.
یک طراحی کامل باید نهتنها مناطق ترافیکی، بلکه تجهیزات، اتاقهای مکانیکی، مسیرهای سینی کابل و سیستمهای تهویه تونل را نیز پوشش دهد. شکل ۵۴ یک کاربرد ساده در تونل را نشان میدهد.
با حداکثر طول ۱۰٬۰۰۰ فوت (۳٬۰۴۸ متر) برای هر ناحیه، ترکیبهای متنوعی برای پیکربندیهای مختلف نصب قابل اجرا است. فواصل استاندارد توضیح دادهشده در بخش های پیشین را میتوان برای کاربردهای تونل نیز بهکار برد.
مخازن ذخیرهسازی با سقف شناور
در طراحی سیستم برای مخازن ذخیرهسازی با سقف شناور، دتکتور حرارتی خطی باید در اطراف محیط داخلی مخزن نصب شود. برای مهار کابل دتکتور در ناحیه بین آببند اولیه و آببند ثانویه یا روی سد فوم در بالای آببند ثانویه، از براکتهای L شکل به همراه گیرههای کابل با پوشش روی استفاده میشود. توضیحات مربوط به این تجهیزات نصب در این دفترچه آمده است.
یک کابل راهنما از تابلوی اعلام و اطفاء حریق تا یک جعبه تقسیم(J-Box) که درون محفظه مخصوص جمعآوری کابل لیدر بر روی سقف شناور نصب شده، کشیده میشود. این محفظه کابل لیدر را در هنگام بالا و پایین رفتن سقف شناور جمعآوری میکند.
سپس دتکتور حرارتی خطی از جعبه تقسیم در اطراف محیط مخزن به سمت جعبه ELR با مقاومت انتهایی برای مدار تشخیص نوع کلاس “B” کشیده میشود. در صورتی که مدار تشخیص نوع کلاس “A” مورد نیاز باشد، دتکتور حرارتی خطی به جعبه تقسیم دوم متصل میشود و از آنجا یک سیم مسی به سمت تابلو اعلام حریق برگشت داده میشود تا مدار تکمیل گردد.
کاربردهای بیرونی
هنگام طراحی یک سیستم تشخیص توسط دتکتور حرارتی خطی برای استفاده در فضای باز، باید چند عامل مهم را در نظر گرفت. تأثیر گرمای خورشیدی، بهویژه زمانی که سیم تشخیص در معرض مستقیم نور خورشید نصب شده باشد، میتواند باعث شود دمای محیط از حد مجاز فراتر رود. باید نصب یک پوشش محافظ بر روی دتکتور حرارتی خطی را در نظر گرفت تا به کاهش اثرات نور خورشید و در نتیجه کاهش دما کمک کند. پوشش محافظ همچنین میتواند با محافظت از دتکتور حرارتی خطی در برابر اثرات تابش فرابنفش شدید، عمر مفید آن را افزایش دهد. اگرچه دتکتور حرارتی خطی استاندارد برای استفاده در فضای باز تأیید شده است، نوع پوششدار نایلونی آن ممکن است برای مقاومت بیشتر در برابر تابش فرابنفش استفاده شود. هنگام استفاده از دتکتور حرارتی خطی که در داخل لوله نصب شده برای کاربردهای بیرونی مانند پلها، در انتخاب درجه حرارت مناسب دقت کنید. تابش آفتاب بر روی لوله ممکن است دمای داخلی را به اندازهای افزایش دهد که دتکتور حرارتی خطی فعال شود. تمام اتصالات و اتصالدهندههای بیرونی باید در جعبه تقسیم با درجه حفاظتیNEMA 4 انجام شوند. جعبههای J/ELR-Box وHDJ/HDELR-Box محفظههایی با درجه NEMA 4 هستند که برای استفاده در کاربردهای بیرونی تأیید شدهاند.
نصب دتکتور حرارتی خطی
دتکتور حرارتی خطی به عنوان یک دستگاه فعالشونده بر اثر حرارت برای استفاده با پنل کنترل/آزادسازی اعلام حریق تحت نظارت تأیید شده است. دتکتور حرارتی خطی در دماهای مختلف عرضه میشود و درجهبندیهای آن مشابه آشکارسازهای حرارتی و اسپرینکلرها است. برای انتخاب دتکتور حرارتی خطی مناسب با محیط خود به نمودار درجه حرارت ما (شکل ۳) مراجعه کنید. دتکتور حرارتی خطی را میتوان هم برای محافظت ناحیهای و هم برای کاربردهای موضعی (نزدیک به خطر یا منبع احتمالی حرارت) نصب کرد تا واکنش سریعتری داشته باشد.
• نصب دتکتور حرارتی خطی باید مطابق با کد ملی برق NFPA 70، کد اعلام حریق NFPA 72 یا طبق دستور مقام محلی ذیصلاح انجام شود. استفاده از آن باید همراه با پنل کنترل/آزادسازی اعلام حریق تأییدشده باشد و در مسیرهای پیوسته بدون انشعاب یا خطوط فرعی (T-Taps یا branch lines) نصب گردد.
• دتکتور حرارتی خطی باید همیشه در داخل لوله محافظ نصب شود در موارد زیر: زمانی که در ارتفاع ۶ فوت (۱.۸ متر) یا کمتر از سطح زمین نصب میشود، در تمام عبورها از کف زمین، یا در ورود به ایستگاه کششی دستی (manual pull station).
نصب دتکتور حرارتی خطی
در طول نصب، مهم است که با احتیاط با دتکتور حرارتی خطی برخورد شود. پوشش خارجی پلیمری آن بسیار مقاوم است، اما سیمهای داخلی و پوشش حرارتی واکنشی آن در صورت عدم مراقبت صحیح ممکن است آسیب ببینند. دستورالعملهای زیر جهت کمک به جلوگیری از آسیب به دتکتور حرارتی خطی و اطمینان از نصب موفق و بدون مشکل ارائه شدهاند.
توجه: برای جلوگیری از جمع شدن ناگهانی سیم، هنگام باز کردن آن همواره مقداری کشش روی کابل حفظ شود.
• همواره کابل دتکتور حرارتی را در فواصل ۳ تا ۵ فوت (۱ تا ۱.۵متر) با استفاده از بستهای مناسب پشتیبانی کنید.
• همواره قبل از نصب، کابل را با یک مولتیمتر تست کنید تا از عدم وجود اتصال کوتاه در کابل دتکتور حرارتی اطمینان حاصل شود. سلامت دتکتور حرارتی خطی همچنین پیش از ارسال، برای تضمین کیفیت آزمایش میشود.
• همواره در طول نصب، کابل دتکتور حرارتی را تحت کشش نگه دارید تا از جمع شدن ناگهانی آن جلوگیری شود.
• همواره هنگام نصب کابل دتکتور حرارتی، مقدار افت مناسب (شُل بودن) را رعایت کنید. برای اطلاعات دقیقتر به نمودار افت کابل در زیر (شکل ۵۶) مراجعه نمایید.
همواره اطمینان حاصل کنید که نصب دتکتور حرارتی خطی مطابق با کدها و دستورالعملهای نصب محلی انجام شود.
• همواره در هنگام نصب دتکتور حرارتی خطی دقت کنید که کابل را بیش از حد نکشید یا روی اجسام یا گوشههای تیز نکشید. با وجود مقاومت بالای پوشش خارجی، در صورت عدم رعایت نکات احتیاطی، این پوشش ممکن است آسیب ببیند.
• همواره قبل از ورود به جعبه تقسیم (J-Box / ELR-Box)، یک حلقه در کابل دتکتور حرارتی خطی ایجاد کنید (شکل ۵۷). این کار کمک میکند از کشش بیش از حد ناشی از انبساط و انقباض یا جدا شدن تصادفی از ترمینال جلوگیری شود.
همواره اطمینان حاصل کنید که کانکتور کاهش فشار (Strain Relief Connector) بهطور مناسب سفت شده باشد تا کابل دتکتور حرارتی خطی بهدرستی مهار شده و یک آببندی مقاوم در برابر رطوبت ایجاد شود.
هرگز کابل دتکتور حرارتی خطی را بهگونهای نصب نکنید که کابل از یک ناحیه (زون) به ناحیه دیگر امتداد یابد.
• هرگز کابل دتکتور حرارتی خطی را روی سطوحی مانند لولهها، تیرآهنها یا قفسههای فلزی که ممکن است بهعنوان جذبکننده حرارت (Heat Sink) عمل کنند نصب نکنید، زیرا این کار ممکن است باعث تأخیر در زمان فعالسازی شود.
• هرگز بستهای نصب را آنقدر سفت نکنید که کابل دتکتور تحت فشار، کشیدگی یا گیر افتادگی قرار گیرد یا نتواند بهآسانی در داخل وسیله نصب حرکت کند.
• هرگز کابل دتکتور را با زاویه ۹۰ درجه خم نکنید. تمام خمها یا چرخشها باید بهصورت منحنی با حداقل شعاع ۳ اینچ (۷.۶سانتیمتر) باشند، همانطور که در شکل ۵۸ نشان داده شده، و در فاصله شش اینچی از زاویه، مهار شوند.
هرگز طبق الزامات UL و FM، سیم دتکتور حرارتی خطی را رنگ نکنید.
• هرگز از کانکتورهای سیم (Wire Nut) یا ابزارهای مشابه استفاده نکنید؛ تمام اتصالات باید با استفاده از تکنیکهای اتصال تأییدشده و ترمینالهای پیچی (Screw Terminals) که در بخش های قبل توضیح داده شدهاند انجام شوند.
• هرگز کابل دتکتور حرارتی خطی را نکشید؛ همواره مقداری شُل بودن (Slack) در مسیر کابل در نظر بگیرید، بهویژه در کاربردهای سردخانهای.
