این پیوست بخشی از الزامات این سند NFPA نیست، بلکه فقط برای اهداف اطلاعرسانی ارائه شده است.
F.1 یک سیستم اطفاء حریق دیاکسید کربن با کاربرد موضعی طراحی شده است تا دیاکسید کربن را مستقیماً به آتشسوزیای که میتواند در یک ناحیه یا فضایی بدون محصورسازی واقعی رخ دهد، اعمال کند. چنین سیستمهایی باید به گونهای طراحی شوند که دیاکسید کربن را در حین عملکرد سیستم به نحوی به خطر مورد اطفاء برسانند که تمام سطوح سوختنی یا شعلهور را پوشش داده یا احاطه کند.
نرخ جریان و مدت زمان کاربرد مورد نیاز بستگی به نوع ماده قابل احتراق درگیر، ماهیت خطر (اینکه آیا سطح مایع مانند مخزن غوطهوری یا مخزن کوئنچ است یا یک قطعه ماشینآلات پیچیده مانند دستگاه چاپ) و محل و فاصله اسپرینکلرهای دیاکسید کربن نسبت به خطر دارد.
عوامل مهمی که در طراحی یک سیستم کاربرد موضعی باید در نظر گرفته شود عبارتند از: نرخ جریان، محدودیتهای ارتفاع و مساحت اسپرینکلرهای استفادهشده، میزان دیاکسید کربن مورد نیاز، و سیستم لولهکشی. مراحل زیر برای طراحی یک سیستم لازم است:
(۱) تعیین مساحت خطر مورد اطفاء. در تعیین این مساحت، مهم است که نقشه دقیق خطر را با نشان دادن تمام ابعاد و محدودیتها جهت جانمایی اسپرینکلرها ترسیم کنید. حدود خطر باید با دقت تعریف شوند تا تمام مواد قابل احتراق که میتوانند در خطر گنجانده شوند را شامل شود، و احتمال وجود کالا یا سایر موانع در یا نزدیک خطر باید به دقت بررسی شود.
(۲) برای اسپرینکلرهای نوع سقفی، با توجه به محدودیتهای ارتفاع خطر مورد اطفاء، اسپرینکلرها را به گونهای جانمایی کنید که خطر را تحت پوشش قرار دهند، با استفاده از اسپرینکلرهای مختلف در محدودههای ارتفاع و مساحت مجاز که در لیستها یا تأییدیههای این اسپرینکلرها بیان شده است. حدود پوشش مساحت یک اسپرینکلر برای یک ارتفاع خاص از اطلاعات لیست شده تعیین میشود که در قالبی مشابه شکل F.1(a) ارائه شده است. در نظر داشته باشید که تمام پوششهای اسپرینکلر بر اساس مربعهای تقریبی ترسیم میشوند. این مرحله برای اسپرینکلرهای کنار مخزن یا خطی حذف میشود.
(۳) بر اساس ارتفاع هر اسپرینکلر از سطح خطر، نرخ جریان بهینهای که هر اسپرینکلر باید برای اطفاء خطر داشته باشد را تعیین کنید. این مقدار از یک نمودار مانند شکل F.1(b) که در لیستهای جداگانه یا تأییدیههای اسپرینکلرها ارائه شده است، به دست میآید. برای اسپرینکلرهای کنار مخزن یا خطی، بر اساس شکل خطر، اسپرینکلرها را در محدودههای فاصلهای مجاز طبق تأییدیه یا لیست جانمایی کنید. بر اساس فاصله یا مساحت پوشش، نرخ جریان مناسب را از نمودارهای تأیید شدهای مانند شکل F.1(c) و F.1(d) انتخاب کنید. این مرحله برای اسپرینکلرهای نوع سقفی حذف میشود.
(۴) مدت زمان تخلیه برای خطر را تعیین کنید. این زمان همیشه حداقل ۳۰ ثانیه خواهد بود، اما میتواند طولانیتر باشد، بسته به عواملی مانند ماهیت ماده در خطر و احتمال نیاز برخی نقاط داغ به زمان خنککنندگی بیشتر.
(۵) نرخ جریان تکتک اسپرینکلرها را جمع کنید تا نرخ جریان کل به دست آید و این مقدار را در مدت زمان تخلیه ضرب کنید تا مقدار کل دیاکسید کربن مورد نیاز برای اطفاء خطر محاسبه شود. سپس این عدد را در ۱.۴ (برای سیستمهای پرفشار) ضرب کنید تا ظرفیت کل سیلندرهای ذخیرهسازی به دست آید.
(۶) محل استقرار مخزن یا سیلندرهای ذخیرهسازی را تعیین کرده و لولهکشی اتصالدهنده اسپرینکلرها به مخازن ذخیره را طراحی کنید.
(۷) از سیلندرهای ذخیره شروع کرده و افت فشار را در طول لولهکشی سیستم تا هر اسپرینکلر محاسبه کنید تا فشار نهایی در هر اسپرینکلر به دست آید (به بخش C.1 مراجعه شود). مطمئن شوید که طول معادل لوله برای اتصالات و اجزای سیستم را در محاسبات لحاظ کردهاید. طولهای معادل اجزای سیستم در لیستها یا تأییدیههای جداگانه این اجزا موجود است. شرایط ذخیرهسازی را برای سیستمهای پرفشار برابر با ۷۵۰ psi (۵۱۷۱kPa) و برای سیستمهای کمفشار برابر با ۳۰۰ psi (۲۰۶۸ kPa) در نظر بگیرید. در طراحی اولیه، باید اندازههای لولهها را در نقاط مختلف سیستم فرض کنید. پس از انجام محاسبات برای تعیین فشار اسپرینکلرها، ممکن است لازم باشد اندازه لولهها را برای دستیابی به فشارهای بالاتر یا پایینتر تغییر دهید تا نرخ جریان مناسب حاصل شود.
(۸) بر اساس فشار اسپرینکلرها از مرحله (۷) و نرخ جریان جداگانه هر اسپرینکلر از مرحله (۳)، یک اوریفیس معادل را انتخاب کنید که بیشترین تطابق را با مساحت مورد نیاز برای تولید نرخ جریان طراحی شده داشته باشد، با استفاده از جدولهای 4.7.5.2.1، 4.7.5.3.1، و A4.7.4.4.3.