• هرگز کابل دتکتور را در محلهایی قرار ندهید که ممکن است در اثر رفتوآمد افراد، تجهیزات یا وسایل نقلیه آسیب ببیند.
• هرگز کابل دتکتور را در مکانهایی نگهداری نکنید که دمای محیط به دمای نصب مجاز کابل نزدیک یا از آن بیشتر باشد.
• هرگز دتکتور حرارتی خطی را با بستهای غیرمجاز نصب نکنید؛ این کار ممکن است باعث آسیب به کابل، ایجاد آلارمهای کاذب، و باطل شدن گارانتی شود.
کانکتورهای ترمینال پیچی و لوازم جانبی اتصال
هنگام اتصال (Splicing) دتکتور حرارتی خطی، استفاده از کانکتور ترمینال پیچی ضروری است تا اتصال بادوام و صحیح برقرار شود. همچنین از نوار اتصال برای پوشش محل اتصال استفاده میشود تا از نفوذ رطوبت و تجمع آلودگی جلوگیری شود. در صورت نیاز، نوار آببندی مخصوص اتصالهای مقاوم در برابر شرایط جوی نیز در بازار موجود است. شکل ۵۹ لوازم اتصال و اتصالدهی در دسترس را نشان میدهد.
نوار اتصال (Splicing Tape)
نوار اتصال برای پوشاندن محل اتصال کابل دتکتور حرارتی خطی پس از استفاده از کانکتور ترمینال پیچی بهکار میرود. این نوار باعث محافظت از محل اتصال در برابر رطوبت، گرد و غبار و آلودگی میشود و از بروز مشکلاتی مانند اتصال کوتاه یا خرابی عملکرد جلوگیری میکند. استفاده از نوار اتصال بخشی ضروری از فرآیند اتصال استاندارد طبق دستورالعملهای نصب میباشد.
اتصال در جعبه تقسیم (J-Box) – گزینه ۲
برای ایجاد یک اتصال بادوام که بیشترین محافظت را در برابر رطوبت، گرد و غبار و جدا شدن تصادفی فراهم کند، باید از اتصال در جعبه تقسیم (J-Box) طبق شکل ۶۱ استفاده شود. علاوه بر این، تمام اتصالات در فضای باز نیز باید درون J-Box انجام شوند.
در این روش، دتکتور حرارتی خطی از طریق کانکتور کاهش فشار (Strain Relief Connector) وارد جعبه تقسیم (J-Box) یا HDJ-Box میشود. کانکتور کاهش فشار از طریق سوراخی به قطر ۷/۸ اینچ که در بدنه جعبه ایجاد میشود نصب میگردد. برای بهترین نتیجه، از اره گرد (Hole Saw) برای ایجاد سوراخ استفاده کنید، نه مته معمولی.
اتصال کابل دتکتور حرارتی خطی در داخل جعبه تقسیم با استفاده از ترمینال پیچی انجام میشود. حتماً پیچهای ترمینال را محکم ببندید تا از جدا شدن تصادفی جلوگیری شود.
نصب و سیمکشی پنل کنترل اعلام حریق
دتکتور حرارتی خطی میتواند با هر پنل کنترل/آزادسازی متعارف اعلام حریق مورد استفاده قرار گیرد. طول کل کابل دتکتور حرارتی خطی برای هر زون بسته به قابلیتهای پنل متفاوت است. برای تعیین حداکثر طول مجاز برای یک پنل خاص، لطفاً با شرکت سازنده تماس بگیرید یا به دیتاشیت محصول مراجعه کنید.
نصب پنل
• پنل کنترل/آزادسازی اعلام حریق معمولاً در ارتفاعی نصب میشود که دسترسی آسان برای پیکربندی، برنامهریزی و نگهداری را فراهم کند.
• تمام سیمهای سیگنال باید دارای پوشش (شیلددار) بوده و از نوع مناسب باشند. نوع خاص سیم مورد استفاده ممکن است بسته به مقررات محلی آتشنشانی متفاوت باشد. لطفاً در مرحله برنامهریزی با مرجع مسئول (AHJ) مشورت کنید.
• پنل نباید در مکانهایی نصب شود که دما یا رطوبت آن خارج از محدوده عملکرد مجاز باشد.
• پنل نباید در نزدیکی تجهیزاتی نصب شود که احتمال تولید سطوح بالای فرکانس رادیویی (مانند آژیرهای رادیویی) یا انرژی الکتریکی زیاد (مانند موتورهای بزرگ یا ژنراتورها) را دارند.
• هرگز روی قسمت بالای پنل سوراخ ایجاد نکنید، زیرا برادههای فلزی ممکن است باعث آسیب به اجزای الکترونیکی داخل پنل شوند.
نقشه سیمکشی برای مدارهای کلاس “A”
شکل ۶۳ یک نمونه سیمکشی مدار کلاس “A” را نشان میدهد که در آن کابل اصلی (Leader Cable) از پنل کنترل به داخل یک جعبه تقسیم (J-Box) وارد شده و به دتکتور حرارتی خطی متصل میشود. انتهای مسیر کابل دتکتور حرارتی خطی به یک جعبه تقسیم دوم ختم میشود، جایی که به سیم مسی تأییدشده با سایز مناسب متصل شده و به سمت پنل کنترل بازمیگردد تا مدار کلاس “A” تکمیل شود.
مقاومت انتهایی (End of Line Resistor) در داخل پنل کنترل اعلام حریق قرار دارد، یا در صورت استفاده از مدلهایاعلام حریق آدرس پذیر ، در داخل ماژول کلاس “A” تعبیه شده است.
نقشه سیمکشی برای مدارهای کلاس “B”
شکل ۶۴ یک نمونه سیمکشی مدار کلاس “B” را نشان میدهد که در آن کابل اصلی (Leader Cable) از پنل کنترل وارد یک جعبه تقسیم (J-Box) شده و به دتکتور حرارتی خطی متصل میشود.
انتهای مسیر دتکتور حرارتی خطی در یک جعبه ELR (ELR-Box) خاتمه مییابد، که مقاومت انتهایی (End of Line Resistor) در داخل آن قرار دارد و مدار را بهعنوان یک مدار کلاس “B” تکمیل میکند.
ترجمه و تدوین توسط مرکز اطلاعات کامپیوتری شرکت اسپین الکتریک
فصل 9 –الزامات محل نصب اسپرینکلر
9.1 الزامات پایهای
9.1.1 الزامات مربوط به فاصلهگذاری، محل قرارگیری و موقعیت اسپرینکلرها باید بر اساس اصول زیر باشد:
9.2 محلهای مجاز برای حذف اسپرینکلر
9.2.1 فضاهای پنهان که نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند
9.2.1.1 فضاهای پنهان ساختهشده با مصالح غیرقابل احتراق یا کماحتراق و دارای بار سوختی (combustible loading) اندک، که دسترسی به آنها وجود ندارد، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.1.1 این فضا حتی با وجود بازشوهای کوچک مانند آنهایی که برای بازگشت هوا در سیستم پلنوم استفاده میشوند، بهعنوان فضای پنهان در نظر گرفته میشود.
9.2.1.1.2 بازشوهای کوچک با هر دو شرط زیر مجاز هستند:
9.2.1.2 فضاهای پنهان با ساختار غیرقابل احتراق یا کماحتراق، که دسترسی محدود داشته و اجازه حضور یا نگهداری مواد قابل احتراق را نمیدهند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.2.1 این فضاها حتی با وجود بازشوهای کوچک مانند آنهایی که برای بازگشت هوا در سیستم پلنوم استفاده میشوند، بهعنوان فضای پنهان در نظر گرفته میشوند.
9.2.1.3 فضاهای پنهانی که توسط استدها یا تیرکهای چوبی تشکیل شدهاند و فاصله بین لبههای داخلی یا نزدیک این اجزا کمتر از ۶ اینچ (۱۵۰ میلیمتر) باشد، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند. (به شکل 10.2.6.1.5.1 مراجعه شود.)
9.2.1.4 فضاهای پنهانی که توسط تیرکهای فلزی شبکهای (bar joists) تشکیل شدهاند و فاصله بین عرشه سقف یا کف با سقف زیر آن کمتر از ۶ اینچ (۱۵۰میلیمتر) باشد، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.5 فضاهای پنهانی که توسط سقفهایی تشکیل شدهاند که مستقیماً به تیرکهای چوبی یا سازههای مشابه متصل شدهاند یا در فاصلهای کمتر از ۶ اینچ (۱۵۰ میلیمتر) از آنها قرار دارند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.6 فضاهای پنهانی که توسط سقفهایی تشکیل شدهاند که به تیرهای مرکب چوبی (composite wood joist) متصل شدهاند، خواه بهصورت مستقیم یا با استفاده از کانالهای فلزی که عمق آنها از ۱ اینچ (۲۵میلیمتر) تجاوز نمیکند، در صورتی که کانالهای بین تیرها از بالای عایق پتویی (batt insulation) به حجمهایی تقسیم شده باشند که هیچکدام از آنها بیش از ۱۶۰ فوت مکعب (۴٫۵ متر مکعب) نباشد، و حداقل ۳٫۵اینچ (۹۰ میلیمتر) عایق پتویی در پایین کانالها (در صورت استفاده از کانال فلزی) نصب شده باشد، نیازی به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.7 فضاهای پنهانی که با عایق غیرقابل احتراق پر شدهاند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.7.1 وجود یک فاصله هوایی حداکثر ۲ اینچ (۵۰میلیمتر) در بالای فضا مجاز است.
9.2.1.8 فضاهای پنهانی در سازههای تیر چوبی که در آنها فضای بین سقف و لبه پایینی تیر تا عرشه سقف یا کف با عایق غیرقابل احتراق پر شده باشد، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.9 فضاهای پنهانی در سازههای تیر مرکب چوبی که در آنها فضای بین سقف و لبه پایینی تیر تا عرشه سقف یا کف با عایق غیرقابل احتراق پر شده باشد، و کانالهای بین تیرها به حجمهایی با حداکثر ۱۶۰ فوت مکعب (۴٫۵ متر مکعب) در عمق کامل تیر با موادی معادل با ساختار شبکهای (web construction) تقسیم شده باشند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.10 فضاهای پنهانی بالای فضاهای کوچک مجزا که مساحت آنها از ۵۵ فوت مربع (۵٫۱ متر مربع) تجاوز نمیکند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.11 فضاهای پنهانی که در آنها از مواد سخت(rigid materials) استفاده شده و سطوح در معرض دید آنها در حالت نصبشده با یکی از شرایط زیر مطابقت دارند، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند:
9.2.1.12 فضاهای پنهانی که تمام سطوح در معرض دید آنها بهطور کامل از چوب تیمارشده مقاوم در برابر آتش ساخته شدهاند (مطابق با تعریف NFPA 703)، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.13 فضاهای پنهان غیرقابل احتراق که دارای عایق قابل احتراق در معرض دید هستند، در صورتی که محتوای حرارتی سطح و زیرلایه عایق بیش از ۱۰۰۰Btu/ft² (۱۱,۴۰۰ kJ/m²) نباشد، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.14 فضاهای پنهانی که در آنها عایق بهطور مستقیم روی تیرهای چوبی یا تیرهای مرکب چوبی که بهعنوان تیرهای سقف استفاده شدهاند قرار دارد و سقف نیز مستقیماً به پایین تیرها متصل است (در فضایی که در غیر این صورت با اسپرینکلر محافظت شده است)، نیاز به حفاظت با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.15 در چاههای عمودی لولهکشی با مساحت کمتر از ۱۰ فوت مربع (۰٫۹ متر مربع)، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.1.15.1 چاههای لولهکشی مطابق با بند 9.2.1.15 نباید دارای منبع اشتعال باشند.
9.2.1.15.2 در ساختمانهایی با بیش از یک طبقه، محل عبور لولهها از هر طبقه باید با استفاده از موادی معادل با ساختار کف، دارای درزبندی مقاوم در برابر حریق(firestopping) باشد.
9.2.1.16 ستونهای بیرونی با مساحت کمتر از ۱۰ فوت مربع (۰٫۹ متر مربع) که توسط تیرهای چوبی یا چوبی مرکب برای نگهداری سایبانهای بیرونی تشکیل شدهاند و این سایبانها بهطور کامل با سیستم اسپرینکلر محافظت شدهاند، نیازی به حفاظت مجزا با اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.17* فضاهای پنهانی که توسط سقفهای غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود تشکیل شدهاند و از زیر تیرهای چوبی، تیرهای چوبی مرکب، تیرهای شبکهای چوبی یا خرپاهای چوبی آویزان شدهاند، در صورتی که عایق تمام فواصل بین پایینترین قسمت این عناصر را پر کرده باشد، و اسپرینکلرها در فضای بالای عایق (داخل تیرها یا خرپاها) نصب شده باشند، نیاز به اسپرینکلر مجزا ندارند.
9.2.1.17.1 محتوای حرارتی روکش، زیرلایه و نگهدارنده مواد عایق نباید بیش از ۱۰۰۰ Btu/ft² (۱۱,۴۰۰ kJ/m²) باشد.
9.2.1.18* فضاهای پنهانی که توسط سقفهای غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود تشکیل شدهاند و از زیر تیرهای چوبی یا تیرهای مرکب چوبی (با حداکثر عرض اسمی بند پایین برابر با ۲ اینچ یا ۵۰ میلیمتر) آویزان شدهاند، در صورتی که فضاهای بین تیرها بهطور کامل با عایق پتویی غیرقابل احتراق پر شده باشند و یک فاصله هوایی حداکثر ۲ اینچ (۵۰ میلیمتر) بین پوشش سقف و بالای عایق وجود داشته باشد، نیاز به اسپرینکلر ندارند.
9.2.1.18.1 در صورتی که سطح زیرین بند پایین تیرها با روکشی از مواد غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود پوشیده شده و مطابق با دستورالعمل سازنده در محل ثابت شده باشد، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.1.19 پیشآمدگیهای خارجی شامل: سقفهای زیرین بیرونی (soffits)، پیشآمدگیهای سقف (eaves)، سقفهای جلو آمده (overhangs)، و اجزای تزئینی قاب.
9.2.1.19.1 نصب اسپرینکلر در داخل این اجزای قابل احتراق، در صورتی که با شرایط 9.2.1.19.2 تا 9.2.1.19.5 مطابقت داشته باشند، الزامی نیست.
9.2.1.19.2 عرض پیشآمدگیهای قابل احتراق نباید بیش از ۴ فوت (۱٫۲ متر) باشد.
9.2.1.19.3 این پیشآمدگیها باید با استفاده از موادی معادل با خود پیشآمدگی، دارای تقسیمبندی ضد گسترش دود و حرارت (draftstopping) باشند، بهطوریکه هیچ حجمی بیش از ۱۶۰ فوت مکعب (۴٫۵ متر مکعب) نباشد.
9.2.1.19.4 این پیشآمدگیها باید از فضای داخلی ساختمان توسط دیوارها یا سقفهایی با ساختار غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود جدا شده باشند.
9.2.1.19.5 این پیشآمدگیها نباید دارای هیچگونه بازشو یا نفوذ بدون محافظت مستقیم به داخل ساختمان باشند.
9.2.2 فضاهای زیر طبقات همسطح زمین، اسکلهها و سکوهای بیرونی:
در صورتی که همه شرایط زیر برقرار باشد، نصب اسپرینکلر در این فضاها الزامی نیست:
9.2.2 فضاهای زیر طبقات همسطح زمین، اسکلهها و سکوهای بیرونی
در صورتی که تمامی شرایط زیر برقرار باشند، نصب اسپرینکلر در این فضاها الزامی نیست:
9.2.3 پیشآمدگیهای خارجی*
بیشتر بخوانید: رفع خطای سیستم اعلام حریق
9.2.3.1 مگر در صورتی که شرایط بندهای 9.2.3.2، 9.2.3.3، یا 9.2.3.4 برقرار باشند، نصب اسپرینکلر در زیر پیشآمدگیهای خارجی با عرض بیش از ۴ فوت (۱٫۲متر) الزامی است.
9.2.3.2* حذف اسپرینکلر مجاز است در صورتی که سایبانها، بامها، ورودیهای سرپوشیده، بالکنها، تراسها و پیشآمدگیهای مشابه، از مصالح غیرقابل احتراق، با قابلیت احتراق محدود، یا چوب مقاومشده در برابر آتش (طبق تعریف NFPA 703) ساخته شده باشند؛ یا در صورتی که با استفاده از چهارچوبی از مصالح غیرقابل احتراق، با قابلیت احتراق محدود، یا چوب مقاومشده در برابر آتش به همراه روکشی از پارچه ذاتاً مقاوم در برابر شعله (با اثبات از طریق روش آزمون 2 طبق NFPA 701) ساخته شده باشند.
9.2.3.3 حذف اسپرینکلر از زیر پیشآمدگیهای خارجی از نوع مصالح قابل احتراق، در صورتی مجاز است که مصالح نهایی نمای بیرونی از نوع غیرقابل احتراق، با قابلیت احتراق محدود، یا چوب مقاومشده در برابر آتش طبق NFPA 703 باشد، و پیشآمدگی فقط دارای فضاهای پنهان دارای اسپرینکلر یا یکی از فضاهای پنهان قابل احتراق بدون اسپرینکلر زیر باشد:
9.2.3.4 حذف اسپرینکلر از یک راهروی خروجی بیرونی مجاز است در صورتی که دیوار بیرونی راهرو حداقل ۵۰٪باز باشد و کل ساختار راهرو از مصالح غیرقابل احتراق ساخته شده باشد.
9.2.3.5 نصب اسپرینکلر در زیر تمامی پیشآمدگیهای خارجی با عرض بیش از ۲ فوت (۶۰۰ میلیمتر) که مواد قابل احتراق در آنها ذخیره میشود، الزامی است.
9.2.4 واحدهای مسکونی
9.2.4.1 حمامها
9.2.4.1.1* مگر در صورتی که بندهای 9.2.4.1.2 یا 9.2.4.1.3 نصب اسپرینکلر را الزامی کرده باشند، اسپرینکلر در حمامهایی که:
نیاز نیست.
9.2.4.1.2 در حمامهای تأسیسات مراقبت محدود و خانههای سالمندان (مطابق با تعریف در NFPA 101)، نصب اسپرینکلر الزامی است.
9.2.4.1.3
در حمامهایی که مستقیماً به راهروهای عمومی یا مسیرهای خروج باز میشوند، نصب اسپرینکلر الزامی است.
9.2.4.2 کمدها و انبارهای کوچک*
در هتلها و متلها، نصب اسپرینکلر در کمدهای لباس، کمدهای ملحفه، و انبارهای کوچک داخل واحدهای مسکونی الزامی نیست، به شرط آنکه:
9.2.5 کمدهای لباس در بیمارستانها*
در اتاقهای خواب بیماران در بیمارستانها، نصب اسپرینکلر در کمدهای لباس الزامی نیست، به شرط آنکه:
9.2.6 اتاقهای تجهیزات الکتریکی*
در صورتی که تمامی شرایط زیر برقرار باشد، نصب اسپرینکلر در اتاقهای تجهیزات الکتریکی الزامی نیست:
9.2.7 سقفهای ابری (Cloud Ceilings)
9.2.7.1*
در صورتی که تمام شرایط زیر برقرار باشد، نصب اسپرینکلر در بالای سقفهای ابری الزامی نیست:
9.2.7.2
زمانی که نصب اسپرینکلر در بالای سقف ابری مطابق بند 9.2.7.1 حذف شده باشد، الزامات این بخش باید رعایت شود:
9.2.7.2.3.1
در صورت استفاده از اسپرینکلرهای پوشش گسترده(Extended Coverage)، حداکثر فاصله بین اسپرینکلرها نباید از ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) بیشتر باشد.
9.2.7.2.4
سقفهای ابری باید از نوع سقف صاف باشند.
9.2.7.2.5*
در مورد سقفهای ابری با شکل نامنظم (غیر مستطیلی)، حداقل عرض ابری باید برابر با کمترین عرض آن باشد، و در مورد فاصله بین ابرها یا دیوارهای مجاور، بیشترین فاصله موجود لحاظ شود.
9.2.8 محفظههای درب گردان
نصب اسپرینکلر در داخل محفظههای درب گردان الزامی نیست.
9.2.9
نصب اسپرینکلر در مبلمانهایی مانند کمدهای قابل حمل، کابینتها، ویترینها و وسایل مشابهی که برای اقامت یا حضور انسان طراحی نشدهاند، الزامی نیست. این نوع وسایل میتوانند به سازه نهایی متصل باشند.
9.2.10 محفظههای تجهیزات*
نصب اسپرینکلر در داخل تجهیزات الکتریکی، مکانیکی یا واحدهای تهویه مطبوعی که برای اقامت انسان طراحی نشدهاند، الزامی نیست.
9.2.11 شفتهای عمودی غیرقابل احتراق
در بالای شفتهای عمودی غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود که غیرقابل دسترس هستند (مانند شفتهای برق، مکانیکی یا کانالها)، در صورتی که با بندهای 9.3.3.1.1 و 9.3.3.1.2 مطابقت داشته باشند، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.12 راهپلههای غیرقابل احتراق
9.2.13 چاه آسانسور و اتاقهای دستگاه
در محلهایی که با بندهای 9.3.6.4، 9.3.6.5 یا 9.3.6.6 مطابقت دارند، نصب اسپرینکلر در چاه آسانسور یا اتاق دستگاه الزامی نیست.
9.2.14 محافظت از کانالها
در رایزرهای عمودی کانالها که با بند 9.3.9.1.2 مطابقت دارند، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.15 سقفهای شبکه باز (Open-Grid)
در زیر سقفهای شبکهباز که با بند 9.3.10 مطابقت دارند، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.16 سقفهای Drop-Out
در زیر سقفهای Drop-Out که با بند 9.3.11 مطابقت دارند، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.17 نورگیرها (Skylights)
در نورگیرهایی که با بند 9.3.16 مطابقت دارند، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.2.17.1
در نورگیرهایی که امکان تهویه (غیر از تهویه دود و حرارت مطابق با بند 12.1.1) دارند، باید اسپرینکلر در داخل نورگیر نصب شود.
9.3 شرایط ویژه
9.3.1 دستگاههای تولید حرارت در ساختار تیر چوبی مرکب
در مواردی که دستگاههای تولید حرارت مانند کورهها یا تجهیزات فرآیندی در کانال تیرها (Joist Channels) و بالای سقفی که مستقیماً به زیر تیرهای چوبی مرکب متصل است نصب شدهاند ـ در حالی که این فضاها معمولاً نیازی به اسپرینکلر ندارند ـ باید در هر کانال تیر در دو طرف دستگاه گرمایشی اسپرینکلر نصب گردد.
استفاده در فضاهای پنهان افقی قابل احتراق
در فضاهای پنهان افقی قابل احتراق (با شیب بیش از ۲در ۱۲ مجاز نیست)، که دارای ساختار خرپای چوبی، تیر چوبی، یا تیر مشبک فلزی با سطح بالایی قابل احتراق هستند و عمق فضا از کف تا کف، یا از کف تا سقف، کمتر از ۳۶ اینچ (۹۰۰ میلیمتر) است، یا در ساختار دوبل تیر چوبی با حداکثر فاصله ۳۶ اینچ (۹۰۰ میلیمتر) بین بالای تیر پایینی و پایین تیر بالایی، باید از اسپرینکلرهایی استفاده شود که به طور خاص برای این کاربرد فهرست شده باشند (دارای گواهینامه معتبر باشند).
9.3.2.1
اسپرینکلرهایی که بهطور خاص برای محافظت از فضاهای پنهان قابل احتراق تعریفشده در بند 9.3.2 فهرست شدهاند، در صورتی که عمق فضا کمتر از ۱۲اینچ (۳۰۰ میلیمتر) از کف تا کف یا از کف تا سقف باشد، میتوانند طبق بند 9.4.1.2 استفاده شوند.
9.3.2.2
اگر بخشی از فضا عمقی بیش از ۳۶ اینچ (۹۰۰میلیمتر) داشته باشد، اسپرینکلرهای مخصوص فضاهای پنهان قابل احتراق مطابق با بند 9.4.1.2 میتوانند در کل آن فضا استفاده شوند.
9.3.2.3
اسپرینکلرهایی که بهطور خاص برای محافظت از فضاهای پنهان قابل احتراق فهرست شدهاند، میتوانند برای محافظت از ساختار تیر چوبی مرکب (Composite Wood Joist) مطابق با بند 9.4.1.2 بهکار روند.
9.3.3 شفتهای عمودی
9.3.3.1 کلیات
مگر اینکه الزامات بندهای 9.3.3.1.1 یا 9.3.3.1.2 رعایت شوند، باید یک اسپرینکلر در بالای شفتها نصب گردد.
9.3.3.1.1
شفتهای کانال عمودی غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود که غیرقابل دسترس هستند، نیاز به اسپرینکلر ندارند.
9.3.3.1.2
شفتهای عمودی برق یا مکانیکی غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود که غیرقابل دسترس هستند، نیاز به اسپرینکلر ندارند.
9.3.3.2 شفتهایی با سطوح قابل احتراق*
9.3.3.2.1
در شفتهای عمودی که دارای سطوح قابل احتراق هستند، باید در هر طبقهی متناوب، یک اسپرینکلر نصب شود.
9.3.3.2.2
اگر شفت دارای سطوح قابل احتراق دارای ناحیههای بسته (Trapped Sections) باشد، باید در بالای هر بخش بسته یک اسپرینکلر اضافی نصب گردد.
9.3.3.3 شفتهای قابل دسترس با سطوح غیرقابل احتراق
در شفتهای عمودی قابل دسترسی که سطوح آنها غیرقابل احتراق است، باید یک اسپرینکلر در نزدیکی پایین شفت نصب شود.
9.3.4 راهپلهها
9.3.4.1 ساختار قابل احتراق
در تمام راهپلههایی که ساختار آنها قابل احتراق است، باید در زیر پلهها اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.4.1.1
در بالای شفت راهپلههای قابل احتراق، باید اسپرینکلر نصب شود.
9.3.4.1.2*
در زیر پاگردها (Landing) در هر طبقه باید اسپرینکلر نصب شود.
9.3.4.1.3
در زیر پایینترین پاگرد میانی، باید اسپرینکلر نصب شود.
9.3.4.2 ساختار غیرقابل احتراق
9.3.4.2.1
در شفتهای پله غیرقابل احتراق که دارای پلههای غیرقابل احتراق با سطوح داخلی غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود هستند، باید یک اسپرینکلر در بالای شفت و یکی در زیر اولین پاگرد قابل دسترس بالای پایینترین بخش شفت نصب شود.
9.3.4.2.1
در چاههای راهپله با مصالح غیرقابل احتراق که دارای پلکان غیرقابل احتراق با روکشهای غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود هستند، اسپرینکلر باید در بالای چاه و زیر اولین پاگرد قابل دسترس بالای پایینترین نقطهی چاه نصب شود.
9.3.4.2.2
چنانچه چاههای راهپلهی غیرقابل احتراق بهوسیلهی دیوار یا در تقسیم شده باشند، باید در هر دو سمت این جداسازی اسپرینکلر نصب شود.
9.3.4.2.3
در زیر پاگردها یا راهپلهها، در صورتی که فضای زیر آنها برای انبار کردن استفاده شود، اسپرینکلر باید نصب گردد.
9.3.4.2.3.1
میتوان نصب اسپرینکلر در پایین چاهک راهپله را حذف کرد، مشروط بر اینکه فضای زیر پلهها در پایین چاهک بهگونهای مسدود شده باشد که امکان انبار کردن در آن وجود نداشته باشد.
9.3.4.2.4
در برجکهای پلکان خارجی، زمانی که دیوارهای خارجی برجک حداقل ۵۰ درصد باز باشند و تمامی اجزای برجک از مصالح غیرقابل احتراق ساخته شده باشند، میتوان از نصب اسپرینکلر صرفنظر کرد.
9.3.4.3* پلههایی که به دو یا چند بخش متصل میشوند
وقتی پلهها در دو طرف یک دیوار آتش باز میشوند، باید در چاه پله، در هر پاگردی که دارای چندین بازشو است، اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.5 بازشوهای عمودی*
9.3.5.1 کلیات*
مگر اینکه شرایط بند 9.3.5.4 برآورده شود، در مواردی که پلههای متحرک، راهپلهها یا بازشوهای مشابه در کف، بدون پوشش (unenclosed) باشند و حفاظت با اسپرینکلر به عنوان جایگزینی برای محصور کردن بازشوی عمودی در نظر گرفته شده باشد، این بازشوهای کف باید با اسپرینکلرهای نزدیک به هم در ترکیب با موانع هدایت دود (draft stops) مطابق بندهای 9.3.5.2 و 9.3.5.3 محافظت شوند.
9.3.5.2 موانع هدایت دود (Draft Stops)
موانع هدایت دود باید دارای شرایط زیر باشند:
9.3.5.3 اسپرینکلرها
9.3.5.3.1
اسپرینکلرها باید با فاصلهای بیش از ۶ فوت (۱.۸ متر) از یکدیگر نصب نشوند و در فاصلهای بین ۶ تا ۱۲ اینچ (۱۵۰ تا ۳۰۰ میلیمتر) از مانع هدایت دود، در سمت دور از بازشو قرار گیرند.
9.3.5.3.2
اگر فاصلهی اسپرینکلرها از یکدیگر کمتر از ۶ فوت (۱.۸متر) باشد، باید بافلهای عرضی (cross baffles)طبق بند 10.2.5.4.2 نصب شوند.
9.3.5.4 بازشوهای بزرگ
در اطراف بازشوهای بزرگ مانند آنهایی که در مراکز خرید، ساختمانهای آتریوم و سازههای مشابه یافت میشوند، در صورتی که کلیه طبقات و فضاهای مجاور مطابق این استاندارد توسط اسپرینکلر اتوماتیک محافظت شوند و بازشوها دارای ابعاد افقی حداقل ۲۰ فوت (۶.۱متر) بین لبههای مقابل و حداقل مساحت ۱۰۰۰ فوت مربع (۹۳ متر مربع) باشند، نیازی به نصب اسپرینکلرهای نزدیک به هم و موانع هدایت دود نیست.
9.3.6 چاه آسانسور و اتاقهای تجهیزات آسانسور
9.3.6.1*
اسپرینکلرهای دیواری باید در پایین هر چاه آسانسور و در ارتفاعی حداکثر تا ۲ فوت (۶۰۰ میلیمتر) از کف چاه نصب شوند.
9.3.6.2
اسپرینکلر ذکرشده در بند 9.3.6.1 برای چاههای بسته، غیرقابل احتراق آسانسور که فاقد مایعات هیدرولیک قابل احتراق هستند، مورد نیاز نمیباشد.
9.3.6.3
نصب اسپرینکلرهای اتوماتیک در اتاقهای ماشینآلات آسانسور، فضاهای ماشینآلات آسانسور، فضاهای کنترل، یا چاههای آسانسور کششی که مطابق با مقررات مربوطه در NFPA 101 یا کد ساختمانی مربوطه نصب شدهاند، الزامی نیست، مشروط بر اینکه تمامی شرایط زیر رعایت شده باشند:
9.3.6.4*
اسپرینکلرهای اتوماتیک نصبشده در اتاق ماشینآلات آسانسور یا در بالای چاه آسانسور باید دارای درجه حرارتی معمولی یا میانی باشند.
9.3.6.5*
اسپرینکلرهای اسپری قائم، آویخته (pendent) یا دیواری(sidewall) باید در بالای چاه آسانسور نصب شوند.
9.3.6.6
اسپرینکلر الزامی در بند 9.3.6.5 نیازی به نصب ندارد، در صورتی که:
9.3.6.7 استفاده از تعلیق قابل احتراق در آسانسورها
9.3.6.7.1
در آسانسورهایی که از وسایل تعلیق قابل احتراقمانند تسمههای فولادی با روکش الاستومری یا پلییورتانی غیرمدور استفاده میکنند، باید اسپرینکلرها در بالا و پایین چاه آسانسور نصب شوند.
9.3.6.7.2
در صورتی که این وسایل تعلیق دارای درجهی حداقلFT-1 طبق آزمون سوختن عمودی استاندارد UL 62 وUL 1581 باشند، نیازی به نصب اسپرینکلر در چاه آسانسور نمیباشد.
9.3.7* فضاهای کتابخانه و ذخیرهسازی اسناد
در جایی که کتابها یا اسناد در قفسههای باز ثابت نگهداری میشوند، اسپرینکلرها باید مطابق با یکی از موارد زیر نصب شوند:
9.3.8* کورهها و فرهای صنعتی
(این بند دارای محتوای گستردهتری است که در ادامه یا منبع اصلی باید بررسی شود.)
9.3.9 محافظت از کانالها (Duct Protection)
در جایی که توسط مرجع ذیصلاح یا کد یا استاندارد مرجع مربوطه مورد نیاز باشد، محافظت از کانالها باید با الزامات بند 9.3.8 مطابقت داشته باشد.
9.3.9.1 محل نصب اسپرینکلرها
9.3.9.1.1
مگر اینکه الزامات بندهای 9.3.9.1.2 یا 9.3.9.1.3 رعایت شده باشند، در بالای هر رایزر عمودی و در نقطهی میانی هر انحراف (offset) از کانالها، باید یک اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.9.1.2
در صورتی که رایزر عمودی در خارج از ساختمان قرار داشته باشد و در معرض مواد قابل احتراق نباشد یا در صورتی که فاصلهی افقی بین خروجی هود و رایزر عمودی حداقل ۲۵ فوت (۷٫۶ متر) باشد، نصب اسپرینکلر الزامی نیست.
9.3.9.1.3
در کانالهای افقی خروجی دود (exhaust ducts)، اسپرینکلرها باید با فاصلههای ۱۰ فوت (۳ متر)نصب شوند و نخستین اسپرینکلر حداکثر در فاصلهی ۵ فوت (۱٫۵ متر) از ورودی کانال قرار گیرد.
9.3.9.2 محافظت در برابر یخزدگی
اسپرینکلرهایی که در کانالهای خروجی قرار دارند و در معرض خطر یخزدگی هستند، باید بهدرستی در برابر یخزدگی محافظت شوند. (رجوع شود به بند 16.4.1)
9.3.9.3 دسترسی به اسپرینکلرها
باید امکان دسترسی برای بازرسی، آزمایش و نگهداری تمامی اسپرینکلرها فراهم باشد.
9.3.9.4 فیلتر خطی (Strainers)
در سیستمهایی که از اسپرینکلرهایی با ضریب K کمتر از K-2.8 (40) استفاده میشود، باید یک صافی خطی فهرستشده (listed line strainer) در مسیر اصلی آب تغذیه نصب شود.
9.3.10 سقفهای مشبک (Open-Grid Ceilings)
سقفهای مشبک فقط در صورتی میتوانند در زیر اسپرینکلرها نصب شوند که یکی از شرایط زیر برقرار باشد:
(1)
سقفهای مشبکی که:
در این صورت، فواصل نصب اسپرینکلرها مطابق موارد زیر باید رعایت شود:
(a) در فضاهای با خطر کم (light hazard):
(b) در فضاهای با خطر معمولی (ordinary hazard):
(2)
سایر انواع سقفهای مشبک نیز در صورتی مجاز به نصب در زیر اسپرینکلرها هستند که برای این منظور فهرست شده باشند (listed) و مطابق با دستورالعملهای درجشده در بستهبندی سقف نصب شوند.
9.3.11 سقفها و مصالح سقفی رهاشونده(Drop-Out Ceilings and Ceiling Materials)
9.3.11.1*
نصب سقفها و مصالح سقفی رهاشونده در زیر اسپرینکلرها مجاز است، مشروط بر اینکه این پنلها یا مصالح برای این کاربرد فهرستشده باشند و مطابق با مشخصات مندرج در فهرست خود نصب شوند.
9.3.11.2
سقفها و مصالح سقفی رهاشونده که با معیارهای بند 9.3.11.1 مطابقت دارند، نباید در زیر اسپرینکلرهای واکنش سریع (quick-response) یا با پوشش گسترده (extended coverage) نصب شوند، مگر اینکه بهطور خاص برای این کاربرد فهرست شده باشند.
9.3.11.3
سقفها و مصالح سقفی رهاشونده که با معیارهای بند 9.3.11.1 مطابقت دارند، در چارچوب این استاندارد به عنوان سقف محسوب نمیشوند.
9.3.11.4*
لولهکشیهایی که در بالای سقفهای رهاشونده مطابق با بند 9.3.11.1 نصب شدهاند، بهعنوان لولهکشی پنهان (concealed piping) در نظر گرفته نمیشوند.
9.3.11.5*
نصب اسپرینکلر در زیر سقفهای رهاشونده یا مصالح سقفی مطابق با بند 9.3.11.1 مجاز نیست.
9.3.12*
در خزانههای نگهداری پوست خز (fur storage vaults)، باید از اسپرینکلرهای قدیمی (old-style sprinklers) استفاده شود.
9.3.13 صحنهی نمایش (Stages)
9.3.13.1
در مکانهای زیر باید اسپرینکلر نصب گردد:
9.3.13.2
در مواردی که محافظت از بازشوی پروسنیوم(proscenium opening) مورد نیاز باشد، باید یک سیستم دلوژ (deluge system) با اسپرینکلرهای باز(open sprinklers) فراهم شود که:
9.3.14 فضاهای بالای سقفها
9.3.14.1
در فضاهایی که سقف آنها از ارتفاع باقیماندهی ناحیه پایینتر است، فضای بالای این سقف باید دارای اسپرینکلر باشد، مگر اینکه با الزامات بند 9.2.1 مربوط به فضاهای پنهان مجاز بدون اسپرینکلر مطابقت داشته باشد.
9.3.14.2
در صورتی که فضای بالای سقف کاذب دارای اسپرینکلر باشد، سیستم اسپرینکلر باید با الزامات بند 19.2.2 و بخش 20.10 مطابقت داشته باشد.
9.3.14.3*
در حالتی که یک فضای غیرقابل احتراق در بالای سقف کاذب غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدودقرار داشته باشد و:
در این صورت، سیستم اسپرینکلر میتواند فقط تا فاصلهای برابر با ۰٫۶ برابر ریشهی مربع مساحت طراحی سیستم در فضای مجاور، در آن فضا امتداد یابد.
9.3.14.3.1
سیستم اسپرینکلر باید حداقل تا فاصله ۲۴ فوت (۷٫۳ متر) در فضای بالای سقف امتداد یابد.
9.3.15 شیشههای محافظتشده با اسپرینکلر(Sprinkler-Protected Glazing)*
در مواردی که از اسپرینکلر به همراه شیشه به عنوان جایگزینی برای دیوار یا پنجرهی دارای درجهی مقاومت حریق استفاده میشود، مجموعهی شیشه-اسپرینکلر باید با موارد زیر مطابقت داشته باشد:
(1)
اسپرینکلرها باید برای کاربرد خاص روی پنجرهها فهرست شده باشند، مگر اینکه استفاده از اسپرینکلرهای استاندارد اسپری بهطور خاص توسط کد ساختمانی مجاز شده باشد.
(2)
اسپرینکلرها باید از طریق یک سیستم لولهکشی تر(wet pipe system) تغذیه شوند.
(3)
شیشه باید از نوع گرما-مقاوم، سکوریتشده(tempered)، یا سرامیک شیشهای (glass ceramic) باشد و به صورت ثابت نصب گردد.
9.3.15 (4)
در مواردی که مجموعهی شیشهای نیاز به محافظت از هر دو طرف دارد، باید در هر دو سمت شیشه اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.15 (5)
استفاده از شیشهی محافظتشده با اسپرینکلر محدود به دیوارهای غیر باربر (non-load-bearing walls)است.
9.3.15 (6)
مجموعهی شیشهای نباید دارای اعضای افقی باشدکه باعث اختلال در پخش یکنواخت آب بر سطح شیشه گردد، و همچنین نباید هیچ مانعی بین اسپرینکلر و شیشه وجود داشته باشد که پخش آب را مختل کند.
9.3.15 (7)
مدت زمان تأمین آب برای ناحیهی طراحی که اسپرینکلرهای پنجره را شامل میشود، نباید کمتر از درجهبندی الزامی مجموعهی شیشهای باشد.
9.3.16 نورگیرها (Skylights)
9.3.16.1
در مورد نورگیرهایی که مساحت آنها بیش از ۳۲فوت مربع (۳٫۰ متر مربع) نیست، صرفنظر از طبقهبندی خطر (hazard classification)، در صورتی که حداقل ۱۰ فوت (۳٫۰ متر) بهصورت افقی از هر نورگیر محافظتنشده یا تورفتگی سقفی بدون محافظت جدا شده باشند، میتوان از نصب اسپرینکلر در آنها صرفنظر کرد.
9.3.16.1.1
هنگامی که اسپرینکلری مستقیماً در زیر نورگیری با مساحت حداکثر ۳۲ فوت مربع (۳٫۰ متر مربع)نصب شده باشد، فاصله تا سقف باید بهگونهای اندازهگیری شود که گویی نورگیر وجود ندارد و به صفحهی سقف فرضی نسبت داده شود.
9.3.16.2
نورگیرهایی با مساحت حداکثر ۳۲ فوت مربع (۳٫۰ متر مربع) میتوانند دارای پوشش پلاستیکی باشند.
9.3.17 فضاهای پنهان (Concealed Spaces)
9.3.17.1 فضاهای پنهانی که نیاز به محافظت با اسپرینکلر دارند
فضاهای پنهان دارای ساختار قابل احتراق نمایان(exposed combustible construction)، باید با اسپرینکلر محافظت شوند، مگر در مواردی که بر اساس بندهای 9.2.1.1 تا 9.2.1.19 و 9.2.2 نصب اسپرینکلر الزامی نباشد.
9.3.17.1.1*
الزامات طراحی برای فضاهای پنهان
اسپرینکلرها در فضاهای پنهانی که برای ذخیرهسازی یا استفاده دیگر قابل دسترسی نیستند، باید مطابق با الزامات نواحی کمخطر (light hazard occupancy) نصب شوند.
9.3.17.1.2 حفاظت موضعی از مصالح قابل احتراق نمایان یا مواد قابل احتراق نمایان
در صورتی که فضاهای پنهان با ساختار غیرقابل احتراق یا با قابلیت احتراق محدود که در حالت عادی نیاز به اسپرینکلر ندارند، دارای نواحی موضعی از مصالح یا مواد قابل احتراق نمایان باشند، این نواحی قابل احتراق میتوانند طبق موارد زیر بهصورت موضعی محافظت شوند:
(1)
اگر مواد قابل احتراق نمایان در پارتیشنها یا دیوارهای عمودی اطراف تمام یا بخشی از فضاقرار داشته باشند، میتوان از یک ردیف اسپرینکلر با فاصله حداکثر ۱۲ فوت (۳٫۷ متر) از یکدیگر و حداکثر ۶ فوت (۱٫۸ متر) از سطح داخلی پارتیشنها برای محافظت از سطح استفاده کرد.
اولین و آخرین اسپرینکلر در این ردیف نباید بیش از ۵ فوت (۱٫۵ متر) از انتهای پارتیشن فاصله داشته باشند.
(2)
اگر مواد قابل احتراق نمایان در صفحهی افقی قرار داشته باشند، ناحیهی مورد نظر میتواند با اسپرینکلرهایی با فواصل مربوط به مناطق کمخطر محافظت شود.
اسپرینکلرهای اضافی باید حداکثر در فاصلهی ۶فوت (۱٫۸ متر) بیرون از محدودهی مواد قابل احتراق و با فواصل حداکثر ۱۲ فوت (۳٫۷ متر) در طول مرز اطراف آن نصب شوند.
هنگامی که مرز به دیوار یا مانع دیگری ختم شود، آخرین اسپرینکلر نباید بیش از ۶ فوت (۱٫۸ متر) از دیوار یا مانع فاصله داشته باشد.
9.3.18 فضاهای زیر کفهای زمینی، سکوها و باراندازهای بیرونی
9.3.18.1
مگر اینکه الزامات بند 9.2.2 رعایت شده باشند، در تمام فضاهای زیر کفهای زمینی قابل احتراق و زیر سکوها و باراندازهای بیرونی قابل احتراق باید اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.19 پیشآمدگیهای بیرونی (Exterior Projections)
9.3.19.1*
مگر اینکه الزامات بندهای 9.2.3.2، 9.2.3.3، یا 9.2.3.4 رعایت شده باشند، زیر تمام پیشآمدگیهای بیرونی که عرض آنها بیش از ۴ فوت (۱٫۲ متر) باشد باید اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.19.2*
در زیر تمام پیشآمدگیهای بیرونی با عرض بیش از ۴ فوت (۱٫۲ متر) که در آنها مواد قابل احتراق ذخیره میشود، باید اسپرینکلر نصب گردد.
9.3.20 تجهیزات الکتریکی
9.3.20.1*
مگر اینکه الزامات بند 9.2.6 رعایت شده باشند، نصب سیستم اسپرینکلر در اتاقهای تجهیزات الکتریکی الزامی است.
9.4 استفاده از اسپرینکلرها (Use of Sprinklers)
9.4.1 کلیات
9.4.1.1*
اسپرینکلرها باید مطابق با مشخصات درجشده در فهرست آنها (listing) نصب شوند.
9.4.1.2
در مواردی که هیچ اسپرینکلری بهطور خاص برای ویژگیهای خاص سازه یا موقعیتهای ویژهای که نیاز به توزیع غیرمعمول آب دارند فهرست نشده باشد، الزامات بند 9.4.1.1 اعمال نمیشود، و استفاده از اسپرینکلرهای فهرستشده در موقعیتهایی غیر از آنچه در فهرستشان پیشبینی شده مجاز است، به شرطی که نتیجهی خاصی مدنظر باشد.
9.4.1.3*
اسپرینکلرهای عمودی (Upright sprinklers) باید به گونهای نصب شوند که بازوهای قاب (frame arms) آنها موازی با خط انشعاب (branch line) باشد، مگر اینکه مشخصاً برای جهتگیری دیگر فهرست شده باشند.
9.4.1.4
در مواردی که از چسب حلالی (solvent cement)برای اتصال لولهها و اتصالات استفاده میشود، اسپرینکلر نباید پیش از چسبکاری در اتصالات نصب شود.
9.4.1.5 درپوشها و تسمههای محافظ(Protective Caps and Straps)
9.4.1.5.1*
درپوشها و تسمههای محافظ باید با روشی برداشته شوند که با دستورالعمل نصب تولیدکننده مطابقت داشته باشد.
9.4.1.5.2*
تمام درپوشها و تسمههای محافظ باید پیش از زمان راهاندازی سیستم اسپرینکلر از روی اسپرینکلرها برداشته شوند.
9.4.1.5.3
درپوشها و تسمههای محافظ مربوط به اسپرینکلرهای عمودی یا اسپرینکلرهایی که در ارتفاع بیش از ۱۰ فوت (۳٫۰ متر) از کف نصب میشوند، میتوانند بلافاصله پس از نصب اسپرینکلر برداشته شوند.
9.4.2 درجهبندی دمایی (Temperature Ratings)
9.4.2.1*
مگر اینکه الزامات بندهای 9.4.2.2، 9.4.2.3، 9.4.2.4 یا 9.4.2.5 رعایت شده باشند، در سراسر ساختمان باید از اسپرینکلرهای با دمای معمولی(Ordinary) یا میانی (Intermediate) استفاده شود.
9.4.2.2
در مواردی که بیشینه دمای سقف از 100 درجه فارنهایت (38 درجه سلسیوس) بیشتر باشد، باید اسپرینکلرهایی با درجهبندی دمایی متناسب با دمای سقف طبق جدول 7.2.4.1 استفاده شود.
9.4.2.3
استفاده از اسپرینکلرهای با درجه حرارت بالا(high-temperature) در سرتاسر اشغالهای با خطر معمولی (Ordinary)، خطر زیاد (Extra Hazard)، اشغالهای انباری (Storage) و همچنین در موارد مجاز در این استاندارد و سایر استانداردها و کدهای NFPA مجاز است.
9.4.2.4
اسپرینکلرهای با طبقهبندی دمایی میانی(Intermediate) و بالا (High) باید در مکانهایی خاص طبق الزامات بند 9.4.2.5 نصب شوند.
9.4.2.5*
برای انتخاب اسپرینکلرهایی با طبقهبندی دمایی غیر از معمولی (Ordinary)، مگر اینکه دمای دیگری مشخص شده باشد یا اسپرینکلرهای با دمای بالا در تمام محل استفاده شوند، باید رویههای زیر رعایت شود. انتخاب دما باید مطابق با جداول 9.4.2.5(a)، 9.4.2.5(b)، 9.4.2.5(c) و شکل 9.4.2.5 انجام شود:
9.4.2.6
در صورت تغییر کاربری که منجر به تغییر دما میشود، نوع اسپرینکلرها نیز باید متناسب با آن تغییر یابند.
9.4.2.7*
حداقل دمای اسمی اسپرینکلرهای سقفی در انبارهای عمومی، انبارهای قفسهای، انبار لاستیک خودرو، انبار رول کاغذ، و انبار پنبهی فشرده باید برابر با 150 درجه فارنهایت (66 درجه سلسیوس) باشد.
9.4.3 حساسیت حرارتی (Thermal Sensitivity)
9.4.3.1*
اسپرینکلرهای مورد استفاده در اشغالهای با خطر سبک (Light Hazard) باید یکی از انواع زیر باشند:
9.4.3.2
در مواردی که اسپرینکلر واکنش سریع نصب شده، تمام اسپرینکلرهای درون یک فضای بسته(compartment) باید از نوع واکنش سریع باشند، مگر در موارد مجاز در بندهای 9.4.3.3، 9.4.3.4، یا 9.4.3.5.
9.4.3.3
در صورت نبود اسپرینکلر واکنش سریع در بازه دمایی مورد نیاز، استفاده از اسپرینکلر واکنش استاندارد مجاز است.
9.4.3.4
الزامات بند 9.4.3.2 در مورد اسپرینکلرهای داخل قفسهای (in-rack sprinklers) اعمال نمیشود.
9.4.3.5
در اشغالهایی بهجز خطر سبک، چنانچه یک اسپرینکلر دارای فهرست برای هر دو نوع واکنش سریع و واکنش استاندارد باشد (با نواحی پوشش متفاوت)، میتوان آن را در یک فضا با هر دو نوع فاصلهگذاری نصب کرد، بدون نیاز به جداسازی نواحی پوشش.
9.4.3.6
زمانی که یک سیستم موجود برای اشغالهای با خطر سبک به اسپرینکلرهای واکنش سریع یا مسکونی تغییر میکند، باید تمام اسپرینکلرهای داخل یک فضا تعویض شوند.
9.4.4 اسپرینکلرهایی با K-فاکتور کمتر از K-5.6 (80)
9.4.4.1
مگر در موارد مجاز طبق بند 9.4.4، اسپرینکلرها باید حداقل K-فاکتور اسمی برابر با 5.6 (80) داشته باشند.
9.4.4.2
در اشغالهای با خطر سبک، استفاده از اسپرینکلرهایی با K-فاکتور کمتر از 5.6 (80) مجاز است، به شرط رعایت موارد زیر:
9.4.4.3
نصب اسپرینکلرهای با K-فاکتور کمتر از 5.6 (80) طبق بند 19.4.2 برای حفاظت در برابر آتشسوزیهای ناشی از منابع خارجی (Exposure Fires) مجاز است.
9.4.4.4
اسپرینکلرهایی با K-فاکتور اسمی K-4.2 (57) میتوانند در سیستمهای خشک (Dry Pipe) و واکنش تأخیری (Preaction) برای اشغالهای با خطر سبک، به شرطی که لولهکشی مقاوم به خوردگی یا گالوانیزه داخلی باشد، استفاده شوند.
9.4.5 محدودیتهای اندازه رزوه
اسپرینکلرهایی با K-فاکتور بیشتر از 5.6 (80) که دارای رزوه NPT با قطر 1/2 اینچ (15 میلیمتر)هستند، نباید در سیستمهای جدید نصب شوند.
9.5 موقعیت، مکان، فاصلهگذاری، و کاربرد اسپرینکلرها
9.5.1 کلیات
9.5.1.1
اسپرینکلرها باید مطابق با الزامات بخش 9.5، در مکان مناسب قرار گیرند، فاصلهگذاری شوند، و در موقعیت صحیح نصب گردند.
9.5.1.2
اسپرینکلرها باید بهگونهای موقعیتدهی شوند که حفاظت از منطقه را متناسب با اهداف کلی این استاندارد تأمین کنند، از طریق کنترل موقعیت نصب و مساحت مجاز پوشش برای هر اسپرینکلر.
9.5.1.3
الزامات بندهای 9.5.2 تا 9.5.6 باید برای تمام انواع اسپرینکلرها اعمال شود، مگر اینکه قوانین سختگیرانهتری در فصلهای 10 تا 15 ارائه شده باشد.
9.5.2 مساحتهای حفاظتشده توسط هر اسپرینکلر
9.5.2.1 تعیین مساحت پوشش حفاظتی(Protection Area of Coverage)
9.5.2.1.1
مساحت پوشش حفاظتی هر اسپرینکلر (As) باید بهصورت زیر تعیین شود:
(a) فاصله بین اسپرینکلرها (یا تا دیوار یا مانع، در مورد اسپرینکلر انتهایی در خط شاخه) را در دو جهت بالا دست و پایین دست اندازهگیری کنید.
(b) بزرگترِ دو مقدار زیر را انتخاب کنید:
(c) این بُعد را به عنوان S تعریف کنید.
(a) فاصله عمود تا اسپرینکلر روی خط شاخه مجاور (یا تا دیوار یا مانع، در مورد آخرین خط شاخهای) را از هر طرف خط شاخهای که اسپرینکلر مدنظر روی آن نصب شده، اندازهگیری کنید.
(b) بزرگترِ دو مقدار زیر را انتخاب کنید:
(c) این بُعد را به عنوان L تعریف کنید.
۹.۵.۲.۱.۲ مساحت پوشش حفاظتی اسپرینکلر باید با ضرب بُعد S در بُعد L تعیین شود، بهصورت زیر:
۹.۵.۲.۲ حداکثر مساحت پوشش حفاظتی
۹.۵.۲.۲.۱ حداکثر مساحت مجاز پوشش حفاظتی برای هر اسپرینکلر (As) باید مطابق با مقدار مشخصشده در بخش مربوط به هر نوع یا سبک اسپرینکلر باشد.
۹.۵.۲.۲.۲ حداکثر مساحت پوشش هر اسپرینکلر نباید از ۴۰۰ فوت مربع (۳۷ متر مربع) تجاوز کند.
۹.۵.۳ فاصلهگذاری اسپرینکلر
۹.۵.۳.۱ حداکثر فاصله بین اسپرینکلرها
۹.۵.۳.۱.۱ حداکثر فاصله مجاز بین اسپرینکلرها باید بر اساس فاصله مرکز به مرکز اسپرینکلرهای مجاور باشد.
۹.۵.۳.۱.۲ این فاصله باید در امتداد شیب سقف اندازهگیری شود.
۹.۵.۳.۱.۳ این فاصله باید با مقدار مشخصشده در بخش مربوط به هر نوع یا سبک اسپرینکلر مطابقت داشته باشد.
۹.۵.۳.۲ حداکثر فاصله از دیوارها
۹.۵.۳.۲.۱ فاصله اسپرینکلرها از دیوار نباید از نصف فاصله مجاز بین اسپرینکلرها بیشتر باشد.
۹.۵.۳.۲.۲ این فاصله باید تا دیواری که پشت مبلمانی مانند کمد، کابینت یا ویترین قرار دارد اندازهگیری شود.
۹.۵.۳.۲.۳ زمانی که اسپرینکلرها در نزدیکی پنجرهها نصب میشوند و فضای کف اضافی ایجاد نمیشود، فاصله باید تا دیوار اندازهگیری شود.
۹.۵.۳.۳ حداقل فاصله از دیوارها
۹.۵.۳.۳.۱ حداقل فاصله مجاز بین اسپرینکلر و دیوار باید مطابق با مقدار مشخصشده در بخش مربوط به هر نوع یا سبک اسپرینکلر باشد.
۹.۵.۳.۳.۲ این فاصله باید بهصورت عمود بر دیوار اندازهگیری شود.
۹.۵.۳.۴ حداقل فاصله بین اسپرینکلرها
۹.۵.۳.۴.۱ باید حداقل فاصلهای بین اسپرینکلرها حفظ شود تا از خیس شدن اسپرینکلرهای مجاور توسط اسپرینکلر فعالشده و از عدم فعال شدن آنها جلوگیری شود.
۹.۵.۳.۴.۲ حداقل فاصله مجاز باید با مقدار مشخصشده در بخش مربوط به هر نوع یا سبک اسپرینکلر مطابقت داشته باشد.
۹.۵.۴ موقعیت پخشکننده (دفلکتور)
۹.۵.۴.۱ فاصله از سقف
۹.۵.۴.۱.۱ فاصله بین دفلکتور اسپرینکلر و سقف باید بر اساس نوع اسپرینکلر و نوع سازه انتخاب شود.
۹.۵.۴.۱.۲ سقفهای فلزی موجدار:
۹.۵.۴.۱.۲.۱ برای سقفهایی با موجهایی به عمق حداکثر ۳ اینچ (۷۵ میلیمتر)، فاصله باید از پایینترین نقطه موج اندازهگیری شود.
۹.۵.۴.۱.۲.۲ برای سقفهایی با عمق بیش از ۳ اینچ، فاصله باید از بالاترین نقطه موج اندازهگیری شود.
۹.۵.۴.۱.۳ در سقفهایی که عایق مستقیماً زیر سقف یا سازه نصب شده، فاصله دفلکتور باید از پایین عایق اندازهگیری شود و با الزامات ۹.۵.۴.۱.۳.۱ تا ۹.۵.۴.۱.۳.۳ مطابقت داشته باشد.
۹.۵.۴.۱.۳.۱ عایق مورد استفاده باید از نوع پشمی یا مقاوم در برابر نیروی مکش ۳ پوند بر فوت مربع (۰.۱۳کیلوگرم بر متر مربع) باشد.
۹.۵.۴.۱.۳.۲ اگر عایق بهصورت صاف و موازی با سقف نصب شده باشد، فاصله دفلکتور از زیر عایق اندازهگیری میشود.
۹.۵.۴.۱.۳.۳ اگر عایق دچار افتادگی شود، فاصله دفلکتور باید از وسط اختلاف ارتفاع نقطه بالا و پایین عایق اندازهگیری شود.
(A) اگر افتادگی عایق بیش از ۶ اینچ (۱۵۰ میلیمتر) باشد، فاصله باید از نقطه بالای عایق اندازهگیری شود.
(B) دفلکتور نباید بالاتر از پایینترین نقطه عایق قرار گیرد.
۹.۵.۴.۱.۴ استفاده از جمعکننده حرارتی برای کمک به فعالسازی اسپرینکلر مجاز نیست.
۹.۵.۴.۲ جهتگیری دفلکتور
دفلکتور اسپرینکلرها باید موازی با سقف، بام یا شیب راهپله قرار گیرد.
۹.۵.۵ موانع در برابر پاشش اسپرینکلر
۹.۵.۵.۱ هدف عملکردی
اسپرینکلرها باید بهگونهای نصب شوند که موانع پاشش را به حداقل برسانند، مطابق با تعریف در ۹.۵.۵.۲ و ۹.۵.۵.۳، یا اسپرینکلرهای اضافی جهت اطمینان از پوشش مناسب خطر نصب شوند.
(به شکل A.9.5.5.1 مراجعه شود.)
۹.۵.۵.۲ موانع توسعه الگوی پاشش
۹.۵.۵.۲.۱ موانع پیوسته یا ناپیوسته که در فاصلهای کمتر یا مساوی ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) زیر دفلکتور قرار دارند و از توسعه کامل الگوی پاشش جلوگیری میکنند، باید مطابق با ۹.۵.۵.۲ باشند.
۹.۵.۵.۲.۲ اسپرینکلرها باید در فاصلهای مناسب از موانعی مانند خرپا، لولهها، ستونها و وسایل نصب شوند، مطابق با بخشهای ۱۰.۲ تا ۱۴.۲.
۹.۵.۵.۳ موانعی که از رسیدن آب به خطر جلوگیری میکنند
موانع پیوسته یا ناپیوستهای که در صفحه افقی، بیش از ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) زیر دفلکتور قرار دارند و باعث اختلال در رسیدن جریان آب به ناحیه حفاظتشده میشوند، باید مطابق با ۹.۵.۵.۳ باشند
۹.۵.۵.۳.۱* اسپرینکلرها باید زیر موانع ثابت با عرض بیش از ۴ فوت (۱.۲ متر) نصب شوند.
۹.۵.۵.۳.۱.۱* کفپوشهای مشبک باز با عرض بیش از ۴فوت (۱.۲ متر) نیاز به حفاظت اسپرینکلری در زیر مشبک دارند.
۹.۵.۵.۳.۱.۲* اسپرینکلرهای قرارگرفته زیر موانع باید با یکی از موارد زیر مطابقت داشته باشند:
(۱) زیر مانع نصب شوند
(۲) در کنار مانع نصب شوند، به شرطی که فاصله آنها از لبه بیرونی مانع بیش از ۳ اینچ (۷۵ میلیمتر) نباشد
۹.۵.۵.۳.۱.۳ چنانچه اسپرینکلرها در کنار مانع نصب شوند، باید از نوع طبقه میانی قفسهای باشند.
۹.۵.۵.۳.۱.۴ دفلکتور اسپرینکلرهای خودکار نصبشده زیر موانع ثابت نباید بیش از ۱۲ اینچ (۳۰۰ میلیمتر) پایینتر از کف مانع قرار گیرد.
۹.۵.۵.۳.۱.۵ نصب اسپرینکلر زیر موانع غیرقابلاحتراق با عرض بیش از ۴ فوت (۱.۲ متر) در صورتی که کف مانع حداکثر ۲۴ اینچ (۶۰۰ میلیمتر) بالاتر از کف یا دک باشد، الزامی نیست.
۹.۵.۵.۳.۲* نصب اسپرینکلر زیر موانعی که ثابت نیستند، مانند میزهای کنفرانس، الزامی نیست.
۹.۵.۵.۳.۳ اسپرینکلرهای نصبشده زیر موانع باید از همان نوع (اسپری، CMSA، ESFR، مسکونی) باشند که در سقف نصب شدهاند، مگر طبق بند ۹.۵.۵.۳.۳.۱.
۹.۵.۵.۳.۳.۱ استفاده از اسپرینکلرهای اسپری زیر دربهای بالابر مجاز است.
۹.۵.۵.۳.۴* اسپرینکلرهای نصبشده زیر کفپوشهای مشبک باید از نوع طبقه میانی/قفسهای باشند یا به نحوی محافظت شوند که از پاشش اسپرینکلرهای سقفی در امان باشند.
۹.۵.۵.۴ کمدها
در تمام کمدها و محفظهها، از جمله کمدهایی که تجهیزات مکانیکی در آنها قرار دارند و حجم آنها بیشتر از ۴۰۰فوت مکعب (۱۱ متر مکعب) نیست، یک اسپرینکلر در بالاترین سطح سقف کافی است، بدون توجه به موانع یا حداقل فاصله از دیوار.
۹.۵.۶ فاصله بین دفلکتور و ذخیرهسازی
۹.۵.۶.۱* مگر اینکه الزامات بندهای ۹.۵.۶.۲، ۹.۵.۶.۳، ۹.۵.۶.۴ یا ۹.۵.۶.۵ رعایت شده باشند، فاصله بین دفلکتور اسپرینکلر و بالاترین نقطه ذخیرهسازی یا محتویات اتاق باید حداقل ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) باشد.
۹.۵.۶.۲ در مواردی که استانداردهای دیگر حداقل فاصله بیشتری را برای ذخیرهسازی مشخص کرده باشند، باید همانها رعایت شوند.
۹.۵.۶.۳ برای اسپرینکلرهای خاص، فاصله حداقل ۳۶اینچ (۹۰۰ میلیمتر) تا ذخیرهسازی مجاز است.
۹.۵.۶.۴ فاصلهای کمتر از ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) بین بالای ذخیرهسازی و دفلکتور اسپرینکلر سقفی، در صورتی مجاز است که از طریق آزمونهای آتشسوزی بزرگمقیاس موفق برای خطر خاص، اثبات شده باشد.
۹.۵.۶.۵ در مواردی که تایرهای لاستیکی ذخیره شدهاند، فاصله بین بالای ذخیرهسازی و دفلکتور اسپرینکلر نباید کمتر از ۳۶ اینچ (۹۰۰ میلیمتر) باشد.
۹.۵.۶.۶ مقدار ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) نباید ارتفاع قفسهها روی دیوار یا در برابر دیوار را مطابق با بندهای ۱۰.۲.۸، ۱۰.۳.۷، ۱۱.۲.۶، و بخشهای ۱۱.۳ و ۱۲.۱محدود کند.
۹.۵.۶.۶.۱ در مواردی که قفسهها بر روی دیوار نصب شدهاند و مستقیماً زیر اسپرینکلر نیستند، قفسهها و اقلام ذخیرهشده روی آنها میتوانند از سطحی که در ارتفاع ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) زیر دفلکتور اسپرینکلر سقفی قرار دارد، فراتر روند.
۹.۵.۶.۶.۲ قفسهها و هر نوع ذخیرهسازی روی آنها که مستقیماً زیر اسپرینکلرها قرار دارند، نباید از سطحی که در ارتفاع ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلیمتر) زیر دفلکتور اسپرینکلر سقفی قرار دارد، بالاتر روند.
دتکتورهای گاز نیمههادی یکی از انواع حسگرهای تشخیص گاز هستند که از مواد نیمههادی، معمولاً اکسید فلز (Metal Oxide Semiconductor – MOS)، برای شناسایی گازهای مختلف استفاده میکنند. این نوع حسگرها به دلیل حساسیت بالا، پاسخ سریع و دوام طولانی در بسیاری از کاربردهای صنعتی و تجاری مورد استفاده قرار میگیرند.
ساختار دتکتور گاز نیمههادی
یک دتکتور گاز نیمههادی شامل بخشهای زیر است:
الف) ماده حسگر (Sensing Material)
ب) المنت گرمایشی (Heating Element)
ج) الکترودهای اندازهگیری (Electrodes)
د) مدار پردازش سیگنال
2. عملکرد دتکتور گاز نیمههادی
مرحله ۱: جذب گاز توسط ماده نیمههادی
مرحله ۲: تغییر در هدایت الکتریکی
مرحله ۳: اندازهگیری و پردازش سیگنال
3. انواع دتکتورهای گاز نیمههادی بر اساس عملکرد
الف) دتکتورهای گاز کاهشدهنده (Reducing Gas Detectors)
ب) دتکتورهای گاز اکسیدکننده (Oxidizing Gas Detectors)
4. مزایا و معایب دتکتورهای گاز نیمههادی
✅ مزایا:
❌ معایب:
5. کاربردهای دتکتور گاز نیمههادی
نتیجهگیری
دتکتورهای گاز نیمههادی به دلیل سادگی، هزینه مناسب و حساسیت بالا، یکی از پرکاربردترین حسگرهای گازی هستند. با این حال، برای افزایش دقت و کاهش تأثیرات محیطی، اغلب در ترکیب با حسگرهای دیگر یا الگوریتمهای پردازش داده مورد استفاده قرار میگیرند.